parabel « WordPress.com Tag Feed

Die Religion der Enten

Donkys Freund — Wed, 03 Sep 2008 09:55:30 +0000

Auch Enten haben einen Gott. Er oder sie heißt einfach nur „Urente“. Die Urente erschuf die Enten, aber diese konnten noch nicht fliegen. Erst Paul, eine Ente, die mehr sehen wollte, als ihn seine Watschel-Füße tragen konnten, hatte die Idee, dass alle Enten fliegen lernen.

Die Urente wusste aber, dass die Enten dann zwar überall hinfliegen und sich an jeden Fluss, See oder Tümpel niederlassen würden. Weil sie aber keine Ahnung hatten, wie andere, fremde Tiere dort lebten, und auch gar keine Ahnung haben wollten, ließ die Urente die Enten lieber nur laufen und tauchen. Nur am See, der auch nur „See“ hieß, denn es gab für die Enten keinen anderen. Dort würden sie keine anderen Tiere stören.

Paul versprach der Urente, dass er allen Enten von den anderen Tieren erzählen würde: Wie sie leben, was sie mögen, wovor sie Angst haben. Die Urente willigte ein, aber nur wenn Paul alle Tiere einmal selbst kennenlernen würde, sonst könne er auch nichts berichten. Das waren wirklich sehr viele Tiere und Paul durfte fliegen, aber er war sehr viele Jahre unterwegs. Er sprach mit Schnaken wie mit Tigern, Kaulquappen wie mit Adlern.

Als ihm kein Tier mehr fremd war, kehrte er zurück zum „See“. Er hatte keine Lust mehr zu fliegen. Seine Flügel waren müde. Fliegen allein war anstrengend, nur jede Begegnung mit einem Tier gab ihm Kraft.

So landete er am 3. Oktober wieder am "See". Er hatte viel zu erzählen. Wieder vergingen viele Jahre, bis er vom Aal bis zum Zebra alle Tiere vorgestellt hatte. Manchen Enten war das zu langweilig, manchen zu unheimlich und manchen zu eklig. Viele hörten aber begeistert zu. So begeistert, dass die Urente ihnen zögerlich das Fliegen schenkte.

Jeden 3. Oktober feiern die Enten nun den "Flugtag", wie sie ihn nennen. Das ist wie Weihnachten bei uns, nur ohne Geschenke. Dann treffen sich alle Enten und tauchen und schlagen Purzelbäume im Wasser und fliegen um den See. Nur, um zu erleben, was sie können dürfen. Dabei singen sie einige Lieder über die Urente und Paul. Wenn Ihr einmal Enten seht, die um einen See fliegen, dann feiern diese Enten wahrscheinlich gerade "Flugtag" oder üben dafür.

Das war aber nicht immer so:

Einige Enten erfuhren nämlich vor vielen Jahren, dass sich die Menschen beschenkten, wenn sie Weihnachten feiern. Das Geschenkpapier, das die Papierkörbe überquellen ließ, machte sie neugierig. Einige Enten wünschten sich einfach was von anderen Artgenossen. Diese aber schenkten nur, wenn sie auch etwas bekamen und fragten andere Enten nach größeren Geschenken, damit es sich auch lohnte. Und so erhielt jeder ein Geschenk. Die Enten hatten keine Zeit mehr, Purzelbäume zu schlagen und Lieder kamen jetzt aus dem Radio. Und weil sie keine eigenen Lieder aufnehmen konnten, hörten sie einfach die Lieder der Menschen.

Weil es immer eine Ente gab, die weniger bekam als andere, wünschte diese sich nächstes Mal etwas Größeres als das größte Geschenk des letzten Jahres. So wurden sogar Ruderboote verschenkt, um nicht mehr zu schwimmen zu müssen.

Da wurde die Urente wütend und ließ alle Seen und Flüsse austrocknen, bis sich die Enten nichts sehnlicher wünschten als Wasser. Wasser, wo sie Purzelbäume schlagen konnten. Auch Fliegen machte keinen Spaß mehr, denn sie wussten nicht, wohin.

Paul sagte der Urente, dass er mit allen Enten gesprochen hatte und es nun Zeit war, Ihnen wieder Wasser zu geben. So geschah es. Die Urente gab aber jeder Ente eine weiße Feder in ihr Gefieder, die sie immer daran erinnern sollte, wofür sie Flügel und Watschel-Füße haben.

Relative versus Absolute Wahrheit: Das Gleichnis von den Blinden und dem Elefanten.

Dhamma Blog — Wed, 20 Aug 2008 06:53:17 +0000

Zum Verständnis der Diskrepanz zwischen persönlicher Wahrheit und Realität erzählte der Buddha das Gleichnis eines Raja, der blinde Männer versammelt hatte, damit sie einen Elefanten untersuchen.

“Nachdem die blinden Männer den Elefanten befühlt hatten, ging der Raja zu jedem von ihnen und sagte, ‘Nun, blinder Mann, hast du den Elefanten gesehen? Sage mir, was für ein Ding ist ein Elefant?’

Sie versicherten ihm, dass der Elefant sei wie ein Topf (Kopf), ein weicher Korb (Ohr), eine Pflugschar (Stoßzahn), ein Pflug (Rüssel), ein Kornspeicher (Körper), eine Säule (Bein), ein Mörser (Rücken), ein Pistill (Schwanz), oder eine Bürste (Schwanzspitze).

Die Männer beginnen zu kämpfen, was den Raja erheitert und er sagt:
“Oh, wie sie krallen, ringen, diese Biester und sich berufen auf die Mönche und die Priester! Und streitend, jeder seine Meinung stur. Solch’ Leute sehen eine Seit’ der Dinge nur.”

(http://de.wikipedia.org/wiki/Die_blinden_M%C3%A4nner_und_der_Elefant)

Parabel : de rijke man en Lazarus

yores — Sun, 13 Jul 2008 12:31:21 +0000

Er was eens een rijke man die gewoon was zich te kleden in purperen gewaden en fijn linnen en die dagelijks uitbundig feestvierde. Een bedelaar die Lazarus heette, lag voor de poort van zijn huis, overdekt met zweren. Hij hoopte zijn maag te vullen met wat er overschoot van de tafel van de rijke man; maar er kwamen alleen honden aanlopen, die zijn zweren likten. Op zekere dag stierf de bedelaar, en hij werd door de engelen weggedragen om aan Abrahams hart te rusten. Ook de rijke stierf en werd begraven. Toen hij in het dodenrijk, waar hij hevig gekweld werd, zijn ogen opsloeg, zag hij in de verte Abraham met Lazarus aan zijn zijde. Hij riep: “Vader Abraham, heb medelijden met mij en stuur Lazarus naar me toe. Laat hem het topje van zijn vinger in water dompelen om mijn tong te verkoelen, want ik lijd pijn in deze vlammen.” Maar Abraham zei: “Kind, bedenk wel dat jij je deel van het goede al tijdens je leven hebt ontvangen, terwijl Lazarus niets dan ongeluk heeft gekend; nu vindt hij hier troost, maar lijd jij pijn. Bovendien ligt er een wijde kloof tussen ons en jullie, zodat wie van hier naar jullie wil gaan dat niet kan, en ook niemand van jullie naar ons kan oversteken.” Toen zei de rijke man: “Dan smeek ik u, vader, dat u hem naar het huis van mijn vader stuurt, want ik heb nog vijf broers. Hij kan hen dan waarschuwen, zodat ze niet net als ik in dit oord van martelingen terechtkomen.” Abraham zei: “Ze hebben Mozes en de profeten: laten ze naar hen luisteren!” De rijke man zei: “Nee, vader Abraham, maar als iemand van de doden naar hen toe komt, zullen ze tot inkeer komen.” Maar Abraham zei: “Als ze niet naar Mozes en de profeten luisteren, zullen ze zich ook niet laten overtuigen als er iemand uit de dood opstaat.

Kijk, ik heb een probleem met deze parabel. Ik snap de boodschap wel: heb oog voor de behoeftigen. Maar de parabel is niet krachtig en logisch genoeg.
Er zijn drie mogelijke redenen om dit te verklaren:
1) De parabel is niet volledig overgenomen uit de bijbel
2) De parabel is slecht vertaald naar het Nederlands
3) Lucas heeft er zich te vlug vanaf gemaakt.

De rijke man geeft niks aan de arme man vol met zweren en belandt daarom in de hel. Abraham zijn reactie lijkt mij ook een beetje scheef: “Kind, bedenk wel dat jij je deel van het goede al tijdens je leven hebt ontvangen, terwijl Lazarus niets dan ongeluk heeft gekend; nu vindt hij hier troost, maar lijd jij pijn." Dus omdat de rijke man een goed leven heeft gehad moet hij naar de hel? Hoe oneerlijk is dat wel niet? Je kan toch rijk zijn én een goed leven leiden? Dat hij de arme man niet geholpen heeft kán erop wijzen dat hij niet zo'n goede man was. Maar dan nog geeft Abraham hier een nogal eenduidige boodschap. Arm - hemel, Rijk - hel. En wie durft te beweren dat die arme zonder zonde was? Misschien was hij wel een behoede burger die in de marginaliteit is beland? De bijbel zit vol met dubbele bodems, dus dan zou je kunnen veronderstellen dat de arme man een drankprobleem had. Vandaar de uitdrukking 'zich Lazarus drinken'. Er is ook een verhaal waarin Lazarus (een andere dan) dood was en door Jezus weer tot leven werd gewekt. Waarschijnlijk was hij gewoon strontzat (coma-zuipen avant la lettre) en heeft Jezus hem weer nuchter laten worden. Een man die water in wijn kan veranderen kent vast en zeker wel iets van drank en de gevolgen ervan, dus dat lijkt mij nog zo gek niet.

Back to basics, Abraham heeft hier een foute boodschap naar de Christenen toe. Het is misschien niet zo bedoeld, maar Lucas (of de vertaler) legt een verkeerde klemtoon.
Wel wordt nog eens verduidelijkt hoe verschrikkelijk de hel wel niet moet zijn. De rijke man wil zelfs water likken van Lazarus zijn vinger! Aangezien Lazarus een lepraleider is -patroonheilige van de lepraleiders zelfs- die vol met zweren staat, lijkt het mij niet echt aangenaam om eens aan zijn vinger te likken. Als de rijke man al zover wil gaan voor een beetje water, moet de hel echt wel verschrikkelijk zijn.

Tenslotte stoort ook het einde mij. De rijke man vraagt aan Abraham om Lazarus naar zijn broers te sturen, zodat ze alsnog tot inkeer zouden kunnen komen en hun leven kunnen beteren. Abraham moet daar echter niets van weten. “Ze hebben Mozes en de profeten: laten ze naar hen luisteren!” De rijke man geeft dat toe, maar zegt dat een duidelijker signaal meer zou uithalen. Abraham wimpelt dat af: “Als ze niet naar Mozes en de profeten luisteren, zullen ze zich ook niet laten overtuigen als er iemand uit de dood opstaat." Dat vind ik een beetje een makkelijk antwoord van Abraham. Mozes en de profeten hadden ze al, maar daar luisteren ze blijkbaar niet genoeg naar. Soms heeft de mens eens een extra hint nodig om iets te snappen, maar Abraham stuurt de rijke man gewoon wandelen met een "ze zullen ook niet..". De bijbel moedigt inkeer nochtans aan, Christus stelt zijn hemels rijk ook open voor zondaars die tot inkeer gekomen zijn. Waarom krijgen die broers geen tweede kans? "Da ze unne plan trekken" lijkt Abraham hier te zeggen. Ze zijn fout bezig en ze hebben een duidelijk signaal nodig dat ze fout bezig zijn. Hoe kunnen ze dat nu weten? Jaja, Mozes en de profeten hebben het gezegd. Maar toch ik vind Abraham zijn antwoord nogal flauw.

De parabel is echter niet verloren. Mits een paar aanpassingen kan de boodschap best wel duidelijk en rechtvaardig worden. Aangezien Lucas het niet meer kan, neem ik die bijbelse taak wel even over.

Er was eens een rijke man die gewoon was zich te kleden in purperen gewaden en fijn linnen en die dagelijks uitbundig feestvierde. Een bedelaar die Lazarus heette, lag voor de poort van zijn huis, overdekt met zweren. Lazarus was een vroom man, om zijn gezin niet met dezelfde lasten op te zadelen verliet hij zijn huis om een teruggetrokken bestaan te leiden. Geld hoefde hij niet, het enige wat Lazarus hoopte was een om zijn maag te kunnen vullen met wat er overschoot van de tafel van de rijke man. Maar de rijke man voederde er liever de honden mee die Lazarus zijn zweren likten. Op zekere dag stierf de bedelaar, en hij werd door de engelen weggedragen om aan Abrahams hart te rusten. Ook de rijke stierf en werd begraven. Toen hij in het dodenrijk, waar hij hevig gekweld werd, zijn ogen opsloeg, zag hij in de verte Abraham met Lazarus aan zijn zijde. Hij riep: “Vader Abraham, heb medelijden met mij en stuur Lazarus naar me toe. Laat hem het topje van zijn vinger in water dompelen om mijn tong te verkoelen, want ik lijd pijn in deze vlammen.” Maar Abraham zei: “Zoon, bedenk wel dat jij je deel van het goede al tijdens je leven hebt ontvangen, terwijl Lazarus niets dan ongeluk heeft gekend en jij niet het minste hebt gedaan om deze arme man te helpen; nu vindt hij hier troost, maar lijd jij pijn. Bovendien ligt er een wijde kloof tussen ons en jullie, zodat wie van hier naar jullie wil gaan dat niet kan, en ook niemand van jullie naar ons kan oversteken.” Toen zei de rijke man: “Dan smeek ik u, vader, dat u hem naar het huis van mijn vader stuurt, want ik heb nog vijf broers. Hij kan hen dan waarschuwen, zodat ze niet net als ik in dit oord van martelingen terechtkomen.” Abraham zei: “Ze hebben Mozes en de profeten: laten ze naar hen luisteren!” De rijke man zei: “Nee, vader Abraham, maar als iemand van de doden naar hen toe komt, zullen ze tot inkeer komen.” De volgende dag stuurde Abraham Lazarus naar het huis van de broers. Lazarus klopte aan en vroeg: “Nobele heer, heb medelijden met mij, het enige wat ik vraag is een beetje van u avondmaal.” De heer, één van de broers van de rijke man, stuurde Lazarus echter met lege handen terug. De volgende dagen keerde Lazarus telkens terug met dezelfde vraag; tevergeefs. Abraham haalde Lazarus terug naar de hemel en zei tot de rijke man: “Als ze al niet naar Mozes en de profeten luisteren, laten ze zich ook niet overtuigen als er iemand uit de dood opstaat.”

Voila, ik heb slechts enkele kleine aanpassingen doorgevoerd en de verbale arrogantie van Abraham is vrij goed bewaard gebleven. Het verhaal en de boodschap zijn echter wel duidelijker geworden. Ik heb ook de afloop niet gewijzigd, wat een mogelijkheid zou geweest zijn. Een geslaagde verbetering van deze parabel me dunkt. Ik zou zeggen print de verbeterde versie af en plak het over het oorspronkelijke verhaal in de bijbel.

Geen dank.

Butterhörnchen und Joghurt - eine Parabel

decalcification — Thu, 15 May 2008 06:42:57 +0000

Es war einmal ein junger Fuchs, den die Natur mit einem anfälligen Zahnwerk ausgestattet hatte. Zur Erhaltung der Substanz trug er aus jugendlicher Unbekümmertheit wenig bei, denn seine Beute konnte er problemlos reißen und Schmerzen tauchten nur dann und wann auf. Bei einer dieser Gelegenheiten suchte er Rat bei einem reisenden Doktor, der ihn warnte: "Füchslein, wenn du so weitermachst, hast du in einigen Jahren keinen einzigen Zahn mehr !" Das erschien dem Fuchs als dezente Übertreibung, aequo animo nahm er diese Ansage zur Kenntnis und zog weiter. Die nächsten Jahre schienen ihm Recht zu geben: keine Schmerzen, keine Zahnausfälle. Die beständigen Warnungen seiner Eltern, doch mal präventiv zu handeln, schlug er in den Wind.

Als er nun erwachsen war, änderte sich dies. Erneut suchte er einen Doktor auf, der ihm in aller Klarheit die Tatsachen offenbarte: "Fuchs, dein Gebiss ist ein einziges Trümmerfeld ! Erstaunlich, wie du damit so lange Zeit deine Häschen vernaschen konntest." Es folgte eine lange Phase der Restauration. Insgesamt zwanzig Füllungen mussten gemacht oder erneuert werden, es war soviel Arbeit, dass der Doktor machnmal gleich vier oder fünf Zähne auf einmal sanierte. An diesen Tagen konnte der Fuchs nichts essen. Eine Gesichtshälfte war gelähmt und beim Trinken tröpfelte ihm das Wasser auf der betäubten Seite des Mundes wieder heraus. Doch damit nicht genug. Einige Jahre später mussten ganze Zähne ersetzt werden. Der Fuchs kratzte sein Erspartes zusammen, lieh sich Geld von Freunden und investierte Tausende in die Erhaltung seines Gebisses. Einen richtigen Hasen gerissen hatte er schon lange nicht mehr, zu groß war seine Angst, irgendwo in seinem maladen Mundraum könnte etwas abbröckeln oder splittern. Stattdessen gabs Butterhörnchen und Joghurt.

Der Fuchs war alt geworden. Beim Streunen durch eine Wiese hörte er einige junge Füchse debattieren - ein besonders wortgewandter prahlte mit seiner Virilität und erklärte den Kumpanen die richtige Art und Weise Jungwild zu reißen. Der alte Fuchs lächelte müde. Ja, so ein unbekümmerter Kerl war auch er einmal gewesen. Dann schlich er weiter. Er hatte versprochen, den Enkeln seines besten Freundes ein paar alte Geschichten zu erzählen. Er würde, so sagte er sich in jenem Moment, wohl ein Kapitel über Gebisserhaltung einflechten.

dfn

Parabel : "De schipbreuk"

Kris Roman — Tue, 08 Apr 2008 17:59:12 +0000

(Onderstaande tekst vond ik op het net "Het Nieuwe Denken". Ik vind het een zeer interessante parabel.)

Laten we eens op een heel speciale manier naar de economie en de staatsschuld kijken, dan komen we er misschien achter waar het bedrog zit en bedrogen worden we, dat is iets wat zeker is! Om daar zicht op te krijgen nemen we als voorbeeld een groepje mannen, dat schipbreuk leidt.

Ons groepje bestaat uit mensen met verschillende kwaliteiten die op een onbewoond eiland terecht komen. Nadat ze er aangespoeld zijn en van de eerste schrik bekomen, gaan ze het eiland verkennen. Al snel blijkt dat het eiland volop mogelijkheden voor ons groepje biedt. Er is goede grond om landbouw te kunnen beoefenen, bomen om huizen en meubelen van te maken en zelfs mineralen om gereedschappen te vervaardigen. Aangezien ons groepje ook divers van samenstelling is, kan iedereen zich inzetten naar zijn mogelijkheden.

Al snel gaat ons groepje aan de slag en wordt een begin gemaakt met de bouw van een huis. Het voedsel wat ze eten wordt aanvankelijk nog bijeengezocht en eten ze wat er op het eiland te vinden is. Maar als snel wordt een akker aangelegd en ingezaaid. De seizoenen volgen elkaar op en ze worden rijker en rijker.

Hun rijkdom was niet gebaseerd op goud of geld, maar puur op echte waarde: een rijkdom van voedsel, kleding en onderdak, van alle dingen die een mens dagelijks nodig heeft. Iedereen werkte op zijn eigen gebied. Iedere toevoeging van zijn product ruilde hij voor de extra producten van de anderen.

Hun leven verliep natuurlijk niet altijd even glad als zij zouden willen. Zij misten talloze producten die ze in de normale beschaving wel gehad zouden hebben. Maar hun lot had veel erger gekund. Bovendien, had iedereen persoonlijke ervaring met economische depressies in hun eigen land. Zij konden zich nog heel goed herinneren dat iedereen honger had en de winkels leeg waren. En wat belangrijk was, zij hoefden geen voedsel te zien wegrotten. Belastingen waren onbekend en ook hoefden ze niet te vrezen dat een deurwaarder beslag zou leggen op hun bezittingen. Zij werkten hard maar konden ook de vruchten van hun werk plukken.

Zij ontwikkelden het eiland, dankten God en hoopten op een dag weer met hun gezin herenigd te worden.

Onze mannen waren vaak bij elkaar en spraken dan over hun belevingen.

In het eenvoudige economische systeem dat zij hadden ontwikkeld was er iets wat hun steeds meer hinderde: zij hadden geen vorm van geld. De ruilhandel die zij bedreven had zijn beperkingen. De producten die zij verhandelden waren niet altijd beschikbaar op het moment dat zij iets wilden verhandelen. Hout bijvoorbeeld wat in de winter aan de boer geleverd werd kon niet eerder dan in de zomer betaald worden met aardappelen.

Soms wilde iemand een groot product ruilen tegen meerdere kleine producten die door meerdere mensen geleverd werden op verschillende momenten.

Dit maakte de ruilhandel gecompliceerder. In een monetair systeem kon ieder zijn producten leveren aan anderen voor geld. Met dat geld kon hij weer de dingen kopen die hij wilde en wanneer ze beschikbaar waren.

Iedereen was het er over eens dat een systeem van geld erg handig zou zijn. Maar niemand wist hoe je zo’n systeem op kon zetten. Zij wisten hoe je ware rijkdom creëerde – met goederen. Maar hoe maakte je geld?

Zij waren onbekend met de oorsprong van het geld en hoewel ze het nodige gereedschap hadden, wisten ze niet hoe het te maken. Veel ontwikkelde mensen kampen met hetzelfde probleem. Alle regeringen kampten met dit probleem voor WO II. Voor WO II was er een groot tekort aan geld, maar regeringen wisten niet hoe het te maken.

De drenkeling
Op een avond toen onze jongens aan het strand voor de duizendste keer over hun probleem van het geld spraken, zagen zij plotseling een kleine boot met alleen een man aan het roer. Zij ontdekten dat hij de enige overlevende was van een ramp. Zijn naam was Donald.

Verheugd een nieuwe metgezel te hebben overlaadden zij hem met het beste wat zij hadden en gaven hem een rondgang over het eiland. Zij vertelden hem, dat zij, hoewel afgesneden van de rest van de wereld, niet zo veel te klagen hadden. Het eiland was goed voor hen. Eigenlijk hadden ze maar één probleem en dat was geld. Geld zou het hun gemakkelijker maken om elkaars producten te ruilen.

“Wel, je kunt het geluk dank zeggen” reageerde Donald. “Ik ben bankier en kan in korte tijd een geldsysteem opzetten dat jullie gegarandeerd zal bevallen. Dan heb je alles wat de mensen in een geciviliseerde wereld ook hebben. Bovendien heb ik een kleine drukpers en een vat met goud weten te redden. Beiden bevinden zich nog in mijn boot.”

Een bankier! Een BANKIER! Een engel uit de wolken had niet meer kunnen inspireren.

“Mijnheer Donald, als onze bankier, zal je enige werk op dit eiland zijn, het zorg dragen voor ons geld. Je hoeft geen handarbeid te verrichten.”

“Ik zal, zoals iedere bankier, tot ieders tevredenheid mijn taak uitvoeren en de gemeenschap tot voorspoed brengen” zei Donald.

Nadat Donald een beetje gesetteld was op het eiland kwam het moment dat hij voor het geld zou zorgen. Op een avond kwamen ze bij elkaar en stelde Donald een belangrijke vraag; “Hoeveel geld hebben jullie nodig om te starten met de handel?”

Zij keken elkaar aan en toen naar de bankier. Na een beetje rekenen en met het advies van de aardige bankier, besloten ze dat € 200,00 per persoon voldoende moest zijn.

Donald verspilde verder geen tijd meer. De vermoeidheid was vergeten in de wetenschap dat zijn toekomst als bankier verzekerd was. Met zijn kleine drukpers ging hij aan de slag en drukte duizend € 1,00 biljetten. Kijkend naar de splinternieuwe bankbiljetten die uit de pers rolden, bedacht hij dat de drenkeling weer bankier geworden was. “Mijn god, dacht hij, hoe simpel is het om geld te maken. Alle waarde komt uit de producten die zij zelf maken. Zonder die producten is het geld waardeloos. Mijn vijf lotgenoten realiseren zich dat totaal niet. Zij denken dat de waarde van het geld door het goud wordt bepaald! Hun onwetendheid maakt mij hun meester.”

Wie bezit het geld?
Vijf bundels krakend nieuwe biljetten lagen op tafel. “Voor we het geld verdelen”, zei Donald, “Wil ik jullie aandacht. Zoals jullie weten, wordt de basis van al het geld gevormd door goud. En het goud dat ik hier begraven heb, is van mij. Daaruit volgt logischerwijs dat het geld ook van mij is. Kijk niet zo teleurgesteld, ik ga je dit geld uitlenen zodat je het naar eigen inzicht en behoefte kunt gebruiken. Je moet wel rente betalen over het gebruik. Bedenk ook dat hier het geld schaars is, dus ik vind 15% een redelijk percentage.”

De vrienden vonden dat geen probleem.

“Nog een laatste punt, mijn vrienden. Zaken zijn zaken, ook onder vrienden. Voordat ik het geld geef, moet je op dit papier tekenen. Daarmee verklaar je, dat je beiden, het kapitaal en de rente, terugbetaald op straffe van inbeslagname van je bezittingen door mij. Het is maar een formaliteit. Jullie bezittingen hebben geen waarde voor mij en ik weet zeker dat jullie mij mijn geld teruggeven, waarmee je de bezittingen kunt behouden.”

De vrienden zien de redelijkheid er van in en zeggen dat ze harder dan ooit zullen werken om hem terug te betalen.

“Dat is de ware geest. En wanneer je ooit een probleem hebt, kom naar me toe. Je bankier is je beste vriend. Hier zijn je tweehonderd euro.”

Een rekenprobleem
Zo ging iedereen weer aan het werk. Het geld circuleerde. De handel, vereenvoudigd door het geld, verdubbelde. Iedereen was gelukkig.

Maar nu, laten we even stil staan bij de effecten. Ieder moet aan het einde van het jaar de 200 euro plus 30 euro rente aan Donald terugbetalen. Maar zelfs als iedere euro op het eiland aan Donald wordt teruggeven, zelfs dan nog komen onze vrienden 150 euro tekort. Donald heeft 1000,00 euro gedrukt en hij vraagt 1150. Derhalve kan Donald het hele eiland overnemen. Zelfs als door de handel sommigen de gevraagde euro’s kunnen betalen, de anderen kunnen dat beslist niet.

De vrienden besluiten tot een vergadering.

Donald voelde wel aankomen wat er in hun gedachten speelde, maar liet niets blijken. In de vergadering met Donald werd hem gevraagd hoe zij de 1150 konden terugbetalen terwijl er niet meer dan 1000 op het hele eiland was.

“Dat is de rente vrienden. Is jullie productie niet gestegen?”

Natuurlijk was hun productie gestegen, maar niet de prijs die zij voor hun producten vroegen.

“Wel luister vrienden. Bankiers passen zich altijd aan de omstandigheden aan. Ik zal je daarom alleen maar vragen om de rente te betalen. Ik hoef slechts 80 euro. Jullie kunnen doorgaan en het kapitaal behouden.”

Op hun vraag of zij de 200 euro dan niet terug hoefden te betalen antwoordde Donald: “Oh nee! Sorry hoor, maar een bankier geeft geen geld weg. Je blijft mij de 200 euro schuldig. Zolang je mij ieder jaar de rente betaalt, zal ik je niet dwingen om de 200 euro te betalen. Misschien kan niet iedereen de rente betalen. Organiseer je dan zoals een land. Zet een systeem op van contributie, wat we belasting noemen. Degene die meer heeft, betaalt meer. De armen betalen minder. Geef mij het totaalbedrag aan rente die verschuldigd is en iedereen is tevreden. Dit kleine land zal voorspoed krijgen.

In gedachten verzonken jubelt Donald. “Handel is goed. Deze jongens zijn harde werkers, maar dom. Hun domheid en naïviteit is mijn kracht. Zij vragen geld en ik geef hun ketenen. Zij geven mij cadeaus en ik steel hun bezit.”

“Natuurlijk, zij kunnen in opstand komen en mij de zee weer in werpen. Maar wat zou dat, ik heb hun handtekening. Zij zijn eerlijk en zullen aan hun verplichtingen voldoen. Eerlijke hardwerkende mensen zijn in deze wereld gezet om de bankiers te dienen.

”Oh, grote Mammon! Hoe juist is het gezegde; Geef mij controle over het geld van een natie en ik geef er niet om wie de wetten maakt. Ik ben de heerser over dit eiland, omdat ik het geld controleer. Wat ik hier doe, kan ik over de hele wereld. Als ik van dit eiland af kon komen, zou ik de hele wereld kunnen regeren zonder een cent te bezitten!”

Intussen werd het steeds slechter op het eiland. De productie was wel gegroeid maar de ruilhandel was nagenoeg tot stilstand gekomen. Donald ontving zijn rente, terwijl de anderen geld spaarden voor hem. Het effect was dus dat het geld samenklonterde in plaats van vrijelijk te circuleren. Degene die het meest betaalde klaagde over degene die minder betaalde. Zij verhoogden de prijzen van hun producten om hun verlies te compenseren. De armen klaagden over de hoge kosten van hun bestaan. Als iemand een betaalde baan bij een ander nam, eiste hij voortdurend salarisverhoging om de gestegen kosten te kunnen betalen.

De moraal was laag en de vreugde verdween uit hun leven. Iedereen verloor de belangstelling voor zijn werk. Waarom zou hij? Er ontstond een echte crisis. De een gaf de ander de schuld.

Nadenkend over hun situatie kwamen zij tot de conclusie dat het door Donald geïntroduceerde monetaire systeem de oorzaak was van hun huidige situatie. Ze vonden maar een vies luchtje zitten aan het banksysteem. Hun conclusie was dan ook, dat er maar een nieuwe vergadering met Donald moest komen.

Geknecht door Donald de bankier
De groep vertelt aan Donald dat het geld op het eiland schaars is omdat hij het van hun afneemt. Ze betalen hem en betalen hem en betalen hem. En aan het eind zijn ze hem nog steeds evenveel schuldig als aan het begin. Ze werken zich kapot, hebben het mooiste en beste land wat hier haalbaar is en ze zijn slechter af dan op de dag dat ze aan land kwamen. Schuld, schuld, schuld! Tot aan hun nek in de schulden.

“Jongens wees nu redelijk! Jullie handel is prima en dat dank zij mij. Een goed banksysteem is het beste bezit voor een land. Heb vertrouwen in mij als bankier. Wil je meer geld? Wel dan leen ik je nog eens 1000 euro. En als de waarde van je bezit stijgt, leen ik je weer meer.”

Dus de schuld van de groep stijgt met nog eens 1000 euro. Ze hoeven de hoofdsom weliswaar niet af te betalen, maar ze moeten wel de rente betalen. Hoewel de bezittingen van een land door de verrichtte arbeid van jaar tot jaar toenemen, blijft de schuld ook ieder jaar toenemen. Dat zien we ook overal in de wereld. Sinds de invoering van de monetaire systemen is de staatsschuld in de hele wereld alleen maar toegenomen. Vooral na de tweede wereldoorlog is dat heel hard gegaan. Regeringen hebben overal in de wereld de gewoonte om veel geld uit te geven aan bewapening en oorlog. Zij verhogen vervolgens de belastingen om aan hun verplichtingen te voldoen. Daarna draait de totale bevolking op voor die uitgaven. De bankiers leveren het geld en strijken de winsten op. En de staatsschuld groeit.

Al het geld in de wereld was gebaseerd op goud en gaat naar de mensen in de vorm van schuld. De nationale schuld is een goede zaak voor de machthebbers. Het voorkomt dat mensen tevreden worden en het onderwerpt regeringen aan de macht van de bankiers. Bankiers dicteren de politici en bepalen de levensstandaard in een land.

De vrienden overlegden en zeiden tegen Donald dat zij geen cent meer van hem wilden lenen. Een land dat door bankiers beheerst wordt, wilden zij niet. Maar Donald begreep heel goed dat hij op een kritiek punt was aangekomen. Wilde hij de macht behouden dan moest hij voorkomen dat de groep kennis kreeg en/of bepaalde ideeën in het hoofd ging halen.

Donald wist ook heel goed dat wie een land beheerst door het geld en die macht wil behouden de mensen dom moet houden. Ook moet je zorgen voor verschillende meningen in het land. Manieren om daar voor te zorgen zijn de pers en het onderwijs.

Donald wist verder dat twee van de vijf conservatief in hun opvattingen waren en drie liberaal. Een van hen had zelfs al gezegd dat indien de vijf maar eensgezind waren, de rol van Donald uitgespeeld zou zijn. Donald kon op zijn beurt niet instemmen met zo’n ontwikkeling, want dat zou het einde van zijn rol betekenen.

Daarom begon Donald een krantje te maken in een maandelijkse oplage. Eén voor de conservatieven en één voor de liberalen. De teneur van de liberale krant was: als je je handel bent kwijtgeraakt komt dat door de conservatieven. De teneur van de conservatieve krant was dat de staatschuld veroorzaakt werd door het onverantwoordelijke gedrag van de liberalen.

Het hoeft geen betoog dat de verdeel-en-heerspolitiek ook hier zijn werk deed en de macht van Donald in stand gehouden werd.

Een vondst
Op een dag vond een van de mannen een lege reddingboot die aangespoeld was. Maar in de boot vond hij onder het zeil een boek dat nog in goede conditie was. Zijn oog viel op de titel: “Het eerste jaar sociaal krediet.”

Hij begon direct in het boek te lezen en bedacht dat ze deze informatie al lang geleden hadden moeten hebben.

Geld ontleent zijn waarde niet aan goud, maar aan de producten die met het geld worden gekocht.

Geld zou alleen maar een soort van balans moeten zijn. Credits die van de enen naar de andere gaan om te kopen en te verkopen. De totale hoeveelheid geld is afhankelijk van de totale som die de productie oplevert.

Iedere keer dat de productie groeit, groeit gelijktijdig de hoeveelheid geld wat in omloop is. Nooit, maar dan ook nooit dient er rente te worden betaald over geld wat nieuw in omloop komt! Vooruitgang wordt geboekt door de markt en niet door een toename van de staatsschuld. Prijzen worden afgestemd op de algemene koopkracht van iedereen.

Hij stopte met lezen en met het boek in zijn handen rende hij naar zijn vrienden.

Geld --- Elementaire economische principes
En zo werd Hans, want het was Hans die het boek gevonden had, leraar. Hij vertelde de anderen wat hij geleerd had uit het boek en daarna wat ze moesten doen

Wat ze moesten doen
Een rekening openen voor iedereen op het eiland. In de rechterkolom komen de ontvangsten waarmee de waarde toeneemt. Aan de linkerkant staan de uitgaven waarmee de waarde afneemt.

Iedereen wilde 200 euro aan het begin. Wel, we noteren 200 euro aan de rechter kant bij iedereen. Je koopt iets voor 10 euro en noteert aan de linkerkant 10 euro bij diegene die koopt en 10 euro aan de rechterkant bij diegene die levert.

Je doet dit op dezelfde manier als de bank doet met het geld.

Maar als iemand geld nodig heeft om zijn bedrijf uit te bouwen dan geven we hem een nieuw krediet uit de algemene middelen, op dezelfde wijze als het startkrediet. Wanneer hij zijn product verkocht heeft, betaalt hij terug aan het kredietfonds. Zo wordt ieder zijn rekening regelmatig verhoogd zonder het van iemand anders af te nemen. Daardoor profiteert iedereen van de groei die de maatschappij doormaakt. Dat noemen we het nationale dividend. Geld wordt op die manier een instrument van dienstbaarheid.

Een geldsysteem met schulden
Het geldsysteem door Donald geïntroduceerd op het eiland zorgde er voor dat de kleine gemeenschap verdronk in schulden door de ontwikkeling en rijkdom die zijzelf hadden gecreëerd.

Gebeurt dit op dit moment niet overal in de hele wereld?

Europa is op dit moment in ware rijkdom toch veel rijker dan 50 of 100 jaar geleden? Maar als je de staatschuld van alle Europese landen vergelijkt met de schuld van 5, 10, 50 of 100 jaar geleden dan zie je dat deze schuld alleen maar gigantisch is toegenomen!

De Europeanen hebben door hun eigen arbeid en kennis die rijkdom verkregen. Maar waarom moeten zij collectief boeten voor het resultaat van hun werk?

Denk eens aan de scholen, de wegen, bruggen, viaducten en alle overige overheidsgebouwen. Wie bouwde dat allemaal? Wie voorzag hen van materiaal en personeel. En waarom kunnen die mensen die wegen en bruggen en gebouwen maken? Omdat anderen in de voedselindustrie of de kledingindustrie werken en andere mensen van het nodige voorzien.

De hele bevolking is aan het werk voor verschillende producten en doelen. Maar wat zien we? Overal worden de burgers belast met belasting. Belasting op de scholen, ziekenhuizen, wegen en bruggen en alle andere publieke voorzieningen. Je moet dus betalen voor iets wat door het collectief is geproduceerd.

Je betaalt dus dubbel!

En dat is nog niet alles. De bevolking betaalt meer dan de prijs die nodig is voor de productie. Haar eigen productie – ware rijkdom – is een schuld geworden die bovendien nog weer belast wordt met rente. Wanneer de jaren verstrijken kan de totale rente de hoeveelheid schuld overstijgen. Daardoor kan het gebeuren dat je twee tot drie keer het bedrag betaald van wat het ooit heeft gekost.

Behalve overheidsschulden zijn er ook industriële schulden, ook belast met rente. Daardoor stijgen de prijzen van de producenten. Zouden ze dat niet doen, dan zouden ze op termijn failliet gaan.

Zowel de overheidsschulden als de industriële schulden, plus de rente worden door de Nederlandse bevolking betaald om het systeem draaiende te houden. We betalen belasting voor de staatsschuld en een toevoeging op de prijs voor industriële aankopen. De prijzen stijgen terwijl de bestedingsruimte verdwijnt door de belasting.

Een tiranniek systeem
Dit en vele andere feiten zijn een indicatie voor een geldsysteem dat ons beheerst in plaats van ons te dienen. Een systeem om de mensen te beheersen, zoals Donald het eiland beheerste.

Als de geldheren weigeren ons te lenen of als hun voorwaarden niet haalbaar zijn voor de mensen en de bedrijven, wat gebeurt er dan? Dan worden projecten geschrapt, ongeacht hoe belangrijk ze zijn. Bedrijven stoppen met investeren, de werkeloosheid neemt toe. En de mensen die nog iets hebben, moeten meer belasting betalen om de werkelozen aan het werk te helpen.

Kun je een nog tirannieker stelsel bedenken?

En dit is nog niet alles. Het geldsysteem brengt niet alleen de producenten in schuld of verlamt het systeem door het weigeren van gelden voor productie die nodig zijn, maar ook is het een uitermate geschikt middel voor de verdeling van de goederen.

Ondanks dat fabrieken, winkels en warenhuizen vol met goederen liggen en alles voorhanden is voor nog meer productie, worden de goederen die al geproduceerd zijn steeds minder gedistribueerd.

Je kunt alleen kopen wat je kunt betalen. Bij toename van de productie moet er ook een toename in de portemonnee van de mensen zijn. Dat is niet het geval. De prijs van geproduceerde goederen is altijd hoger dan de hoeveelheid geld in omloop. Dat is natuurlijk zo door het gekozen geldsysteem. Er is geen enkele voorziening om de kloof tussen productie en hoeveelheid geld in omloop te dichten.

De capaciteit om te betalen is niet gelijk aan de capaciteit van de productie. Financiën en realiteit werken niet samen.

Hoe corrigeren we het systeem?
Het voorgaande betekent niet dat we het geldsysteem volledig moeten wegdoen. Nee, we moeten het corrigeren. Het invoeren van de principes die bekend staan onder Sociaal Krediet zorgt voor deze correctie.

De principes van het Sociaal Krediet maakt van het geldstelsel een dienaar in plaats van een heerser. De principes werden ontdekt door C. H. Douglas (overleden in 1952). Zijn publicaties verschenen al in 1918.

Het eerste waar vaak aan wordt gedacht bij Sociaal Krediet is een politieke partij. Maar dat is hier niet het geval. Een politieke partij zoekt macht om een land te regeren. Sociaal Krediet werkt precies andersom. Sociaal Krediet maakt het individu vrij. Het plaatst het individu in een situatie waarin hij zijn eigen leven onder controle kan krijgen. Sociaal Krediet wil macht verdelen naar individuen en niet macht aan mensen geven zodat ze anderen kunnen overheersen.

Sociaal Krediet gaat uit van de werkelijkheid. Het weigert mee te doen aan de waan van klatergoud van het huidige geldsysteem.

De economische realiteit is aan de ene kant productie, niet alleen de bestaande productie, maar de productie die mogelijk is, de productiecapaciteit en aan de andere kant de menselijke behoeften.

Echt Krediet en Financieel Krediet
Hier maakt Sociaal Krediet onderscheid tussen echt krediet (een realiteit) en financieel krediet (een voorstelling). Het woord krediet komt van het Latijnse woord credere en draagt het idee van vertrouwen. Ook in de dagelijkse omgangstaal betekent het geven van krediet dat we vertrouwen in iemand hebben.

Sociaal Krediet gaat uit van het ware krediet van een land dat vertrouwen geeft in dat land. Het vertrouwen dat men zonder al te veel moeilijkheden in dat land kan leven. Het ware krediet van een land is haar productiecapaciteit. Het is de mogelijkheid om goederen die nodig zijn te leveren.

En Sociaal Krediet stelt dat financieel krediet exact gelijk moet zijn aan het ware krediet. De productiecapaciteit bepaalt de hoeveelheid geld in omloop en niet de politiek of de macht. Daarom vereist Sociaal Krediet een kantoor dat het nationale krediet bijhoudt. Iedere productie van goederen of voedsel moet genoteerd worden als een toename van welvaart. De netto toename in welvaart is dan de productie verminderd met de consumptie.

In het algemeen overtreft de productie de consumptie. Een land wordt dus rijker en rijker. Het is daarom absurd om te zeggen dat een land schuld heeft. Staatsschuld is dus waanzin.

En als een land rijker wordt, moeten haar bewoners daar ook van profiteren. In plaats van schulden en belasting voor iedereen, moet er gesproken worden van dividend voor iedereen!

Geld zonder inflatie
Het huidige systeem is onderhevig aan inflatie. Inflatie betekent hogere prijzen. Wanneer een geldsysteem schulden creëert moeten er wegen gevonden worden om meer geld uit het publiek te halen dan in circulatie was gekomen. Als ook de prijzen stijgen wie betaalt dan de rekening?

Sociaal Krediet onderdrukt dit kankergezwel, deze tumor van stijgende prijzen en belasting, omdat de productie een toename van de welvaart betekent en geen toename van schulden.

Sociaal Krediet verlaagt de prijzen die door de burgers betaald moeten worden, omdat je alleen betaalt voor wat je gebruikt en niet voor wat je produceert. Als bijvoorbeeld in het hele land de consumptie gelijk is aan driekwart van de productie, hoeven de consumenten maar driekwart van de prijs te betalen. Het Krediet Kantoor zorgt voor de registratie van de verkoper, zodat deze de gehele prijs van de productie terugkrijgt.

Een periodiek dividend voor iedereen, aanbevolen door het Sociaal Krediet, stemt overeen met de economische werkelijkheid. Moderne productie is in feite het resultaat van toegepaste wetenschap, uitvindingen en verbeteringen in productietechnieken. Moderne productie is ook steeds minder het gevolg van handenarbeid.

Iedereen aan het werk willen houden is dan ook tegenstrijdig aan de feiten. Het is dus ook onmogelijk om met geld de productie te betalen die behalve de waarde van het product ook nog andere aspecten in de prijs bevat.

Salarisverhoging willen in minder arbeidstijd, beïnvloedt ook de gedachten over het begrip loon. Loon is niet langer een vergoeding voor arbeid; het is het deel van het loon van de ingehuurde persoon dat als dividend voor iedereen geldt, omdat dit het resultaat is van vooruitgang en niet van de arbeid.

Het huidige denken is een hindernis op weg naar het gewenste doel, omdat het de prijzen verhoogt.

Sociaal Krediet geeft het dividend aan iedereen, direct zonder belasting aan de industrie. Het verhoogt waarlijk voor iedereen de levensstandaard.

Behalve dat er voor de hele gemeenschap een zeer productief kapitaal ontstaat, zorgt het sociale dividend er ook voor dat de aarde en haar rijkdommen voor iedereen bestemd zijn en niet voor de enkele rijken die we nu hebben. Dit gegeven wordt door de huidige machthebbers volledig genegeerd.

Sociaal Krediet zorgt er dus voor dat er een totale herverdeling ontstaat van goederen en industrie. Dit in totale tegenstelling van het systeem van belastingen en bezuinigingen. Dat systeem gaat altijd maar door en geneest nooit de ziekte. Het zorgt er in steeds toenemende mate voor dat de rijkdommen van de aarde bij maar een zeer beperkt groepje terecht komen.

Het vreemde is dat het overgrote deel van de mensen die het iets beter hebben dan degene die niets hebben in feite meehelpen het systeem in stand te houden. Zien zij niet dat de armoede alleen maar toeneemt? Zien zij niet dat er ooit een dag komt dat ook zij tot de armen behoren? Iedere dag kunnen we in kranten en op het nieuws zien dat mensen “plotseling” hun baan kwijt zijn, dat bedrijven gesloten worden etc. Sommigen vinden weer werk, maar de ouderen vaak niet meer. Hoe rechtvaardig is het huidige systeem?

Een deel voor iedereen, gegarandeerd door het dividend van geboorte tot het graf. Dit deel zou op zijn minst voldoende moeten zijn voor het noodzakelijke levensonderhoud.

Wat nodig is, is een ontwaken van de massa. Leren inzien dat regeringen door banken geregeerd worden en dat beiden er niet voor het volk zijn, maar voor de macht die er is. De zichtbare en de onzichtbare.