Dus nu ga ik het allemaal in 1 post gooien:
* Vrijdagavond was het quiz! Met de chiro hadden we ons ingeschreven en het was nog een leuke kwis, afwisselende vragen en originele ronden. De eerste 6 ronden waren perfect qua niveau. We stonden toen ook heel mooi op de 6^de plaats (van de 11ploegen), dat was veel beter dan verwacht. De 2 laatste ronden waren dodelijk moeilijk, met als gevolg dat we plots de voorlaatste stonden (en ook op deze plaats zijn geëindigd). Maar het was leuk en dat is het voornaamste ;)
* Ik ga misschien een iPhone hebben/kopen. Mijn GSM is nu echt officieel kapot en ik heb een mp3-ding nodig en dan is een iPhone wel het perfecte toestelletje
* Ik zat bijna in mijn auto om zaterdag naar Kiewit te rijden voor Pukkelpop. Ik twijfelde heel hard of ik nog ging vertrekken en nu nog steeds weet ik niet of ik spijt van mijn beslissing moet hebben of niet.
* Vanaf volgend jaar (als dat nog steeds doorgaat natuurlijk) doe ik mee met de ploeg ‘Familie Van Holewinckel Dames’ met het voetbaltoernooi van de Vlaamse Kermis mee. Aangezien het merendeel van de nichten voetballen en ik heb gevoetbald, wordt dat gewoon een ‘dreamteam’. Dit jaar zal ik wel nog heel flink mijn best doen met de chiro-ploeg!
* Gisteren hebben we op de chiro nog eens gevolksdanst, want we moeten dit weekend initiatie volksdans geven. En elke keer als we de CD’s opzetten, vinden we het zó jammer dat we sommige dansen niet meer kennen… Hopelijk zijn er zaterdag diehard-volksdans-fans en kunnen ze die dansen dat wij niet kennen (en gaan we ze eindelijk ook eens onthouden).
* Op mijn stage heb ik vandaag gemerkt dat het materiaal dat ik gebruik niet 100% betrouwbaar is…

Wat impliceert dat ik deze morgen voor de eerste keer sinds lange tijd om 6u ben opgestaan.

Wat ook impliceert dat ik voor de eerste keer het parcours Paal - Sint Lambrechts Woluwe heb afgelegd.

75 km in 45 minuten. Snel omgerekend is dat gemiddeld 100 km/u. En dit in al drukker verkeer dan midden in het verlof. Niet slecht.

En nu maar hopen dat de werken hier overal snel gedaan zijn, dan kan ik het met wat geluk nog wel zo houden. Give or take een kwartierke.

Heelhuids ja, want er kan heel wat gebeuren in 3 dagen, ik zeg het je. 

Niet om mee te lachen als je je eigen kind in moeilijkheden ziet.

Um texto de Osvaldo Manuel Silvestre sobre a impossibilidade de encontrar um único título de Jorge Luis Borges nas livrarias de Coimbra, e depois dele o seu útil post-scriptum, suscitaram um comentário de João Diogo seguido de uma resposta do primeiro. Ficam os links para quem pretenda conhecer os seus argumentos - que se completam mais do que se contrariam -, pelo que me limito a abordar o problema principal que a ambos preocupou. Refiro-me à gestão dos stocks de livros na sua relação com um certo número de inquietantes alterações perceptíveis na fisionomia de boa parte das nossas livrarias e dos seus clientes. Um problema associado à crescente dificuldade que têm os grandes leitores, os verdadeiros e obstinados amantes dos livros, em encontrarem as obras que procuram ou que gostariam de poder descobrir quando deambulam pelo interior de livrarias que cada vez mais se banalizam. Confundindo-se, na disposição espacial e no modo de estar dos seus frequentadores, com os alegres e ruidosos corredores dos grandes centros comerciais e dos hipermercados. E nas quais esses leitores se não sentem bem.

Osvaldo Silvestre fala daqueles, e eles são cada vez mais, que estão a deixar de ir às livrarias, preferindo mandar vir os livros pela Internet, e sugere, a meu ver bem, que tal se fica a dever ao facto dessas pessoas acharem cada vez mais inútil, e quase sempre pouco agradável, o tempo que despendem a deslocarem-se a espaços nos quais apenas se privilegiam as obras e os autores divulgados em campanhas promocionais na televisão ou na imprensa sensacionalista, e onde os restantes títulos são empurrados para estantes remotas ou simplesmente ignorados, ao mesmo tempo que a antiga relação de cumplicidade com os leitores habituais é abolida. Fala daqueles a quem a disposição estratégica das grandes redes de livrarias e a capacidade financeira dos conglomerados editoriais não agradam porque impõem regras que condicionam as escolhas dos leitores, forçando-os a optarem entre os livros que lhes são colocados diante dos olhos sem terem sequer, muitas das vezes, a hipótese de saberem que se escreve e se edita muito mais. Sem terem a possibilidade de perceber que é possível comprar de uma forma diferente, menos condicionada e automática, como escolha cultural e momento de descoberta.

Já João Diogo compreende estas queixas mas fala de uma certa inevitabilidade dos processos de mudança que se relaciona com as características actuais do mercado livreiro e a necessidade deste recorrer a estratégias de venda idênticas às utilizadas para outro tipo de bens de consumo. Entende, por um lado, que o alargamento do número de títulos torna impossível, mesmo a um grande leitor e a um cliente endinheirado, a aquisição da maioria deles, revelando-se imprescindível a afluência de pessoas que, apesar de no máximo comprarem apenas dois ou três livros por ano, permitem, uma vez que são em grande número - fala-se aqui, naturalmente, de quem compra apenas os tais títulos que lhes são colocados diante dos olhos - equilibrar a contabilidade das lojas e aumentar o volume de vendas de determinados títulos. Mas anota, por outro, que o elevado número de livrarias existente na sua relação com o universo de potenciais leitores - e Coimbra é hoje, de facto, um caso típico - retira à maioria delas capacidade para poderem investir num stock muito mais alargado e diversificado de títulos, capaz de satisfazer um leque também ele muito mais amplo de leitores.

Mesmo sendo ainda poucos em termos europeus, dizem inquéritos recentes que os leitores que hoje temos são mais, bastantes mais, do que aqueles que possuíamos há cerca de dez anos ou quinze atrás. Porém, sendo verdade que se lê mais, também é verdade que se lê mais superficialmente, do que resulta, em parte, o impacto de um certo tipo de livros e a estagnação ou o recuo do interesse por outros, sobretudo por aqueles que requerem algum treino da técnica de leitura, algum lastro cultural e uma sensibilidade particular. Todavia, continua a existir para estes, principalmente nos principais centros urbanos, um público de leitores mais exigentes e com formação que se mantêm como grandes compradores de livros. E são estes que preferem as livrarias nas quais podem encontrar aquilo que procuram, onde podem deparar com espaços para a descoberta, onde gostam de se sentir bem, de serem reconhecidos, de saberem que não estão num lugar que vende livros tal como poderia vender sapatos, pipocas ou acessórios para computadores.

Atendendo às dificuldades reais que todos reconhecemos, a sobrevivência das livrarias que não cedem ao processo fácil de se deixarem reduzir à condição de entrepostos para títulos empurrados para os tops de vendas deverá passar por uma colaboração entre elas. Não será possível então criar-se uma espécie de liga hanseática de livrarias decentes, em condições de se dirigir a quem gosta mesmo de livros, de gerir stocks comuns, e, um pouco como acontece já com as redes de bibliotecas, de efectuar permutas em função dos interesses dos clientes, reduzindo dessa forma os condicionamentos financeiros impostos por um armazenamento disperso? Admito que chegar a tal disposição requeira imaginação, bastante iniciativa, algum tempo e muito trabalho. Mas todos nós, aqueles que amamos a leitura, que continuamos a encher as nossas casas com livros e mais livros, e que não pertencemos ainda a uma espécie em vias de extinção, agradeceríamos o esforço. E até pagaríamos por isso.

Dinsdags zijn we moe

's Woensdags is 't halfweg

en 't donderdags zijn w'aast zot

En 's vrijdags ist de loaste

En dan drinken wons allemoal zat

Hier zit ne werkmens, ne werkmens, ne werkmens

Dat zong Ivan Heylen (ook bekend van de Wilde boerendochter). Ja, hier zit een werkmens. Ik heb meer werk verzet vandaag dan drie anders in twee dagen doet. De zo gevreesde afsluiting heb ik in mijn eentje gedaan en dat ging verdomd vooruit. Mijn chef wist niet wat ze zag. Ik werk dat liever zo vlug mogelijk af. Dan ben ik er tenminste van verlost. Mijn collega's kunnen dat niet echt begrijpen. Ik ben (een beetje) raar zeker? ;-) Ik was om tien voor acht begonnen en heb wel doorgewerkt tot na vijf uur. Vroeger, toen ik in Brugge werkte, was dat niet zo ongewoon. Sinds ik in Brussel werk, is dat echter niet meer zo gewoon al is het ook niet zo zeldzaam. Daar heeft onder meer het openbaar vervoer mee te maken: lange verplaatsing en vele vertragingen. Ik was eigenlijk op tijd in het station voor de trein naar Blankenberge/Knokke. Maar die trein was in vertraging. Dan maar de p-trein naar Oostende. Langere rit maar wel eerder weg. Helaas toch later in Brugge: twee keer zijn we op een zij-spoort gezet om een trein te laten passeren. Eerst die van Knokke/Blankenberge :roll: en later de IC-trein naar Oostende. Een minuutje of 8 vertraging. Iets voor achten thuis terwijl ik tien voor 6 van huis vertrokken ben. Ik zijn dingen die ik minder vlug beu word.

Op de bus stapten enkele Spanjaarden op. Die wilden ergens wezen en vroegen aan de buschaufeur de weg. Een ganse woordenvloed in het Spaans met de hulp van een stadskaart en een adres. Toen de buschaufeur fijntjes opmerkte dat ze wel Engels en Frans sprak maar geen Spaans werd nogal verbaasd gereageerd. Blijkbaar moet elke buschauffeur hier tegenwoordig al Spaans kennen. :shock: Zullen we niet beter van de eerste keer de Vlaams/Nederlands vergeten en van kindsbeen Spaans/Chinees/ Engels/Frans/Duits/Russisch leren? :lol:

Ik ga me klaar maken om te gaan slapen.

Slaap wel hé. ;-)

Iedereen kent inmiddels wel dit fameuze YouTube-filmpje over Web 2.0. Meer dan zes miljoen keer bekeken inmiddels.

Maar er zijn veel meer van dit soort animatiefilmpjes over 2.0-toepassingen. Het bedrijfje Commoncraft heeft inmiddels een hele reeks beschikbaar gesteld, variërend van RSS in Plain English tot Google Docs in Plain English. Basaal, maar altijd handig (en leuk) om op terug te kunnen vallen.

Zoals de meesten al wel weten heeft Goele heel wat familie in het buitenland. Langs papa's kant zijn ze naar Duitsland geëmigreerd. Langs mama's kant naar Frankrijk.

Omdat het al meer dan enkele jaren geleden was dat Goele haar Franse familietak had gezien, en vermits er daar stevige gezinsuitbreidingen gebeuren. Was het hoog tijd om eens een bezoekje te brengen aan de Franse familie Schaevers.

Eerste stop: Laurac in de Ardeche. We waren te gast bij Thomas en Stephanie. De neef van Goele en zijn vrouw. Zij hebben ondertussen twee deugnieten van spruiten. Thibaud, de oudste en Yanis de jongste.

Na een dagje rijden konden we daar genieten van het Franse leven... Goed eten, wijn en kaas! Meer moet dat niet zijn. De communicatie liep soms wat moeilijk door taalproblemen. Maar het was zeer gezellig. De dag erna nog een klein toeristenmarktje in de buurt gedaan. Nog wat met de honden (tisia en ouki) gespeeld en dan terug de auto in naar Port-Saint-Marie (onder bordeaux)

De tweede stop is namelijk in een klein gehuchtje van Port Saint Marie. Bij Fernand en Josie. Nonkel en Tante. Zij hebben een zeer mooie landelijke boerderij in een prachtige heuvelachtige omgeving. Je waant je echt koning in Frankrijk als je het huis ziet staan in deze omgeving! Lekkere biogroenten en wijn en kaas waren weer van de partij om ons te sterken na een lange vermoeiende rit.

De tweede dag zijn we de vallei overgestoken naar het huisje van Lucas en Clarisse (nicht van Goele). Een mooie wandeling, maar voor mensen die de zware klei grond niet gewend zijn geen echte aanrader na regen:) Het huisje van Lucas en Clarisse is ook zeer mooi en landelijk. Ze gaan wel nog wat jaartjes mogen werken tegen dat het helemaal in orde is vrees ik:) Maar het zag er veelbelovend uit! Ons middagmaal bestond uit een volledige artisjok (nog nooit zo gezien in de winkel, laat staan gegeten:)) een kip die voor onze ogen werd onthoofd, rijst en boontjes. Maar dit allemaal op een Franse manier, waardoor het toch wel beter smaakte als hoe ik het hier in België doe:)

Na de maaltijd hebben Goele en ik onze eerste ervaring Babyvasthouden gehad. Clarisse is namelijk de trotse mama van Elza, en de anderhalve maand oude Marianne. Weer twee rasechte engeltjes! En... naar het schijnt was Goele wel vertederd toen ik met Marianne op mijn arm stond te wandelen:) Wie weet......

Na de middag zijn we rap even (veel) wijn gaan inslagen... When in France zeker...

's Avonds stond ons een heuse familiebijeenkomst en maaltijd te wachten. Weer een primeur voor mij... Tajin. Ook weer een stevige aanrader trouwens! En voor de rest heel veel gezonde biologische groenten in verschillende kleurtjes:) Makkelijk toch, zo'n biologische tuinbouwer in de familie!

Na al dat lekkers was het tijd om onze nest in te kruipen. Want de volgende dag stond er weer een lange rit van Bordeaux naar Boulogne op het programma!

De week Frankrijk was dus vooral veel rijden van Familie naar familie, en het weer was ook niet zo denderend meer! Maar we wilden het zeker niet gemist hebben! Familiebanden moeten onderhouden worden toch!

Dank aan de familie voor het gastvrije onthaal!

Mijn witruimtes zijn te groot. Puh.
Oh tof, ik kan gelijk afbeeldingen vanop mijn pc invoegen.
En een kaart. Oeh. Zou dat werken?
Eens testen. "Torhout." 'T zal zeker weer wat anders zijn hé.

Ik kan 't nu wel niet zien zeker. Brol.
Ik zal maar stoppen met prutsen voor heel mijn pc naar de maan is.
Lukt ook al zonder prutsen trouwens.

En mijn msn werkt nog steeds niet. Er is alleen een irritant geluidje bijgekomen. Waar zit die publiceerknop trouwens? Als ik binnen dertig seconden de publiceerknop niet heb gevonden dan typ ik door in dit enorm groot wit kader tot ik niet meer verder kan hé! Verdorie, nu krijg ik zin dat effectief ook te doen. Ahneen, daar is de knop. Hoop ik. (En voor jullie hoop ik van niet.)

Niet voor lang.

Gewoon efkes.

Smurf gaat mee.

En nog 30 anderen.

Waarvan 11 kinderen.

Een jaarlijks ding.

Een plezant ding. 

We gaan binnen dit en 10 minuten vertrekken.

En wel hier naartoe.

Jullie houden zich intussen in stilte bezig, ja?

Marta Kubišová é uma cantora checa que foi muito popular durante a Primavera de Praga. A sua canção «Motlitba pro Martu» (Oração para Marta) será para sempre recordada como símbolo de uma imensa esperança de liberdade que terminou na noite de 20 para 21 de Agosto de 1968.

Marta Kubisova veio mais tarde a ser proibida de cantar no seu país durante cerca de duas décadas.

Cual es le vehículo mas adecuado para el turigrinos, en verano ?

Sin duda si el peregrino es un ser comodiosmanda, es decir, de los que se lavan todos los días y hasta disfruta descansando, y si sobretodo es un amante de la música o directamente un DJ aficionado puede adoptar como recurso este, el Tailgate, un remolque para su coche de apoyo que lleva todo lo necesario

Monitor de 42 pulgadas para proyecciones de video o hacer video conferencia con la familia para contarles las machadas del día , un súper equipo de música DAV HDX501W, con mesas de mezclas incluida, antena parabólica para ver la tv por satélite el informe del hombre del tiempo es imprescindible, .. barbacoa, y hasta una pequeña tienda o galería cubierta de lona a fin de que quienes te esperen a la vera del camino estén a la sombra con sus sillitas , champanera con hielo y bebida fría etc.

Optimo por lo tanto para los peregrinos que prefieren la improvisación, sin preparativos ni nada, únicamente el remolque, conducido por el mayordomo, que nos espere en los lugares mas adecuados para darnos un refrigerio cada media hora

El sistema se alimenta de un generador eléctrico de gasolina

12.500 euros, es lo que cuesta .. pero podremos justificarnos ante los amigos que nos sale gratis, con lo que nos ahorramos cocinando en la barbacoa,

Desde luego , uno se hace el mas popular de los peregrinos con este remolque

Fuente: Park.Open.Enjoy

Una de las mas originales tarjetas de visita

La razón por la cual el sama y tambien el Dikhr (repetición de los atributos divinos) son tan efectivos es porque los sonidos largos y vocalizados, de las palabras: "La iláha illa Allah", "Allah", y "Hu", entre otros atributos divinos, resuenan principalmente en el corazón, produciendo una difusión de estos atributos divinos por un periodo corto de tiempo que va aumentando con cada Dhikr o sama.

Otro de los beneficios del sama' y de la danza es que el enfermo psíquico a través de su práctica se vacía o se libra de sus estados de inquietud o agitación y así se reduce la presión de dichas emociones inconscientes, lo que le ayuda a recuperar su calma perdida y a aliviar los síntomas de emociones inconscientes, tales como las depresiones reactivas y el desánimo. En el sama' y la danza, la psique toma al cuerpo como un instrumento para manifestar, mediante ciertos movimientos, sus carencias; movimientos cuyos orígenes están en los niveles inconscientes, o semiconscientes, de la persona, que, de esta forma, se libra de las tensiones inconscientes que sufre.

Los sufíes no solamente utilizan el sama', la danza y los cantos como una forma de manifestar la felicidad, el gozo interior y enfocar la atención en Dios, sino que también representaba para los maestros sufíes, conocedores del alma humana, un medio eficaz para sanar la psique de sus discípulos y generar en ellos salud interior.

Es necesario recordar que lo dicho anteriormente se refiere a los principiantes de la Senda; sin embargo, los maestros y los más avanzados en la Senda experimentan en el sama' estados místicos y alcanzan la contemplación divina. Sus movimientos serán símbolos y enigmas de sus misterios. En cada movimiento, melodía o canto oirán la llamada del Amado eterno y, según la morada espiritual que posean, reaccionaran con movimientos llenos de alusiones y enigmas que la gente común no es capaz de percibir

Por otra parte, la respiración rítmica (esma) que se realiza acompañando al sama es comprimida y condensada de manera tal que genera un alto grado de calor, que quema muchas impurezas físicas del cuerpo. Es común ver a derviches empapados de sudor al terminar la ceremonia.

Los sonidos producidos por los derviches son expresiones del amor a Díos.
Se combinan con instrumentos de percusión, viento, cuerdas percutidas y respiraciones rítmicas.
La música sufi ayuda a purificar nuestro interior y despierta la celebración del corazón por el recuerdo del Amado.
Un sonido para tener en cuenta es el "KUN", significa "sea". Fué el primer sonido. Él dijo "KUN" y todo fue.
"Pero su mandato, cuando el quiere algo, es solo lo que el dice: ¡Sea! Y es". (36:82)

A las respiraciones que realizan los sufis en las distintas remembranzas (Dhikrs), se las denomina "esma", que son respiraciones rítmicas alterando el orden de la inhalación y exhalación , y con cada inhalación y exhalación se pronuncian nombres divinos, por ejemplo ¡ALÁH!.

De todas las realidades físicas que tienen relación con la salud, la que es menos considerada en la medicina y en la curación es la respiración.
Relaciones de la respiración con la salud:

1. Es al agente sobre el cual el divino permiso (idhn) es llevado.
2. La respiración es responsable de la transmisión de los divinos atributos desde el corazón hasta los divinos centros de la mente, el cuerpo y el alma.
3. La respiración crea el equilibrio y la armonía de los temperamentos del cuerpo.
4. La respiración transporta los elementos sostenedores de la vida desde el exterior del cuerpo a las funciones fisiológicas internas.

La respiración es el regulador de la alegría, la tristeza, el humor, la cólera, los celos, y otras emociones. Tanto la calidad como la cantidad de la respiración tiene un efecto definitivo y directo sobre la salud humana, tanto salud física como espiritual. La esencia divina es transportada en la respiración.