Aunque el último E3 no fue nada bueno para los fans de Nintendo, Shigeru Miyamoto nos tiene "buenas" noticias, pues declaró en una entrevista al Telegraph que la gente de la Gran N está trabajando en nuevos juegos de Mario, Zelda y Pikmin.

"Hacer esos juegos "tradicionales" es en lo que soy mejor. Como juegos de esa naturaleza toman dos o tres años para hacerse, debemos siempre mantener a los equipos trabajando en esos proyectos.

En cualquier momento, el equipo podría ser de cinco a diez personas, o podría ser de más de 50. La gente siempre está entrando y saliendo de esos equipos."

Y para la tranquilidad de los fans, declaró también:

"Todos ellos están trabajando en más proyectos de Mario, Zelda y Pikmin. Y todos trabajan de forma muy cercana a mí, para que yo pueda echarles un ojo".

Así que ya saben, sí hay planes de lanzar nuevos juegos de Mario, Zelda o Pikmin, pero como el desarrollo de estos juegos tan importantes es tardado, Nintendo no podrá anunciar una nueva entrega de ellos pronto.

Ahora, por qué al comienzo puse que éstas son "buenas" noticias (entre comillas)? Pues porque simple y sencillamente Nintendo no puede, o no debería, mantener una consola o dos sólo con juegos ya conocidos, porque los jugadores queremos también nuevas franquicias, nuevos personajes, ideas y demás.

A mí me encantan Mario y Link (Pikmin no tanto), pero no quiero que mi compañía favorita de juegos sólo saque juegos de esas series y se olvide de las cosas nuevas.

Fuente: Kotaku

"Making these 'traditional' games is what I am best at. Because games of that nature take upwards of two or three years to make, we always have to keep the teams working on those projects going. At any given time, the team could be five to ten people, or it could be 50-plus. People are always switching in and out of those teams."

"They are all working on more Mario, Zelda and Pikmin projects," he said. "And they all work in close proximity to me, so I can keep a good eye on them."

So while we were disappointed that we didn't hear any Mario or Zelda at E3, they are definitely being worked on. YAY! We were not forgotten about after all.

{Telegraph}

La historia comienza con un joven llamado Link que vive en el Bosque Kokiri, marginado por ser el único muchacho del lugar que no tiene su propia hada guardiana. Tenia terribles pesadillas acerca de una mujer de cabello blanco que escapaba a caballo de un inmenso castillo con una niña de Cabello Rubio; perseguida por un hombre de aspecto malvado montado sobre un caballo negro, le azotaban y le quitaban el sueño noche tras noche.

Mientras, el árbol Deku siente que una presencia maligna se acerca a Hyrule, y ordena al hada Navi que busque al niño sin hada. Link, después de matar al jefe del primer calabozo pequeño ubicado en el Venerable Árbol Deku, quien le explica la importancia de sus sueños y le encomienda la misión de partir en un gran viaje en busca de la Princesa del Destino que debería revelarle el camino que le llevaría a descubrirse a sí mismo, y le asigna a Navi como hada guardiana,(el cual es su ultimo deseo)no sin antes entregarle la esmeralda Kokiri.

Tras llegar al castillo de Hyrule, Zelda y Link, el único que cree en las premoniciones de la princesa, se alían para luchar contra Ganondorf.

haz click aqui para descargar el juego

Ya sabeis que poco a poco voy comentando películas que se basan en videojuegos, así que no esta de más ver cosas como la que vamos a ver. Un trailer falso de una película que de momento (estas cosas siempre estan en el aire hasta que te sorprenden) no se va a estrenar. Mas que nada porque no se ha hecho.

Hablamos de "The Legend of Zelda" ni más ni menos. Un juego que ha estado presente en multitud de consolas de la compañía Nintendo (empezó su andadura en 1986 para la consola Nintendo de 8 bits) y que ha cosechado grandes éxitos de ventas. Con juegos de gran calidad (algunos se encuentran entre los mejores de toda la historia) y horas de entretenimiento que hacen que la demanda de nuevas aventuras no baje ni un ápice.

Aventuras, espada, magia, exploración, inlcuso arriesgando en algunas entregas a la hora de mostrarnos al protagonista (Link) con un aspecto que pocos podian imaginar.

De momento no hay película (la cual podría ser un éxito en taquilla), pero sí este trailer. Y la verdad se dicha, no quedaría nada mal ver esto en el cine.

TRAILER DE "THE LEGEND OF ZELDA"

 Dicho trailer fue creado por la página web de videojuegos "IGN" para el día de los Santos Inocentes. Más de uno soltaría una lagrimita al ver lo que podría haber sido pero no fue.

Fdo: Snake  

You can't resist Miyamoto's Sexy Glance. He pierces your soul.  He loves you unconditionally.  And he can take it away, ALL AWAY.  Do NOT anger Miyamoto!

Linky!

Nuevo "add-on": El Wii Motion Plus se pone debajo del Wii-Mote y esto le da por fin una lectura de si mismo en un espacio 3D, un ejemplo facil, es el manejo de una espada, lo cual lo podras hacer en  Wii Sports Resort (Wii Sports 2), el cual vendra junto con el Wii Motion Plus a un precio de $50 dolares.

Se anunciaron algunos juegos: Animal Crossing para el Wii, el cual contara con Wii Speak, es un microfono el cual lo pones arriba de tu monitor y sirve para comunicarte con gente que estes jugando, ya que AC contara con juegos en linea, otros juegos que no causaron emocion fueron Star Wars Clone Wars, Rayman Raving Rabbids TV Party, Call of Duty World at War, todos para el Wii. Ahora ,hablando del Nintendo DS, los juegos se ven mejor, ya que viene Spore Creatures y una mega sorpresa, Grand Theft Auto: Chinatown Wars, este juego tomara lugar en Liberty City y saldra este invierno.

Musica?: Y por ultimo Wii Music, este juego, segun fue la sorpresa de Nintendo, pero la verdad, despues de Guitar Hero y Rock Band, este juego se ve mediocre, ya que no es un juego, es mas bien un juguete, ya que lo unico que tienes que hacer es presionar los botones con un ritmo y la musica se oye, no hay nada que ganar ni nada por el estilo, realmente Nintendo se vio mal, un punto importante, es que se esta trabajando en un juego de Mario y uno de Zelda, pero esto no es sorpresa para nadie, creo yo.

]]> http://kilkennykitty.wordpress.com/?p=34 Thu, 24 Jul 2008 16:38:45 +0000 kilkennykitty http://kilkennykitty.wordpress.com/?p=34 Well yesterday evening I collected poor Zelda from the vets after her operation and she is not in a good way really. You could see all her side and leg twitching from the pain, she seems to like being stroked gently but is not interested in anything else. She does not want the kittens anywhere near her, which is quite understandable and has not yet eaten anything. I am making sure she has water close by at all times but am not sure that she's drunk any of that either. It is dreadfully hard to see her in this state, her stomach is quite visibly sunken it is certainly a case of cruel to be kind to me right now. It is bringing back memories of having Star done (I think she was about 6 months) and I am sure she made a very quick recovery so hopefully Zelda should start to return to her old self very soon. The vet told me she had complained and yowled all night at being kept in, we knew she wasn't the kind of cat to lie down and accept her fate! She will have to pop back in a week and have the stitches out and then she shouldn't need to see the vet again until Dec for her booster vaccinations.

Little needs to be said about the Gameboy. It is the Godfather of handheld systems. Video Games would not be where they are today without the Gameboy. Whether your first Gameboy was the good ol' grey fatty, the slim and stylish Pocket, or the Color, you knew that you were in for a treat. Without further adieu, here are the Top 9 Gameboy/Pocket/Color games as selected by the Mediarahan staff.

In the pantheon of great Nintendo heroes Kirby is often overlooked. This is a shame because Kirby’s dreamland is one of the most fun and charming platformers ever created. There’s just something appealing about guiding a gluttonous cute pink puffball through hordes enemies, yum.

P.S. I've always wondered why he's white on the box art.

This alternate universe Metal Gear aimed to get its sneak in while you’re on the move. The Gameboy Color’s Metal Gear Solid blended the revolutionary game play of the original Metal Gear games, with the over the top story telling of the Solid games. It also used a mission based system which was perfect for the pick up and play needs of the Gameboy. Sadly, David Hayter’s voice could not be used but we’ll forgive that for a great MGS experience.

The first time I heard about this game I was in total shock. The main enemy from Super Mario Land 2 is now the protagonist!? Not just that but he wasn't after Mario, he was after all the treasure in the land. Wario is truely one greedy fuck, it's no wonder those pirate ducks on the cover are pissed. Wario Land, much like Super Mario Land 2, brought many different powerups for Wario to use, my personal favorite was the Dragon hat which shot fire somehow. On top of the enjoyable level design, there were a shit-load of secrets to find in this game, which would require a few playthroughs to find them all without a copy of Nintendo Power. Put all of that together and you can actually have a really fun road trip.

Link’s first outing on the Gameboy was also my (TripV's) first experience with Nintendo’s grey fatty. The game was simply flawless. Every dungeon was expertly crafted with unique items like Roc’s Feather, which allowed Link to jump. Zelda DX took all the greatness of Link’s Awakening and colorized it making it the definitive version of a beloved classic.  It also added a special color dungeon to give veterans of the original a little more.

When I think of the Gameboy, this, along with its predecessor, are some of the first games I think about. Super Mario Land 2: 6 Golden Coins is without a doubt the best original Mario game on the Gameboy system. Following in Super Mario World's footsteps, Super Mario Land 2 presented Mario with some new power-ups (bunny ears and bubble), as well as different takes on old ones (fire flower). The biggest downside of this game is that it is short, but that is easily forgotten because the fifth playthrough is just as fun as the first. This game is the first Mario game that doesn't involve resucing a princess and due to that introduces Wario who is one of my favorite Nintendo characters. All of above reasons places this classic at #5.

TripV might not have jumped on the Pokémon bandwagon back in 1998, but I sure did. Starting with the anime and trading cards, then moving on to the game, I was in a Pokémon craze for two whole years of my life so It should come as no surprise that I can still name the first 151 Pokémon. A game like this brought a whole new style of RPGs to America that had been around in Japan since the original Megami Tensei games. The "Gotta Catch 'Em All" formula is very addictive and successful, not to mention fun. I probably don't need to say anything more about this game, because everyone has played this game in one way or another.

I remember getting this game on my 12th birthday as I requested, and it did not let down. In fact it exceeded in everyway possible. The last time I played the original Super Mario Bros. prior to receiving this game was probably 8 years earlier, back in 1991 before my dad decided to send our NES away. Aside from the original Super Mario Bros., this game threw in the Lost Levels, as well as a few bonus modes, such as challenge mode(added a hidden yoshi egg and 5 red coins), a vs. race mode, you vs. boo (race against boo), and the toy box which kept all the mini games and non playable extras where you could really waste a lot of time. I remember you could edit the opening sound in the Toy Box when the game first loads, and my brother spent a lot of time putting in different riffs from jazz songs, a pretty cool extra if you ask me. If this was still in stores today, I would have no problem dropping $30 on it.

When deciding the order of the Top 9 Gameboy games, TripV was trying to put Zelda DX above the Oracle games. Now I understand where he is coming from and I know that Link's Awakening is a true handheld classic, but these games took everything that made Link's Awakening as well as the N64 iterations great and improved upon them. It also must be noted that he did not play these games and that will be a perminant stain on his gamer record. He decided I was right when I told him that after beating both games and linking them together you get to fight Ganon, the pig version. I asked him what other games you fight the Pig version of Ganon and without much hesitation decided to heed my judgement. Most people will rank these games seperately, but it just wouldn't be right to play one and not the other, heck I remember having a hard time deciding which game to start on. In the end I started on Seasons because the Nintendo Power guidebook started there also. Both games were classic Zelda titles from the beginning and had every bit of charm that prior games had. Back in April of 2001 the Gameboy Advance was on the horizon, and with these two games coming out literally a month before the Advance, I would say this is a great way to close out 12 years of handheld gaming while leading into the future. If you picked both of these up back in 2001, you'll agree that instead of putting down $30 each for two new Zelda titles, you really paid $60 for a great Zelda experience ($75 if you're like me and got the guide). The Oracle games delivered two of the best weeks of my adolescent gaming career.

Well, we're finally at #1. Over 12 years of portable games and only 1 can be the best, that is why we have chosen Tetris DX. This is exactly what the gameboy was made for, an endless puzzle game that is filled with nothing but endless fun. Heck the original Gameboy launched with Tetris, and the Gameboy Color launched with Tetris DX. The reason we chose Tetris DX is because it added marathon mode and was in color. This is the game all my friends would play when I lent them my Gameboy on school trips. I would play this at home or in the car, and in some cases whenever I went to someplace boring that my parents forced me to go. It was only last week that I pulled out my Gameboy Advance to play some more of this game. The day my cartridge dies might as well be the day I die, or at least purchase another copy.

Now that we've listed our top 9, if anyone else is reading this, feel free to leave any comments or post your personal top 9.

The Nintendo Entertainment system was, above all other systems, a trend setter. It established so many classic characters and franchises that we have all come to love. So today we honor the NES with a top 9.

Super Mario Bros. is top to bottom one of the greatest games ever. Everything about it is near perfect, from the ingenious enemy designs, to the meticulously crafted level designs, and the unbelievably infectious music. It pretty much set the standard for every 2-D game to come after it and built the empire that is now Nintendo. This would definitely have been higher but we didn’t want to overrun the countdown with Mario games.

Whoever came up with the box art sucks, everyone else involved is awesome. The blue bombers second NES outing featured an even more outlandish cast of characters just waiting to get their powers stolen. The bosses in this game are some of the best in the entire series, and that’s saying a lot given the amount of Mega Man games there are now. I particularly like Metal Man, Flash Man, and Air Man. Mega Man 2’s improvements, however, were not simply in the bosses. The controls were tightened and the music was seriously upgraded. Capcom FTW.

Up, Up, Down, Down, Left, Right, Left, Right, B, A, Start, put it in, grab a friend, and pray to the gods for victory. Contra is truly one of the hardest games around, but yet that’s part of the fun. It took the regular side-scrolling format, added a lot a bullets and some awesome co-op play. There isn’t too much to say about Contra in general, you're Rambo (or Arnold based off the boxart), you grab ridiculously awesome powerups, blast aliens, and watch your 30 lives get drained, really quickly.

No matter how you put it, Metroid was a great a game. It was the first 2D game to introduce an adventure element and create a world rather than individual levels. It was also one of the first games to have a woman as the hero. That’s fine by me because she kicks some major ass. Combine that with some great graphics and awesome music, instant classic.

The Castlevania franchise is alive and kicking to this day. Yet as far as I’m concerned Castlevania 3 is still the best one around, except for Symphony of the Night of course. It innovated over the previous iterations by introducing several playable characters including Alucard, Grant, and Sylph. Each one played differently and followed a different path giving the game high replay value. The graphics were astounding for the time and the music as addictive as ever. If you don’t like it there’s something seriously wrong with you.

Before that loser Mr. Dream and before the infamous ear bite Mike Tyson was the baddest mofo on the planet. In that regard Punch Out was like a dream for all underdogs. Scrawny little Mac climbs the ladder defeating each racially stereotyped character he encounters, Vodka Drunkinski(only in Japan) was too funny, only to be unceremoniously annihilated by Iron Mike. Now to this day I have yet to defeat Tyson but I still try, and probably will continue to until the end of time.

One of these games had to go on here so we chose the most difficult one, and by proxy the one we played the most. As can be seen on the boxart, Ninja Gaiden 2 will kick your ass over and over again. Almost everything about it was perfect. Awesome cut scenes that display a nonsensical storyline, some of the best 8-bit music ever, the tightest controls a side scroller has ever seen, and an extremely diverse cast of foes. Oh and by diverse I mean it, during your quest you’ll square off against football players, marines, witch things, spider throwing guys, robots, and the ultimate evil… birds. All this culminates with the inevitable showdown with Jaquio. This mother fucker didn’t have enough in the first game so he had to revive himself for a second ass kicking. Basically this took everything great about the original and improved on it.

It's the Legend of Zelda and it's really rad,
Those creatures from Ganon are really bad,
Octorok's and Tektite's and Leever's too,
With your help our hero will pull through.

Tanooki suit, Kuribo’s Shoe, Hammer Bros Suit, Frog Suit, and P Wings, Super Mario 3 is eight worlds of badass. With a new world map format as well a plethora of new items and an organizer to store those items, Mario 3 improved on the Mario formula so much that’s its almost unrecognizable, in a good way. On the familiar side, our hero is once again tasked with rescuing Princess Peach, only this time Bowser brought his kids along to make sure you don’t get the job done. Which begs the question, did Bowser bone Peach, I’m just asking where he got the kids from?

Now that we’ve listed our top 9, if anyone else is reading this, feel free to leave any comments or post your personal top 9.

Wow, this is badass stained glass art.  Check out the source for more geeky stained glass creations.

Source

"Eso es todo amigos"

El pasado martes cuando narraba en vivo la conferencia de Nintendo yo esperaba poder platicar mucho mas y estaba tan emocionado con lo del Wii Music cuando de pronto salio Reggie Fils Aime ha decir como el viejo Bugs Bunny "Eso es todo amigos" Fue todo? Si en la blogosfera tambien se comento que habia sido muy "limitado" y sin grandes sorpresas, ya que muchos esperaban un nuevo Zelda, un nuevo Mario, muchas, muchas mas sorpresas y nos hemos quedado con ganas de ver mas mucho mas. ¿Que le ha pasado al E3? Y quiza la culpa no la tenga tanto Nintendo. Si recordamos, hace algunos años se "recorto" el gran plan de lo que era el mejor evento de juegos del mundo. Y de ahi se hizo un E3 mas light, mas corto pero no dejo de ser menos espectacular.

Todos recordamos la conferencia de Nintendo del 2006 cuando Miyamoto salio con el Wii Remote en mano y dirigio su orquesta "virtual" en medio del Kodak Theatre. Todas las toneladas de juegos que nos mostro tanto para Wii y Nintendo DS, el nuevo Zelda, videos del Mario Galaxy y muchas cosas mas. Y fue el ultimo E3 grandioso. Desde ahi a la fecha, el E3 se ha vuelto muy light. Y ahora, simplemente me dejo con ganas de ver mas.

"Wii MotionPlus, un añadido o una renovación al Wii Remote"

Antes de la conferencia de Nintendo del dia martes, Nintendo nos deslumbro con un raro accesorio pero pensamos que a otro dia Nintendo volveria a conquistar el E3. Este raro accesorio, el Wii MotionPlus es un nuevo accesorio que brinda una nueva experiencia ya que detecta con mayor precisión (1:1) el movimiento del jugador, su brazo y combina toda una experiencia con el sensor del Wii Remote y la barra. Dicho accesorio se presento en la pagina web de Nintendo como un accesorio.

Durante la conferencia se mostro la secuela de Wii Sports: Wii Sports Resort. Con el Wii MotionPlus este juego sera sin duda un gran exito ya que invita al jugador a meterse mas al juego. Pero ahora surge una duda ¿incluir Wii MotionPlus dentro del Wii Remote, como una renovación al Wii Remote u ofrecer dicho accesorio por separado?

Esta preguna fue respondida por Katsuya Eguchi, un jefe importante de Nintendo, quien no preciso que se haria con el Wii MotionPlus, si incluirlo dentro del Wii Remote o por separado no pudiendo contestar por el momento la respuesta.

Y además agrego que no es que Nintendo no haya hecho tan completo el Wii Remote, si no que quieren mas y mucho mas teniendo mas de lo que ya se tenia pero no despreciando lo que ya ha conseguido Nintendo con el Wii Remote

"Un nuevo Zelda, un nuevo Pikmin"

Tras terminar la conferencia de Nintendo, en el showcase, Miyamoto declaro que su equipo de Zelda y Mario estan trabajando en una nueva aventura para Link comentando que ahora haran un trabajo en definitivo para Wii y aprovechar todas las tecnologias que este lleva y no una adaptación como lo fue el juego anterior. Asi mismo se comento que tambien se esta trabajando en un nuevo Pikmin.

"Animal Crossing y el WiiSpeak"

En la conferencia de Nintendo se mostro el nuevo Animal Crossing para Wii, una aventura que conserva el exito de sus antecesores, con un nuevo entorno mas en 3D, asi como la posibilidad de entrar en el mundo de tus amigos las 24 horas al dia 365 dias y además chatear con voz con ellos mediante, el tambien anunciado WiiSpeak, microfono que se colocara sobre la barra de sensor con un precio de 29 dolares y se vendera por separado.

"Wii Music, la musica como elemento que unira a la familia"

Otro de los pocos juegos mostrados en la conferencia, fue Wii Music, una innovación en toda la palabra, ya que a diferencia de otros juegos como Guitar Hero o Rock Band, en Wii Music no necesitaras apretar botones a un determinado momento ni mucho menos instalar dispositivos como baterias, guitarras, etc. Wii Music aprovecha el Wii Remote, el Nunchuk y el Wii Balance Board para ofrecer una experiencia totalmente nueva al poder "tocar" mas de 50 instrumentos. Y los Mii entran en accion en diferentes escenarios que se podran grabar en video. Wii Music llegara a tiendas en las proximas fiestas de invierno.

Y pues esto fue un poco de lo que vimos en el E3, un E3 que le falto mucho por ser lo que antes habiamos visto pero que nos trajo un poco de eso que antes nos gustaba el E3, la presentación de nuevos juegos deslumbrantes...

Entiendo que a estas alturas de la película ya no es sorprendente que para Nintendo la bomba sea WiiMusic y no un nuevo Zelda. La política de Nintendo es muy clara y las cifras son su principal aval.

En el caso de Capcom aún es peor. Se tratan de críticas estúpidas, basadas en la ignorancia y la ambición de desprestigiar los videojuegos de corte violento. Justificarse es darles una importancia que para nada se merecen.

Entiendo que las posiciones de Nintendo y Capcom son totalmente equivocada ya que sólo muestran signos de inseguridad y debilidad.

Vontade de saber assobiar..

Dlaczego tytuł jest po francusku? I did it for the lulz.  Zostawmy więc formę i przejdźmy do treści - do owego 'paradoksu gacza współczesnego'.

Zakupiwszy, przy dużej dozie szczęścia, konsole obecnej generacji i pograwszy na nich wystarczająco długo, by móc udawać dobrze poinformowanego, przeżyłem przykre WTF, gdy oglądałem wczoraj videorecenzje czterech gier z serii Castlevania - dwóch na GBA (Harmony of Dissonacne i Aria of Sorrow) i dwóch na DS (Portret of Ruin i Dawn of Sorrow).

Oczywiście, przez 'konsole obecnej generacji' rozumiem XO i PS3 - 'konsolę z grami' i 'konsolę z potencjałem' (pokazanym przez genialne - ale zniszczone przez ending - MGS4). Wii za takową uważać nie mogę. Damn, nie wiem nawet, czy mogę to nazywać konsolą - po ostatniej konferencji prasowej Nintendo zorganizowanej w ramach E3, w czasie trwania której złamano przynajmniej dwie z ‘onych pieczęci’, o których napisał św. Jan w swej Apokalipsie (chwytliwy tutuł to podstawa), Wii jest dla mnie broken zabawką dla... Wolę nawet nie myśleć, kto gra w Wii Shit.

Wracając jednak do sedna tego wpisu – po obejrzeniu wzmiankowanych wyżej videorecenzji gier z serii Castlevania wydanych na handheldy Nintendo (znowu ratują tyłki tych popaprańców z Reginaldem ‘I am happy’ Fils-Aime i Satoru ‘It Prints Money’ Iwatą na czele) naprawdę straciłem wiarę w gry na duże konsole. Zacząłem nagle odczuwać piętno ‘paradoksu gracza współczesnego’, polegającego na tym, iż gry na konsole stacjonarne – z tytułami AAA, a nawet AAA+ włącznie, choć nie bez wyjątków, rzecz jasna - przegrywają w aspekcie czysto gameplay’owym z zajmującymi od kilku do kilkunastu megabajtów pozycjami na konsole przenośne.

Oto bowiem w samej Castlevania: Dawn of Sorrow z DS ujrzałem więcej niewinnego, nieskalanego niczym robionym pod publiczkę funu dla graczy, tak ostro kontrastującego z pełnym tanich chwytów i czystego syfu softem na Wii tudzież softem dla ludzi grywających na XO czy PS3. Na litość szatańską, te gierki z GBA i DS dadzą więcej satysfakcji każdemu, kto chce grać, niż MGS4, który de facto ciężko nazwać grą.

Oto więc jako ‘gracz współczesny’ stanąłem twarzą w twarz z ohydnym, śliniącym się i zasmarkanym, spoglądającym kaprawymi oczkami i kulejącym na prawą nogę paradoksem – stosunkowo duża flota przeznaczona na XO, PS3 oraz gry do nich nie pozwoliła mi na zasmakowanie radości z grania tego kalibru, który ukazały mi gry Konami na handheldy. Paradoks ów polega więc na tym, że gracze chcący grać na konsolach stacjonarnych dostają półwysmażone gry, z płytkim gameplayem i często masą bugów, podczas gdy handheldy – z definicji mające być domami dla gier oczywiście fajnych, ale siłą rzeczy mniej rozbudowanych od swych pełnoprawnych braci – oferują praktycznie nieskończone morze miodu.

Grafika stała się zbyt ważna. To od dawna w świecie graczy powtarzane stwierdzenie, ostatnio mocno wyśmiewane, jest niestety prawdziwe. Wystarczy popatrzeć, co się teraz z ‘dużymi’ grami dzieje.

Team Silent odmawia stworzenia Silent Hill 5 w obawie, że nie uda mu się okiełznać mocy next-genów, oddając jego developing w ręce jakichś retardów z USA (jak na ironię, właśnie graficznie tworzą oni śmiecia).

Nintendo, dostawszy niesłusznie po tyłku w czasach Gacka, wali ten cały konsolowy wyścig zbrojeń i przechodzi do wciskaniu ludziom psiego gówna udającego gry.

Sony, chcąc (dla odmiany, lol) wygrać jakością, tworzy najpotężniejszą konsolę, która jest przez to zbyt droga i zbyt trudna w programowaniu (całkowite przeciwieństwo ściętego pustaka, co doprowadziło m.in. do tego, że Square (Enix) wbiło nóż w plecy Sony, tak jak niegdyś w plecy Nintendo).

Microsoft jest ze swoją amerykańską mentalnością pośrodku i walczy na dwa frontu, na obu ponosząc wielkie porażki – coraz zresztą większe, w dodatku nadal nie potrafiąc rozwiązać problemu RROD.

W całym tym labiryncie dobrych chęci, pychy, dumy, chciwości i zwykłego niedojebania ludzi odpowiedzialnych za strawę podawaną na growy stół wytworzył się więc ów paradoks, który zmusił mnie do solidnego przemyślenia potrzeby posiadania current-genów.

Pytanie jest proste – czy warto dla samych doznań wizualnych wydawać krocie? Wielu odpowie, że tak, jeszcze więcej, że bredzę, bo przecież current-geny oferują wiele gier dla jądra growej ciemności – dla hardcorowców (przede wszystkim FPPy za sprawą online wyrywające garściami strony z życiosrysów) . To prawda, ale ja nie o nich piszę. Mam na myśli takich graczy jak ja sam – takich, których jest najwięcej. Chodzi mi o osoby, którym do hardcorowców daleko tak samo, jak do casuali. Faktem jest, że i dla takich XO i PS3 (a nawet częściwo Wii) mają swoje oferty. Nie ulega jednak wątpliwości, że tacy gracze nie dostają już takich gier, jak kiedyś (a przynajmniej - nie w takiej ilości, jak kiedyś) i więcej czystej radości z grania znajdą oni na konsolach bez porównania słabszy od Podpaski M$ i Chlebaka S$, czy nawet Gacka w przebraniu Nin$.

Z czasem wszechświat zapewne przestanie stać na głowie i takie PS3 zostanie zalane, jak najpierw PS1, a potem PS2, grami zarówno wybitnymi, jak i na kilometr zalatującymi kałem. Przynajmniej taką mam nadzieję. O przyszłości XO nie chce mi się nawet myśleć, bo to konsola dublująca PS3, a niedługo może i Wii. Wii to zaś sprzęcik, który doprowadza mnie do białej gorączki (nie sam w sobie, a przez politykę Nintendo, ma się rozumieć). Na marginesie dodam, że niezwykle bawi mnie popularne ostatnio powtarzanie, że gra X jest niezła ‘jak na Wii’. Nieźle mafia hydraulika zlasowała ludziom mózgi – Wii ma własne standardy i gry, które wszędzie indziej byłby, po prostu, broken, na Wii stają się frapującymi w swej mechanice i przyzwoicie wyglądającymi potencjalnymi hitami.

Dość już tego smucenia, czas zająć się prawdziwymi grami – Zeldo na NE*Fucking*S, nadchodzę! Gry z serii Castlevania, nadejdę, gdy tylko uporem z się z 8- i 16-bitowymi przygodami pokurcza w zielonym kubraczku!

Yesterday they had their first check up and injections at the vets and sadly she was shocked to see kittens like them that were free from worms, fleas and happy to be handled! She said that almost all the others she has dealt with are half stray and not in good shape! It's all credit to Zelda who has been the most wonderful Mum and even now is not rejecting them.

Zelda has been kept in to be spayed which because I am so pathetic over my cats is terribly hard made far worse by my son wailing that he didn't want to leave her there, the people in the waiting room must've thought she'd been put to sleep!! Everyone is saying she'll be fine but the fact is she won't really...

She will not have her kittens to cuddle or window ledge to watch the world from. She will only have water because she's 'nil by mouth' until the operation is done. She's in a strange place, will be given an injection to make her drowsy and will then awake with a nasty pain in her side. I have to ring at 4.30pm to see if she's ready to come home and you can be sure I'll be ringing on the dot! I am really pleased she's being done though as it will improve her quality of life no end so it's for her own good. We have another queen coming into our garden and upsetting Zelda by trying to steal her boyfriend - at least when she's recovered she'll realise that she's welcome to him!

The kittens do not seem particularly concerned by the absence of their mother which is just kids for you! Star is slowly getting used to the kittens especially Sola, who confusingly has been renamed Leah by my husband. It seems to be a case of ginger girls unite - she'll let Leah sleep the other side of the bed from her and appear to be quite relaxed but if that was Zelda in the same spot there'd be all kinds of growling, hissing and spitting!! So hopefully Star could very slowly allow her a little closer and maybe even have a little friend - one day!

‘A co ma być?’ chce się rzec ;) - konsola bije wszelkie rekordy popularności, regularnie dostarczając Nintendo astronomicznych przelewów. Koszt produkcji gier jest strasznie przyjazny developerom i wydawcom, baza użytkowników największa z ‘nowych’ konsol. Japończycy ją kochają, dzieci ją kochają, kobiety ją kochają, nintendofile już ją dawno mają i regularnie spraszają do siebie znajomych zarażając ich Wiimanią. Owym gościom zabawka podoba się na tyle, że lecą do sklepu po swój egzemplarz, następnie spraszają swoich znajomych, chwaląc się zakupem itd. - ciągnąc ten łańcuszek szczęścia. Gdzie w tym słodkim kręgu miejsce dla graczy? (tych ‘true’) Czy dla nich ta platforma to równie dobry i oczywisty wybór? W ogóle czy warto sięgać po taki hardware? 

Sam ostatnio zastanawiałem się nad tym. Ile przyjemności może przecież dać machanie kontrolerem przypominającym nunchaku, przed zaledwie ‘wporzo’ prezentującymi się grami... a tegoroczne, słabiutkie E3 tylko potwierdziło kwestię ‘dorosłości’ tytułów, które zmierzają na te platformę (ogólnie – są kierowane do młodszych użytkowników). Nie odchodząc jednak za daleko od głównego wątku, spisałem pięć powodów dla których konsola Maria, Luigiego i Księżniczki Brzoskwinki ( mniam ;) ) jest mimo wszystko warta większej uwagi:

Sterowanie: a no właśnie, kto zasmakował kiedykolwiek grania w gry dziwnymi kontrolerami (gitara, pistolet, mata etc.) czy też sam się powyginał naprzeciwko TV przy PSdwójkowym Eye Toy’u wie, że nietypowe sterowanie potrafi stanowić najmocniejszy punkt danej produkcji. Przy grach lekkich, na paro minutową sesyjkę takie rozwiązanie się idealnie sprawdza. A Wii oferuje ich najwięcej, oprócz nowych pozycji są też znane hity z odświeżoną mechaniką. Mimo wszystko przeszedłbym sobie jeszcze raz Resident Evil 4 czy Okami machając pilotem. Nie jestem na to jakoś nagrzany ale jakbym miał już swoją konsolę to z chęcią bym obadał wrażenia.

Świeże przeboje: o tak! Wii ma też swoje tytuły, których mogą jej zazdrościć PS3 i X360. Są to najczęściej gry specyficzne, nie będące szokiem dla całej branży, jednak ciągle warte sprawdzenia. To nie platforma dla Bioshocka, Gearsów i GTA... a jednak będzie miała, ot choćby, swoje Mad World, które już teraz zwraca uwagę całego grającego świata. Jest to też dom dla tytułów takich jak No More Heroes, Metroid Prime 3, Castlevania Judgment, Monster Hunter 3, Little Kings Story, Pikmin 3, Nights, Rune Factory, Shiren the Wanderer, Zack & Wiki, Tenchu 4 – wszystko only Wii! Co by nie mówić to ciekawy zbiór gier, może nie zmieniających oblicza rynku, ale solidnych i przynajmniej dobrych. Fajnie byłoby je wszystkie poznać. Byłoby przy czym machać.

Dwa w jednym: konkretnym argumentem za Wii jest jego pełna kompatybilność z GameCube’m. GCN co prawda okazał się średnim sukcesem (żeby nie napisać, że niewypałem), ale przecież też ma swoją bibliotekę produkcji, które warto sprawdzić. Jest Celda, Wave Race, 1080° Avalanche, F-Zero GX, Luigi's Mansion, Baten Kaitos, Metal Gear Solid: The Twin Snakes… i jeszcze troszkę. Takie dwie konsole w jednej (Wii również, bezproblemowo, obsługuje kontrolery z GCNa), które wciąż potrafią podrajcować swymi grami to niezła okazja. Tym bardziej, że większość graczy olała kubła na rzecz PS2 i Xboxa gdy te były rządzącymi platformami i oferowały o wiele więcej. Ci gracze przeoczyli ekskluzywne tytuły z konsoli Nintendo. Teraz, więc ta skromna kolekcja GamaCube’owych gier, powód jego klęski, stanowi ogromny plus dla Wii, taki paradoksik. Można ograć całą genialną trylogię Metroid Prime, wszystkie trójwymiarowe Zeldy a niedługo i Pikminową trójcę na jednym sprzęcie. Kuszące!

Przystępność: Wiecie jaki problem jest z X360? Gdy przychodzą do mnie znajomi, którym chce przyszpanować jak gry poszły do przodu to... nie wiem co im puścić. Dopóki sam gram jest spoko, ale gdy przekazuje im pada to wszędzie sterowanie jest za skomplikowane, a jak nie sterowanie to zasady a jak nie zasady to poziom trudności ich przerasta. To hardcore’owa platforma, nawet Viva Pinata na szybko im nie zapuszczę bo wymaga sporo czasu a jeżdżąc po Paradise City w ostatnim Burnoucie od razu się pogubią…
Ale dać komuś świeżemu Wii? Żaden problem od razu pomacha padem i się ucieszy ;) partyjki lecą sprawnie i szybko a takie dołączane do każdej konsoli Wii Sports nawet nasze matki, kobiety i córki opanowują w trymiga. Przystępność pilota i gruszki, połączonych kabelkiem jest zadziwiająca. Dochodzą do tego pojedynki multiplayer’owe ze znajomymi, dające mase funu. Bo przecież z ‘nowymi’ prawdziwy gracz w Tekkena, Forzę, Pro Evo czy Gearsy nie pogra, bo nie stanowią dla niego konkurencji. Za to na konsoli Nintendo świetnie bawią się wszyscy od pierwszego kontaktu - ciężko jej tego odmówić.

Dopełnienie dla konsol dla ‘prawdziwych’ graczy – X360 i PS3, oferujących wysoko budżetowe ‘poważne’ hity, Wii sprawdza się idealnie. Nie ma to jak odpocząć od takich hardcore’owych pozycji, przy kolorowych, lekkich i łatwych tytułach. Właśnie w nich tkwi i siła i słabość Wii. Równowaga musi być w naturze, a niestety ciężko na platformach Microsoftu i Sony znaleźć jakieś miłe ‘gierki’.

Wszystko to, teoretycznie, składa się na obraz szalenie atrakcyjnej konsoli. Takiej jaką należy czym szybciej kupić. I Byłoby tak gdyby nie... cena. Rozumiem, że Nintendo nigdy nie czaiło polityki polegającej na systematycznym obniżaniu cen (za to dojenie do ostatniego grosika swych fanów mają opanowane do perfekcji) ale teraz przeginają. Wii nie ma nawet odtwarzacza dvd, a kosztuje 900 złotych. Nie piszę nawet o możliwościach oferowanych przez jego procesor. To platforma okropnie przestarzała technicznie (a więc i taniutka w produkcji – przebitkę mają podłą), dla której nie możliwe jest otrzymanie portu choćby GTA4, bo co by go miało niby przerzucić? Te wątłe bebechy?
Gry, owszem, nie odrzucają od siebie oprawą ale stawiając obok siebie najładniejsze tytuły z Wii i te z Xboxa 360, szala przechyla momentalnie na korzyść MS. Wpływa to na gry – tu wiekopomnych hitów nigdy (obym się mylił) nie będzie. To takie granie w pozycje z poprzedniej generacji, które nie zdarzyły się na niej ukazać, tylko z nowym, kiwającym ciało sterowaniem. Za takie coś nie powinno się płacić więcej niż 500 złotych. Tym bardziej, że jako jedna-jedyna konsola nie ma prawa bytu, nie zaspokajając głodu gracza chcącego jakiś głębszych wrażeń i trzeba ją uzupełnić którąś z konkurencyjnych platform.
Innymi słowy, cudny gadżet aczkolwiek absolutnie nie wart swej ceny (dla polskiego gracza), czekajmy na zdrowe obniżki – wtedy nie będzie żadnego powodu dla którego by nie przygarnąć jej pod swój dach.
Sam na to czekam, coraz bardziej się niecierpliwiąc...

cascad

Tecmo's SPRay — oddly capped that way due to the game's protagonist, known as Spirited Prince Ray — may serve as an adequate substitute for Wii gamers waiting for Nintendo's Mario and Zelda teams to wrap up their next projects. SPRay is not unlike a Zelda-style adventure and comparisons to Mario Sunshine will likely be inevitable, as the game features a liquid spraying mechanic that's not too dissimilar from that GameCube non-classic.

Ray, here to save the world from an evil something or other that's covering his kingdom with a black goo, has a pair of familiars that will help him in his fight against, you know, evil. One, a portly bat-winged devil sprays a cleansing orange slime and a sticky green goo. The other, an angelic wisp, sprays water and ice that puts out fires and lays down ice tracks.

The combination of all these things is what gives SPRay its uniqueness.

As you can probably suspect, SPRay takes advantage of the Wii's remote for directing Ray's flow of slop. He'll need to lay down the sticky green stuff to stick to walls (or have other objects stick to walls), stuff that's in a more limited supply. As Ray and his liquidy partners level up, the player will have access to more abilities, giving it a Zelda-like adventure feel.

Like that series' star, Link, Ray also has a sword. He'll use it in concert with the liquid attacks to take out foes, something that should add variety to battling hordes of enemies.

The game looks to have epic boss battles that take advantage of your progressive abilities, something that will surely further comparisons between SPRay and The Legend of Zelda. While the visual design on some of these creatures may not hold up as well to what Nintendo's team has been capable of, we were surprised at how good some of them looked in motion.

The game is due out by the holidays.

What do you think? Is this one a dud or could it ultimately be some sort of cult classic or sleeper hit? Sound off in our comments section!

Now there was a bit of a disappointment in that there were no huge games announced, no Mario or Zelda, but there was still plenty to get excited about. The first show of the conference was Shaun White Snowboarding, a game that will utilize the balance board to what looked surprisingly smooth.  Next up was the next installment in a popular franchise, Animal Crossing: City Folk is on its way and will feature a 24 hour real time clock and come packaged with the Wiispeak peripheral. Shying away from a headset set up, Wiispeak is a community microphone and speaker so where your character is, you'll hear people around you as if you were in an actual place. To show off the diversity of the console and controllers, footage from 3 games was shown off in the form of Star Wars: Clone Wars, Rayman Raving Rabids TV Season, and Call of Duty: World at War.

As great as the Wii is, you can't ignore Nintendo's real money maker. The best selling video game system of all time, The Nintendo DS, made sure its double screened voice was heard. And with 20 million DS units sold in the United States alone, that's a damn loud voice. Once again, there was no huge announcement, but a version of already infamous game Spore will be coming to the DS in the form of Spore Creatures, a New Pokemon Ranger game is slated for a November release, and a game that will turn the DS into a global cookbook are all set to come to the handheld powerhouse int he coming months. The biggest announcement for games on DS was the announcement of Grand Theft Auto: Chinatown Wars, an entry in the popular franchise designed specifically for the DS.

Now games aren't all that were announced. Nintendo unveiled a new attachment for the Wiimote, the Wii Motion Plus. A small square that will plug into the bottom of the Wiimote and seemingly double its sensitivity and accuracy. The Wii Motion plus will come packaged with a Wiimote jacket and Wii Sports Resort, which will include frisbee, jet skiing and sword dueling next spring.

Another aspect of a Nintendo press conference is the presence of a very important man. I'm sure you know who I mean, but the father of modern video games: Shigeru Miyamoto. And once again he did not disappoint with his unveiling of Wii Music. This game is every air bands dream come true with over 50 instruments to play including guitar, drums, saxophone, violin, of course the cowbell, and finally the appearance of the conducting game Miyamoto demonstrated two years ago. To finalize his appearance Miyamoto and a cast of others played the Mario theme in game and weren't too bad.

Overall Nintendo did a good job, but as I said before, the lack of a Mario, Zelda, or any of Nintendo's other iconic franchises was a bit of a let down. But Nintendo isn't the top dog for no reason, so hopefully what they did show is just the tip of the iceberg. But to truly judge, check out Nintendo's press conference for yourself.

Once again I'd like to thank everyone at G4 for their coverage of E3, making blog posts like this possible. I'd also like to assure you all that this isn't the end. The press conferences was just the begining, there are loads more game news to reveal and you're going to hear it all.

[vodpod id=ExternalVideo.638748&w=425&h=350&fv=%26rel%3D0%26border%3D0%26]

Une nouvelle version du Twilight Hack est maintenant dispo, pour tout connaître sur cette nouvelle version compatible avec la mise à jour 3.3 de la Wii rendez-vous sur le site Wiigen.fr
Sinon la nouvelle version du Twinlight Hack est dispo ICI

Et bien évidement cette manip n'engage toujours que vous...

Lucky the Leprechaun?

Trevor Immelman?

Link?

It's a slippery slope, Senator Obama. Do we really want to not include these fine people?

Man kann von Nintendo behaupten, was man will, es lässt sich aber nicht abstreiten, dass Nintendo für die bekanntesten Charaktere der Videospielgeschichte verantwortlich ist. Egal ob Mario, Link, Donkey Kong, Pikachu oder Kirby...jeder kennt sie und hatte seinen Spaß mit ihnen. Umso genialer war es dann, als 1999 das Beat'em'up "Super Smash Bros." für das Nintendo 64 erschienen ist, in welchem sich die genannten Protagonisten erstmals die Schädel einschlagen durften. Heutzutage ist "Super Smash Bros." zu einem Systemseller avanciert, der auf vielen Most-Wanted Listen ganz oben wieder zu finden ist. Nach einer unerklärlichen Verspätung seitens Nintendo hat es der neueste Ableger der Reihe "Super Smash Bros. Brawl" aber nun endlich in die deutschen Händlerregale geschafft und wir haben uns das Spiel mal genauer angeschaut.

Die Super Smash Bros. Reihe genießt mehr Aufmerksamkeit als alle anderen Vertreter des Beat'em'up Genres. Doch was macht dieses Spiel aus? Wie lässt sich der Erfolg erklären? Es dürfte vor allem daran liegen, dass es nur in diesem Spiel möglich ist, sich mit bekannten Charakteren aus der Nintendowelt oder anderen Videospielfranchises die Köpfe einzuschlagen. So stehen dem Spieler in "Super Smash Bros. Brawl" sagenhafte 35 verschiedene Charaktere zur Verfügung und zu fast jedem gibt es auch noch eine passende Kampfarena (insgesamt 40 an der Zahl). Neben typischen Charakteren wie Mario, Bowser, Link, Kirby oder Yoshi gibt es auch zahlreiche neue Kämpfer zu bestaunen, wie z.B. Solid Snake, Sonic oder Captain Olimar aus Pikmin. Jeder Charakter spielt sich völlig unterschiedlich und verfügt über eigene Spezialmoves. Auch wenn bei SSBB gelegentlich alles etwas chaotisch wirkt, so ist das Kampfsystem dennoch ziemlich komplex. Oftmals muss taktisch vorgegangen und Angriffe abgeblockt werden. Außerdem kann man den Erfolg dadurch begründen, dass Super Smash Bros. Brawl sich in vielerlei Hinsicht von den üblichen Beat'em'up Spielen unterscheidet. Das fängt schon beim Spielprinzip an. Hier verkloppen sich nicht zwei, sondern gar vier Protagonisten und Ziel ist es nicht die Energieleisten des anderen herunter zu prügeln, sondern dem Gegner mit Hilfe von Items und Spezialmoves so stark zu schaden, bis dieser aus der Arena fliegt. Im Vergleich zu den anderen Kampfspielen ist Super Smash Bros. Brawl auch wesentlich umfangreicher. Allein im Einzelspielermodus gibt es so unglaublich viel zu tun. So gibt es neben dem klassischen Arcademodus, in dem man sich durch insgesamt 13 Arenen kämpft, auch noch unzählige weitere Möglichkeiten, sich die Zeit zu vertreiben. Ganz neu ist zum Beispiel der Story Modus, auch der Subraum Emissär genannt. Hier wird in guter alter Mario Manier durch unzählige 2D Welten gehüpft und gekloppt. Hin und wieder hat der Spieler es dann sogar mit Endbossen zu tun. Eine wirkliche Handlung ist aber leider nicht vorhanden, dafür wird der Spielverlauf mit netten Zwischensequenzen versüßt. Nach ungefähr acht Stunden dürfte jeder den Abspann erblicken und der Storymodus beendet sein. Aber auch dann ist noch lange nicht Schluss, schließlich gibt es noch zahlreiche Einzelmissionen (Solo / Coop) und Stadionwettbewerbe zu absolvieren. Hier gilt es entweder Scheiben zu zerschlagen, so viele Gegner wie möglich zu besiegen oder einen Sandsack so weit wie möglich in die Ferne zu befördern. Zudem gibt es auch sehr viele Extras die freigespielt werden müssen. Neben Trophäen, Aufklebern und Musiktiteln kann der Spieler auch neue Charaktere, Kampfarenen oder sogar Demoversionen alter Spielklassiker erspielen. Sollte das immer noch nicht reichen, kann man sich mittels Leveleditor auch noch eigene Level erstellen. Insgesamt bietet Super Smash Bros. Brawl vier verschiedene Steuerungmöglichkeiten. Man kann das Spiel mit dem Cubecontroller, dem Classikcontroller, der Wiimote oder der Kombination aus Wiimote und Nunchuck spielen. Welche Methode nun die bessere ist, muss jeder für sich selbst entscheiden. Man macht allerdings mit keiner etwas falsch, SSBB steuert sich immer vorzüglich, sogar die Spezialmoves gehen ganz locker von der Hand.

Im Prinzip dient aber der komplette Singleplayerpart nur als eine Art Vorbereitung. So richtig in Fahrt kommt Super Smash Bros. Brawl erst im Multiplayermodus mit bis zu vier Spielern! Und auch hier ist die Auswahl alles andere als gering. Den Storymodus kann man zu zweit kooperativ durchspielen, genauso wie einige einzelne Missionen. Die meisten Spieler dürften sich aber für den klassichen Brawl Modus entscheiden. Hier schlägt man sich zu viert die Schädel ein und am Ende gewinnt derjenige mit den meisten Kills. Der Survival Brawl kann als eine Art Last Man Standing bezeichnet werden, der letzte Überlebende gewinnt. Im Münzkampf gilt es, so viele Münzen wie nur möglich einzusammeln. Alle Spielmodi lassen sich wahlweise jeder-gegen-jeden oder im Team austragen und außerdem lässt sich alles nach belieben anpassen. Aber nicht nur Offline geht es in diesem Spiel so richtig zur Sache, zum ersten Mal ist es möglich, sich auch Online zu prügeln. Auch hier entpuppt sich Super Smash Bros. Brawl als wahrer Partyspaß und zudem läuft hier alles überraschend flüssig ab. Nur sehr selten kommt es zu leichten Verbindungsproblemen.

Im Vorfeld befürchteten einige Fans schon, dass sich "Super Smash Bros. Brawl" technisch nur geringfügig von dem Vorgänger "Super Smash Bros. Melee" unterscheiden dürfte. Zum Glück trifft dies aber nicht zu. Es hat sich grafisch nämlich wirklich einiges getan. Die Entwickler gingen hier einfach mit viel mehr Liebe zum Detail an die Arbeit, was vor allem an den klasse detaillierten Charakteren zu sehen ist. Das Spiel ist noch farbenfroher als seine Vorgänger und läuft zudem in angenehm flüssigen 60 Bildern pro Sekunde. Auch in Hinsicht auf die Animationen weiß das Spiel zu begeistern. Und die passenden Hintergründe strahlen noch mehr Charme aus, als zuvor schon. Lediglich das recht nervige Kantenflimmern trübt den Gesamteindruck etwas. Vergleicht man dieses Spiel mit der Grafikreferenz "Super Mario Galaxy", zieht es aber leider deutlich den kürzeren. Trotz allem kann für die grafische Umsetzung ein großes Lob ausgesprochen werden. Akkustisch lässt es Nintendo dieses Mal so richtig krachen. Der Soundtrack hat es wahrlich in sich und sucht sowohl qualitativ als auch quantitativ seinesgleichen. Insgesamt enthält das Spiel über 200 (!!!) verschiedene Musiktitel. Teilweise neue Lieder, größtenteils natürlich ältere aus den bekannten Spieleserien. Dadurch schwelgt man in Erinnerung und wird von dem Retrofieber angesteckt. Die bekannt genialen, nintendotypischen Klänge runden dann alles noch einmal ab.

Fazit:
"Super Smash Bros. Brawl" ist einfach ein unglaubliches Spiel geworden. Das Spielprinzip ist noch suchterzeugender als zuvor und inhaltlich schlägt der Titel alles bisher dagewesene. Noch kein Spiel hat es so bravourös geschafft so viele unterschiedliche Spielereihen gekonnt miteinander zu verbinden. Egal ob on- oder offline, zu viert ist das Spiel der reinste Wahnsinn und ein Hit auf jeder Party. Unglaublich, wie viel es in diesem Spiel zu entdecken und wie wenig es hier zu bemängeln gibt. Für den nächsten Teil kann man sich höchstens eine etwas bessere Grafik wünschen, ansonsten macht Super Smash Bros. Brawl aber alles richtig. Und so kann an dieser Stelle nur eine absolute Kaufempfehlung an jene ausgesprochen werden, die sich nur im geringsten für Nintendo begeistern.

9/10