Toteż tak długo powinniśmy żyć, na ile pamięć nam pozwala. Nie dłużej. Człowiek za długo żyje, powiem panu, jakkolwiek wszyscy uważają, że za krótko. Tak pan sądzi? to co w takim razie mają powiedzieć te moje psy czy inne stworzenia? Za długo. Jak pomyślę, że one mogą przede mną umrzeć, to choćby o tyle za długo. Człowiek pamięć ma na krótsze życie. Niczyja pamięć nie jest w stanie aż tak długiego ogarnąć. Całe szczęście, mówi pan? Dlaczego? Że człowiek  by nie zniósł aż takiej pamięci, mówi pan? Że świat by się rozpadł od takiej pamięci? Możliwe. Chociaż czego pamięć nie ogarnie, to i tak czyha na nas. 

Wiesław Myśliwski „Traktat o łuskaniu fasoli” str. 379-379

W zasadzie co kilkadziesiąt zdań powinienem się zatrzymywać z ołówkiem. Jaki tego sens.

Kursy angielskiego Warszawa zapewniają, że zajęcia nie ograniczają możliwości umysłowych kursantów, ale nastawiają ich rozumowanie na myślenie w języku angielskim, bez potrzeby tłumaczenia w myślach każdego słówka oddzielnie. Dzięki temu rozmowa staje się płynna i jest sprawnie prowadzona – tak samo jak kurs, który w dodatku trwa cztery razy krócej niż w innych szkołach językowych.

Jaką wartość przedstawia człowiek mówiący źle o swojej matce, czy o ojczyźnie, popatrzmy tylko na zwierzęta czy ptaki - od nich bowiem możemy się nauczyć wiele.

Złych matek nie ma na świecie, każda daje swojemu dziecku tyle, ile potrafi, na ile ją stać - wychowuje jak najlepiej, kształci, poświęca noce, co więcej, dzieli się sercem. Są na świecie matki zamożne, lecz i biednych nie brakuje, mających tak niewiele, one jednak potrafią dać najwięcej, wszystkim się podzielić. Najcenniejszym skarbem otrzymanym od matki niewątpliwie jest dobre wychowanie, które jest znakomitym drogowskazem w samodzielność i gwarantem dalszego uczciwego życia. Na palcach ręki można policzyć inne matki, jak wszędzie i tu zdarzają się wyjątki, których jest na szczęście tak mało.

I came to this world as a rather fearful, somewhat disoriented, internally intrigued and at the same time outwardly sound-minded heart. My first memory is saturated with the color of gray walls in the building where I spent the first years of my earthly pilgrimage. The beam of lights cutting through this deserted place are also present in my memories, invigorating the sadness and overwhelming heaviness.

My mom and I lived in an old building surrounded by 3 sides with similar giant, obscure, upraised old German apartments. These ancient dominating buildings were always there and everywhere. My apartment was on the third floor. From the balcony, I could see another gray giant, with it's windows starring at me.

Some windows were inhabited by people recognizable to this small gray community. One window had a man with a loud puzon (trombone). The man would practice daily at different times of the day. I don't even know if he belonged to some orchestra or was it just his hobby. His window seemed loudly disturbing. The lace curtains decorating it would fly open quite often, revealing pieces of old-fashion furniture. But there was not enough light in our yard to distinguish the interiors of his living place.

There was another interesting window across. This one was always occupied by someone from the family. Mostly by the mother and one of the daughters. It was incredibly amazing how they could be so well informed about the whereabouts of most of the occupants just from observing and watching. They were mobilized if a new person would pass by, they would be vigilant at evening times, they would listen attentively to the echoes of the voices bouncing in between the buildings, trying to decipher the meaning of the words, to feed their hunger for gossips. I was thinking often, when do they have time to cook, to clean and to do other "normal" things of life. They were probably bored. They were waiting with anticipation for something great or even less then great to happen. Something that would change the monotonous existence within the scratched walls.

Every time I stood in front of these buildings I was diminished and conquered by their firm and depressive presence. They reminded me of the times we lived in. These old tenement houses supported the idea of the ruling system, proclaiming loudly the common share, common property, common life as a massive blurb of otherwise not important individuals, working for the better tomorrow in the land of common satisfaction. The patches with falling paint, pieces of bricks and whatever else might stick to them in the last 100 years, were slowly giving in under the pressure of time.

The yard was ugly. Squeezed in between monster buildings, there was black dirt, beater (for cleaning the carpets) and the doors leading to the outside world of streets, cars, shops and people. Nothing else.

Looking from my balcony, to my left, there was a piece called the "Jewish yard", to my front and right was "our yard", and behind my building was the "Gypsy yard". The last one had a story and a social right to be named in such a way. Gypsy families were living nearby, their numerous children would play in there, making constant noise by loud laughter, songs and frequent fights in a language not understood by the rest of us.

This is the back view of my building from the "Gypsy yard". On the left would be the "Jewish yard", to the right and in front - "our yard".

But every space called yard around my building, was the same. It brought the same feelings, the same disappointing "luck of hope and the future" message banging over our heads, falling straight from the sky, sinking deeply into our very conscious and alert minds. No escape was the refrain of this chant soaking daily into our existence, trying to penetrate to the very bone of leftover faith in humankind's goodness.

The only thing you could do in that place called yard was to imagine. Therefore creativity blossomed exponentially. There is a limit to the number of times you can play hide and seek or jumping ropes. Beyond these familiar games there was a wide open world of unrestricted imagination. And the kids were freely exploring this childhood universe without boundaries and borders. But today is late and I need to go to sleep...

These 3 picture are not of the place where I actually lived, but were taken in Poland and depict accurately the feeling of the times.

W sprzedaży dostępny jest już zestaw oznaczony symbolem XP2-6400 (996580w), pracujący z opóźnieniami 4-4-4-12 i napięciem 2,1 V. W najbliższym czasie w ofercie Yamo pojawi się również wersja z radiatorem w kolorze ciemnoszarym (Chaircoal Gray).

Nowe pamięci Mushkin XP2-6400 kosztują 444 PLN i są już do nabycia w sieci sklepów Reactor oraz na stronie www.reactor.pl.

O Mushkin Enhanced
Założona w 1994 roku, amerykańska firma Mushkin jest producentem najwyższej jakości pamięci komputerowych dla komputerów stacjonarnych, notebooków i serwerów. Produkty firmy są znane przede wszystkim z wysokiej kompatybilności pracy w różnych konfiguracjach sprzętowych oraz dużymi możliwościami podkręcania parametrów. Wszystkie pamięci marki Mushkin objęte są dożywotnią gwarancją producenta.

Po wejściu na ścieżkę rozwoju duchowego wiele osób zauważa, iż ich życie bardzo się skomplikowało. Rzeczy już nie są tak poukładane, zaszufladkowane jak to się wcześniej wydawało, a i osiągnięcie różnych celów stało się bardziej skomplikowane. Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedzi na to pytanie chciałbym udzielić w tym artykule.

Nasze życie kreowane jest nieustannie przez nasze myśli - intencje. Nasze podświadomości nieustannie dogadują się między sobą kierując nas do tych miejsc, ludzi i zdarzeń, które w pełni odpowiadają naszym intencjom. Skoro to takie proste, czemu więc nasze życie to nie sielanka? Otóż nie wszystkie nasze intencje wobec nas samych są pozytywne, a wiele z nich nie jest w pełni uświadomiona, a jeszcze większa liczba ich została przez nas całkiem zapomniana - czytaj: zepchnięta do najgłębszych zakamarków podświadomości, gdzie żyją nadal swoim życiem brużdżądz nam w życiu, nazywane są negatywnymi wzorcami.

Tu istotne jest przedstawienie pewnych ważnych mechanizmów związanych z funkcjonowaniem świadomości, podświadomości i nadświadomości. Każda z Nich ma swoje zadania:

• Świadomość - posiada świadomość rozróżniającą, potrafi rozróżniać dobro i zło, przez co chroni podświadomość przed negatywnymi wzorcami, a także posiada pamięć chwilową,
• Podświadomość - posiada świadomość wartościującą oraz odpowiada za pamięć, dzieli rzeczy na ważne i nieważne, w jej słowniku pojęć nie ma pojęcia "rzeczy mniej ważne", dla tego jeśli coś zapamięta, to pamięta to długo, a jeśli uzna rzecz za nieważną to o niej szybko zapomina. Kontroluje następujące rodzaje pamięci; pamięć krótkotrwałą, długotrwałą i poprzednich wcieleń. Ma też moc kreacji zdarzeń.
• Nadświadomość - posiada Świadomość Najwyższego Dobra, wie co jest najwłaściwsze w danej chwili, a także częściowo odpowiada za to co przytrafia się nam w naszym życiu, prowadzi nas do duchowo inspirujących osób, książek, zdarzeń, a także częściowo chroni nas przed negatywnymi skutkami naszych negatywnych intencji blokując (do pewnego stopnia) ich realizację.

Ludzka osobowość kształtuje się do szóstego roku życia, tzn. do tego wieku połączenie między świadomością a podświadomością jest bardzo mocne i mechanizmy świadomości rozróżniającej są jeszcze nie w pełni ukształtowane, dla tego wszelkie niewłaściwe poglądy dotyczące świata i życia w nim, w tym wieku utrwalają się stosunkowo łatwo. Po tym okresie życia jednostka jest w stanie oprzeć się negatywnym wpływom i z biegiem lat idzie jej to coraz lepiej, jednak pod wpływem nagłych-silnych emocji lub długotrwałej koncentracji, negatywne programy mogą z dużą dozą prawdopodobieństwa zakodować się w podświadomości.

Jak łatwo zauważyć podświadomość realizuje wszystkie nasze intencje, zarówno te dobre jak i złe, wobec siebie i świata, które zebraliśmy do tej pory. Przyjmuje się, że wszelkie negatywne intencje zebrane od momentu poczęcia do szóstego roku życia obciążają do 80% działań podświadomości, a obciążenia z poprzednich wcieleń w około 10% plus-minus 2%. Pozostałe 10%, które jest w miarę nie obciążone nie pozwala nam jeszcze zwariować w tym świecie.

Gdyby tak wziąć przeciętnego człowieka, nie rozwijającego się duchowo i zacząć analizować jego życie pod kątem wszystkich obciążeń jakie posiada, a w szczególności obciążeń z poprzednich wcieleń, to dość szybko da się zauważyć, iż zdecydowana ilość karmy, którą posiada po prostu nie oddziałowywuje na niego. Działają obciążenia z dzieciństwa, najmocniejsze obciążenia karmiczne, których przed urodzeniem nie dało się wyhamować, a także zadanie karmiczne, czyli to z czym dana osoba przyszła się uporać w tym wcieleniu. Inaczej sprawa przedstawia się u osób, które rozwijają się duchowo, u nich pobudzone są wszystkie wzorce.

Paradoks ten można uznać za niesprawiedliwy - dlaczego, skoro rozwijam się duchowo, mam dostawać po d... bardziej niż inni?

Jest w tym jednak głęboka mądrość. Za tym faktem przemawiają dwie przesłanki:

1. pobudzenie wszystkich wzorców nie pozwala nam ich przeoczyć, na ścieżce rozwoju duchowego,
2. przeciętny człowiek nie dał by sobie rady w życiu, gdyby musiał zmagać się ze wszystkimi swymi obciążeniami. Osoby rozwijające się duchowo, pomimo aktywności całej karmy, są w stanie dać sobie z nią radę, gdyż znają metody pracy z nią.

Życie rozwojowców (określenie własne tej grupy społecznej), do momentu zajęcia się rozwojem duchowym najczęściej wyglądało tak samo jak i reszty społeczeństwa, a po ... było już ciekawie, choć nie zawsze miło. Punkt ten ich życiu, w którym nieuświadomione negatywne intencje wychodzą z ukrycia, nazywa się "Przebudzeniem Karmy." Często uaktywnienie karmy odbywało się w sposób nagły, lecz nie wszystkie techniki rozwoju duchowego prowadzą do tak gwałtownych zdarzeń. Wykorzystując to kryterium podziału możemy wyróżnić dwie grupy technik:

1. miękkie - które pozwalają w sposób względnie łagodny uporać się ze swymi wzorcami, zaliczamy do nich:
   • wizualizacja,
   • afirmacje,
   • medytacje (niektóre techniki),
   • rebirthing
   • zabiegi z wykorzystaniem energii (bioenergii, reiki i inne)
2. twarde - ingerują w sposób ostrzejszy w podświadomość, jednak ich zaletą jest to, że pozwalają w sposób zdecydowanie szybszy uporać się z wzorcami, zaliczamy do nich:
   • medytacje
   • terapie regresywne, np. regresing®
   • inicjacje reiki i medytacje z tą energią
   • modlitwy

Dobrze ilustruje to następujący przykład:
Mężczyzna (25 lat): „ Już dość wcześnie zacząłem interesować rozwojem duchowym. Na początku moje zainteresowanie ograniczało się do lektury artykułów i książek z tej tematyki. Później przyszedł czas na afirmacje, wizualizacje i inne techniki, które mogłem sam wykonać w domu. Potem poszedłem do mojej pierwszej pracy, która wprawdzie nie była najlepsza, ale to był czas największego kryzysu z pracą w naszym kraju, więc nie miałem specjalnego wyboru. Jednak już w tedy zaczynałem zauważać pewne wzorce powielające się w moim życiu (dotyczące przyciągania do siebie podobnego towarzystwa). Stwierdziłem, że: „Ja dalej już tak nie wytrzymam!!!” i zdecydowałem się wybrać na zajęcia Rocznej Szkoły Regresing’u. Po zajęciach, które odbyły się w sobotę i niedzielę, w poniedziałek poszedłem do pracy, gdzie na przerwie śniadaniowej dowiedziałem się, iż od przyszłego tygodnia przenoszą mnie na nowe stanowisko, które jest dużo cięższe i tylko nieco lepiej płatne. Przyczyną tak nagłej zmiany w mojej pracy było przebudzenie się karmy, a dokładniej wzorców zniewolenia i niewolnictwa. Uporanie się z nimi zajęło mi trochę czasu. W trakcie przepracowywania sobie tej karmy, kilka razy zmieniłem pracę i każda z nich była nieco lepsza od poprzedniej. Choć w sumie cała sytuacja nie należała do najprzyjemniejszych jednak teraz nie żałuję swoich wyborów, mimo wszystko warto było!!!!”

Oprócz wyżej wymienionych technik, które przyczyniają się do przebudzenia karmy (jak i innych nie wymienionych w tym artykule), istotne jest również wspomnienie o świętym popiele Wibutti, który został zmaterializowany przez Sai Babę. Zjedzenie go (ma pudrowy smak i zapach) powoduje także przebudzenie karmy, poza tym przyśpieszania on spalanie karmy.

Jak widać wkraczając na tą ścieżkę warto zdawać sobie sprawę z tego jakie wiążą się z nią wyzwania, lecz nie zapominajmy, że rozwój duchowy może dać nam wiele dobrego, o wiele więcej niż jesteśmy w stanie sobie to wyobrazić.

Nie ma szumu drzew, nie ma stuku kropli deszczu o bruk, nie ma wyjących między gałęziami wichrów, nie ma zbędnych i grafomańskich ozdobników w stylu: "Za oknem czarne niebo, opasłe w chmury pasące się na łące gwiazd z księżycowym pastuszkiem, ziało nocną dziurą na nieboskłonie chcąc, próbując wyssać całość dzisiejszego dnia, aby przetworzyć go i zmienić na inny, nowy, lepszy dzień jutrzejszy. Każda chwila spływała, przecząc prawom fizyki, w górę, jak najdalej od szarych, podeptanych chodników i popielatych ulic z ziejącymi ubytkami." Nie ma i nie będzie, bo ja nic nie pamiętam.

Nie jestem człowiekiem bez twarzy. Mam twarz - bardzo wyraźną, bardzo konkretną, wyrażającą wszystko co się we mnie dzieje. Ale tylko co się dzieje teraz. To co było kiedyś jest za mną, a ja tego nawet nie pamiętam. Zginęły mi gdzieś lata przedszkola, podstawówki, gimnazjum, liceum. Zginęło mi gdzieś 19 lat życia. Nie pamiętam nawet moich 19 urodzin. Gdzieś były, kiedyś były, coś mi się kołacze po głowie. Ale to tylko przebłyski, niewyraźne. I nawet nie jestem pewien czy to na pewno dziewiętnastka. Może kończyłem wtedy lat 16, a może to w ogóle inna okazja. Szaleństwo.

"Wyprałem w pralce własny mózg i okazało się, że jestem pomidorowym przecierem."

Czuję się jakby ktoś wtargnął do mojej głowy, zrobił sobie wycinankę, większość powrzucał do kubła na śmieci, a to co zostało posklejał ze sobą, pozszywał w dowolnej kolejności. Złączył sen z jawą, moje 7 latek z trzecią klasą liceum, zimę w gimnazjum z wiosną 2006, 21 grudnia z dniem, kiedy dziadek poczęstował mnie pierwszy raz piwem. Ale to było tylko piwo, czy może jeszcze chleb z sosem? Tego nie wiem i już się nigdy nie dowiem. A może jednak kiedyś coś mi wróci pamięć, zobaczę wszystko jak na talerzu. Mówi się w końcu, że przed śmiercią, człowiek dostaje krótki seans o swoim życiu. Może wtedy poznam całą prawdę o sobie. Tylko wtedy będzie już za późno.

Przedszkole. Co się wtedy działo. Czy przez cały okres przedszkolny mieszkałem w swoim domu, czy może pierwsze lata spędzałem u babci w mieszkaniu? Może ominę niewiadome i przeje do tego, co wiem na pewno. Bawiliśmy się często z innymi dzieciakami na trzepaku, koło śmietnika, w piaskownicy przed klatką B. W tej klatce mieszkał Zyzek, mój kumpel z piaskownicy. Razem też chodziliśmy do przedszkola, później do podstawówki. W gimnazjum już chyba byliśmy w osobnych klasach. W międzyczasie też przestaliśmy rozmawiać. Ot - ochłodzenie stosunków. Jaki ja wtedy byłem mały, lubiłem oranżadę w proszku i gumy Donald oraz Turbo. Przyznam się także, choć trochę wstydliwie, że dość późno wyrosłem z sikania do łóżka i nawet na drzemce w przedszkolu zdarzało mi sie załatwiać potrzebę na łóżko polowe. Po jednym takim razie pamiętam, że jadłem sałatkę z rzodkiewką i smakowała strasznie. O, w naszej grupie był jeszcze Krzysiu, później zwany Krzysiem Metalem. Miał bardzo fajny zamek z rycerzami i wszyscy zawsze się z nim bawili i nie dopuszczali mnie do zabawy. Wtedy byłem smutny.

W podstawówce, przez pierwsze trzy lata naszą wychowawczynią była pani... jakoś tak na Z, chyba... Uczyła nas wszystkiego, jak to w nauczaniu początkowym. Mieliśmy tez sale informatyczną, gdzie chodziliśmy grać w Prehstorika na Win 3.11. Tak, to chyba było to. W drugiej klasie była komunia, dostałem zegarek i miałem imprezę w Dąbrówce. Takie kino. Dostałem Pegasusa, w którego młóciłem przez bardzo długi okres czasu - gry wymienialiśmy z tatą na targu, na Bema. W podstawówce cały czas spędzałem w towarzystwie bliźniaków Baranowskich. I Adama, ale ten się gdzieś przenosił. I nie wiem w której to było klasie, ale wystawialiśmy sztukę o wiośnie. Ja grałem Elegancika i Marzannę - podwójna rola, w tym jedna kobieca. Byłem zdolnym młodym aktorem. Pamiętam nawet początek mojego monologu: "Jestem Marzanna, prześliczna panna, ślicznie ubranna i uczesanna...". Bardzo ironiczne to było,bo przecież jako Marzanna byłem brzydką babą, a jako elegancik - ślicznym chłopczykiem. Ale kto by się tam przejmował. Pierwsza i jedyna podwójna rola w życiu. W podstawówce też byłem zakochany w Ani, ale ona dała mi kosza na balu przebierańców (była przebrana za Pippi Langstrump), więc jakiś czas później, a może to była ta sama impreza, spytałem się Michaliny czy będzie ze mną chodzić. Związek się rozpadł, bo koledzy twierdzili, że nie mogę z nią być. Na szczęście do dzisiaj jesteśmy dobrymi znajomymi.

Podstawówka - to był też czas urodzin domowych. Kilka osób mnie zapraszało, bo byłem wtedy duszą towarzystwa, a przynajmniej tak mi się wydawało. Zapraszała mnie Marta i Ania. Tylko te dwie imprezy pamiętam. Na jednej musiałem pić sok pomarańczowy, którego święcie wtedy nienawidziłem, na drugiej się popłakałem, bo uderzyłem nogą o kant łóżka. Wtedy uznano mnie za beksę.

Czas gimnazjum. Grałem księcia w przedstawienie o Śnieżce i Siedmiu Krasnoludkach. Królewna była brzydka. I prawie dostałem podwójną rolę, bo wcześniej miałem być tylko leśniczym, ale okazało się, że ówczesny książę nie może nauczyć się tekstu i musiałem go zastąpić. Tylko, że nikt nie znalazł zastępcy leśniczego i dopiero w ostatniej chwili dorzucono kogoś, kto nauczył się tekstu 5 minut przed przedstawieniem. Powiedziano mi, że dukam jak robot. Ale tak to jest, kiedy się nie wie ostatecznie kogo się gra. O, w tym czasie dostałem jednocześnie pochwałę i naganę zarazem, bo polonistka stwierdziła, że moje teksty ściągam z internetu. Ha, poczułem się doceniony, że moje teksty są tak dobre, ale też wręcz przeciwnie, że nie docenia się moich zdolności do pisania. Tak, pani polonistka, Masłowska, chciała mnie zostawić w klasie na następny rok, bo nie przynosiłem jej prac, a kiedy w końcu przyniosłem to właśnie miała miejsce powyższe nie- i docenienie moich tworów.

Był także pewien epizod, kiedy wziąłem kredę z klasy i narysowałem bramkę na murze. Przyszedł wicedyrektor i wziął mnie na dywanik do dyrektorki tego przybytku. Stwierdzili oboje, że dewastuję mienie szkoły (kredą!) i, że zamiast iść na lekcje mam wziąć gąbkę i iść to zmyć. Niby nic, ale pani dyrektor, straszna jędza swoja drogą, tak na mnie nakrzyczała, że się popłakałem. To nie było wychowawcze.

A może jednak nie mam czarnej dziury w głowie, może jednak pamiętam więcej niż mi się wydaje. Tylko muszę się skupić i popracować nad moim przecierem pomidorowym w czaszce. Jasne, wielu rzeczy, miejsc, czy zdarzeń nie pamiętam i nie przypomnę sobie nigdy, a niektóre fragmenty mojej pamięci łączą jawę ze snem, lub z tym, co sobie sam ubzdurałem. Wiem też, że gdzieś zniknęły mi wspaniałe chwile spędzone ze wspaniałymi ludźmi, ale może z czasem wszystko wróci. Trzeba mieć nadzieję.

Pewnie i tak tego nie przeczytacie, bo dzisiejsza nota jest dość ciężkostrawna. Dobrze was rozumiem, ale dzisiaj pisałem bardziej dla siebie niż dla publiczki, ale dobrze, że to będzie tutaj - przynajmniej raz na jakiś czas tu zajrzę, bo gdybym zostawił to sobie w Wordzie to nigdy bym już go nie otworzył. Wypijmy moje zdrowie.

Rob Dougan - Clubbed to death
[audio http://lcd_88.w.interia.pl/Rob%20Dougan%20-%20Clubbed%20to%20death.mp3]

Często nie zdajemy sobie sprawy z tego jak ważną rolę w naszym życiu odgrywa pamięć. To dzięki niej posiadamy wspomnienia, przechowujemy informacje, uczymy się – funkcjonujemy w środowisku. Czym jest tak naprawdę? Czemu niektórzy zapamiętują od razu, a inni nie mogą przyswoić materiału pomimo wielokrotnego powtarzania? Dlaczego nie zawsze możemy przypomnieć sobie zapamiętane informacje? Czy można coś zrobić by to zmienić?

Pamięć jest wielofazowym procesem, odpowiedzialnym za rejestrowanie, przechowywanie i odtwarzanie doświadczenia (Maruszewski, 2000). Ze względu na swoją podstawową funkcję (przechowywanie doświadczeń) pamięć porównywana jest przez psychologów do pisma – ma charakter czysto obrazowy. Przechowujemy w niej obrazy osób, przedmiotów i sytuacji, a także pojęć abstrakcyjnych, których przywołanie uruchamia cały ciąg skojarzeń i obrazów.

Na czym to polega?
Ludzie od lat chcieli znaleźć związek pomiędzy pracą mózgu a jej, jakże niematerialnym i ulotnym efektem – myślą.
Badania neuronalne i neuropsychologiczne wykazały, że pamięć polega (przynajmniej częściowo) na przepływie impulsów elektrycznych. Gęsta sieć neuronalna naszego mózgu tworzy „magazyn”, w którym możemy przechowywać niezliczone ilości informacji, a dzięki odpowiednim bodźcom możemy je również odtwarzać. To, jak wiele uda nam się odtworzyć zależy w ogromnej części od tego jak wiele udało nam się zapamiętać trwale.
Pamięć różnicowana jest zwykle ze względu na rodzaj informacji i sposoby ich przechowywania. Istotnym podziałem jest również ten oparty o kryterium czasu przechowywania informacji. Wyróżniamy tu trzy rodzaje pamięci:
1. ultrakrótką (sensoryczną) – związaną z procesami postrzegania
2. krótkotrwałą (operacyjną) – pozwalającą na tymczasowe zapamiętanie i przetworzenie informacji głównie akustycznych i wzrokowych
3. trwałą – pozwalającą zapamiętać praktycznie nieograniczoną ilość informacji i przechowywać trwale (zapominanie jest pozorne)

Pamięć krótkotrwała i długotrwała
Pamięć krótkotrwała pozwala nam na przechowanie niewielkiej ilości informacji przez krótki okres (kilka do kilkunastu sekund). Wykorzystujemy ją zwykle próbując zapamiętać np. dyktowany nam numer telefonu, adres, listę zakupów itp. Pamięć operacyjna jest tymczasowym magazynem dla informacji. Spełnia również rolę etapu przejściowego pomiędzy nowym bodźcem a pamięcią długotrwałą. Oznacza to, że każda informacja przechodząca przez nią w procesie przetwarzania zostaje zapamiętana trwale lub zapomniana (odrzucona, jako nieistotna dla nas). W przypadku przypominania droga jest odwrotna: wiadomości zgromadzone w pamięci długotrwałej przechodzą do krótkotrwałej, co pozwala nam dokonać selekcji i odtworzyć potrzebne w danej chwili fakty, wspomnienia itp.

Sytuacja przedstawia się nieco inaczej w przypadku pamięci długotrwałej. Możemy wyobrazić ją sobie jako ogromny magazyn, podzielony na działy: deklaratywny, a w nim podsystemy nazywane pamięcią semantyczną (dotyczącą języka i kojarzenia faktów) i epizodyczną (związaną ze zdarzeniami dotyczącymi nas, zlokalizowanymi w czasie i przestrzeni) oraz niedeklaratywny: pamięć związana z czynnościami, pomagająca dostosować się do warunków panujących w otoczeniu.
Ślady pamięciowe przechowywane są w postaci powiązanych ze sobą skojarzeniami grup. Są one bardzo indywidualne i nie sposób określić naukowo wszystkich reguł, które je porządkują.

Zapamiętywanie
Jest pierwszą fazą procesu pamięciowego. Podczas tej czynności nabywamy nowych umiejętności i informacji. Odbywa się w dwojaki sposób: pojedynczego spostrzeżenia lub złożonej aktywności opartej na powtarzaniu (wielokrotnej ekspozycji bodźca).
Od wieków ludzie próbują znaleźć sposoby na efektywniejsze przyswajanie informacji. Dzięki temu powstało wiele mnemotechnik, metod wspomagających pracę mózgu oraz diet, wpływających korzystnie na jego pracę. Naukowcy próbują stworzyć nawet pigułkę pamięci, twierdząc zgodnie, że procesem zapamiętywania można sterować. Jednak dopóki badania nad tabletką pamięci nie zostaną ukończone, musimy zdać się na nie - farmakologiczne metody.

Poprawmy swoją pamięć
Liczne eksperymenty z dziedziny psychologii poznawczej pozwoliły odnaleźć kilka sposobów wspomagających proces zapamiętywania. Metody te oparte są na wspomnianych już przeze mnie skojarzeniach. Zapamiętywane fakty będzie nam łatwiej wydobyć, gdy skojarzymy je z emocjami, kolorami, ruchem, konkretnymi obrazami – nawet absurdalnymi, śmiesznymi, dźwiękami, rzeczami już nam znanymi, osobistymi lub erotyką. Technika rzymskiego pokoju, metoda łańcuchowa czy słów zastępczych, tak jak wiele innych opiera się właśnie na skojarzeniach.
Ważnym czynnikiem wspomagającym proces pamięciowy jest oczywiście dieta. Bardzo dobrze wpływają na niego mięso i szałwia. Kreatyna zawarta w mięsie poprawia nie tylko muskulaturę ale, jak się okazuje, również pamięć. Natomiast szałwia od wieków była traktowana jako środek „ożywiający nerwy i pamięć”. Po ponad 400 latach naukowcy potwierdzili tę ludową mądrość.
Nikotyna i kofeina (oczywiście nie w nadmiernych ilościach) zostały zaliczone do substancji wpływających korzystnie na pracę mózgu i zapamiętywanie. Wyniki badań wskazują, ze substancje te skutecznie wspierają sprawność intelektualną wzmacniając połączenia pomiędzy komórkami nerwowymi w korze czołowej i przedczołowej, odpowiedzialnej za pamięć krótkotrwałą. Nie poprawiają one jednak pamięci długotrwałej, a stosowane w nadmiernych ilościach powodują, że nie możemy się skupić i ukierunkować naszej aktywności.

Pamiętajmy jednak, że nic nie zastąpi zdrowego snu. Uczenie się przed snem okazuje się być bardzo efektywne. Informacje, które zgromadziliśmy np. podczas czytania książki czy notatek podczas snu są uporządkowywane i zapamiętywane trwale, a gdy jesteśmy wypoczęci łatwiej nam z tej wiedzy korzystać.

Zdolność zapamiętywania jest indywidualna i wydawałoby się, że nie mamy wpływu na naszą pamięć. Nic bardziej błędnego. Sposobów na okiełznanie naszej pamięci jest mnóstwo. Czasami wymaga to regularnych ćwiczeń bądź zmiany naszych nawyków związanych z uczeniem się, ale warto spróbować. Jeśli nie radzimy sobie sami, zawsze możemy skorzystać z porad specjalistów, trenerów zajmujących się technikami pamięciowymi i efektywną nauką.

--
MEM Pracownia Rozwoju Zdolności Poznawczych

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zanim zagłębisz się na dobre w lekturę tego rozdziału, wykonaj prosty test czytelniczy, który ci pozwoli stwierdzić, jakim obecnie jesteś czytelnikiem.
Obecnie, dlatego że po wnikliwej lekturze tej książki, a co za tym idzie po zastosowaniu się do zawartych w niej rad, twoje umiejętności czytelnicze niewątpliwie wzrosną.
Będziesz mieć możliwość przekonania się o tym, wykonując test sprawdzający, znajdujący się na końcu książki.
Bądź uczciwy wobec siebie i wykonaj go rzeczywiście dopiero po wnikliwej (koniecznie wnikliwej!) lekturze niniejszego poradnika, a najlepiej po odbyciu zalecanej przeze mnie 4-6 tygodniowej sesji czytelniczej. Wracajmy jednak do testu. Poniżej znajduje się fragment innej mojej książki — Superumysł.
Twoje zadanie polega na tym, aby przeczytać tekst możliwie szybko, lecz uważnie i od¬powiedzieć na 10 pytań sprawdzających, wybierając między odpowiedziami: „prawda" i „fałsz".
Skoro już wiesz, co masz zrobić, to przygotuj stoper (najlepiej stoper!) lub zegarek z sekundnikiem i po odczytaniu ostatniego słowa tekstu zarejestruj czas.

------------------------------------------Czytaj Dalej :
Gotów! Start!
«Chociaż każda półkula ma wyżej wymienione funkcje, to istnieje też zjawisko zwane dwustronnością mózgu, co oznacza, że każda półkula dzieli się swoimi funkcjami i obydwie uczestniczą w większości wykonywanych działań. Corpus callosum, wiązka nerwów łączących prawą i lewą korę mózgu, pozwala na przepływ informacji uzyskanych przez jedną stronę mózgu do drugiej strony.
Poza informacjami o specjalizacji funkcji prawej i lewej półkuli, z badań nad mózgiem i umysłem wynikają istotne przesłanki dla rozwoju zdolności intelektualnych. Na przykład, wiemy, że prawy mózg nie jest w stanie werbalizować tego, co wie; w jego wydaniu jest to bezsłowne, niewypowiadalne.
Informacje w nim zawarte mają postać wyobrażeń, symboli, metafor. Lewy mózg natomiast musi rozpoznać wyobrażenia prawego mózgu i przetransformować je w słowa. Mówiąc inaczej, lewy mózg stanowi „alfabet umysłu". Wnioski wynikające z tej relacji są dalekosiężne. Jeśli w nocy mamy kolorowe sny, to nad ranem wyparują nam z głowy, chyba że je zapiszemy. Intuicyjne, symboliczne i całościowe wyobrażenie prawej strony mózgu przepadnie, jeśli nie ubierzemy go w słowa za pomocą lewej strony mózgu.
Innym znaczącym odkryciem związanym ze zróżnicowaniem półkul jest to, że lewa półkula — tak jak komputer — rozpoznaje, organizuje i asymiluje nowe informacje w ramach istniejących już ram; jej podstawową funkcją jest rozpoznawanie powiązań między nowym bodźcem a tym, co jest już znane. Innymi słowy, lewa półkula nie jest w stanie tworzyć nowych idei.
To z prawej półkuli pochodzą nowe pomysły, całościowe konteksty i twórcze inspiracje. Ale bez lewej półkuli te treści nie mogłyby zostać odkodowane, zrozumiane i wypowiedziane. Obydwie półkule uzupełniają się. Żadna z nich nie jest nadrzędna w stosunku do drugiej, bo efektywne myślenie wymaga użycia obydwu. Z faktu tego mogłoby wynikać, że nauczanie w szkole skierowane jest do obydwu półkul.
Ale w praktyce tak nie jest; system oświatowy funkcjonuje tak, jakbyśmy mieli tylko jedną — logiczną, porządkującą, odtwórczą lewą półkulę*.
----------------------------------

Zatrzymaj się i odnotuj swój czas i nie zaglądając do tekstu, wybierz właściwą według ciebie odpowiedź (dla wygody zapisując ją na czystej kartce):
1. Obydwie półkule uczestniczą w większości wykonywanych zadań.
(PJLAWDA/FAŁSZ)
2. Wiązka nerwów i tkanek łączących prawą i lewą korę mózgu
nazywa się colloseum. (PRAWDA/FAŁSZ)
3. Prawy mózg jest w stanie werbalizować to, co wie. (PRAW¬
DA/FAŁSZ)
4. Lewy mózg stanowi „alfabet umysłu". (PRAWDA/FAŁSZ)
5. Lewa półkula jest w stanie tworzyć nowe idee. (PRAW-
- DA/FAŁSZ)
6. Nauczanie w szkole jest skierowane do obydwu półkul. (PRAW¬
DA/FAŁSZ)
7. Lewa półkula — tak jak komputer — rozpoznaje i asymiluje nowe
informacje. (PRAWDA/FAŁSZ)
8. Bez prawej półkuli treści nie mogłyby zostać odkodowane i wypo-
wiedziane. (PRAWDA/FAŁSZ)
9. Nocne sny wyparują nam z głowy, jeśli do południa ich sobie nie
przypomnimy. (PRAWDA/FAŁSZ)
10. Obydwie półkule uzupełniają się. (PRAWDA/FAŁSZ)
Twoje rozumienie jest dobre, jeśli prawidłowo zakwalifikowałeś co
najmniej 7 z podanych wyżej twierdzeń.
Uzyskaną przez siebie prędkość czytania odczytasz z poniższego
zestawienia:
1) Jeśli twój czas czytania wyniósł podaną liczbę sekund:
2) to twoja prędkość czytania wynosi podaną liczbę słów na minutę:

1) --- 2)

10 --- 1782
20 --- 894
30 --- 594
40--- 446
50--- 356
60 --- 297
70 --- 255
80 --- 223
90 --- 198
100 --- 178
110 --- 162
120 --- 149

ZŁE NAWYKI CZYTELNICZE
• Czytanie bez wcześniejszego przeglądu
• Poruszanie ustami w trakcie lektury
• Wypowiadanie czytanych słów na głos, półgłosem lub w myślach
• Czytanie słowa po słowie
• Zatrzymywanie się na czytanych słowach
• Cofanie się w trakcie lektury
• Czytanie wszystkiego w takim samym tempie
• Błądzenie wzrokiem po czytanej stronie

CZYNNIKI WARUNKUJĄCE SUPERCZYTANIE

Jakakolwiek czynność, aby mogła być sprawnie wykonana, wymaga przygotowań. Niekiedy przygotowania te są czasochłonne i wymagają samokontroli, lecz z czasem przeradzają się w nawyk (dobry nawyk!) i odbywają wręcz automatycznie. Z pozornie prostą czynnością czytania jest podobnie. Jeśli zastosujesz się do podanych niżej (i innych zawartych w tej książce) rad, to będziesz w stanie superefektywnie wykorzystywać czas przeznaczony na czytanie. Ale, aby taki stan mógł zaistnieć, powinieneś uwzględnić następujące czynniki:

• Warunki psychologiczne
• Stan oczu i oświetlenie
• Przyjazne otoczenie
• Sposób trzymania książki
• Znaczenie relaksu i przerw
• Czynnik miejsca i czasu

CELE CZYTANIA

1. Odszukanie określonej informacji
2. Wyłowienie istotnych szczegółów
3. Wyszukanie odpowiedzi na określone pytania
4. Dokonanie oceny tego, co się czyta
5. Praktyczne wykorzystanie uzyskanych informacji
6. Relaksująca podróż do świata literackiej fikcji

Cel czytania powinien określać metodę, czyli sposób, w jaki czytasz. Istnieją trzy podstawowe metody czytania, które szczegółowo zostały omówione w oddzielnych rozdziałach:
• Czytanie pobieżne, umożliwiające ogólną orientację w tekście.
• Czytanie wybiórcze koncentrujące się na znalezieniu określonej
informacji, która np. może być poszukiwaną przez nas odpowiedzią na pytania.
• Czytanie uważne zakładające rozpoznawanie koncepcji i idei wymagających dogłębnej analizy.

WYSZUKIWANIE FAKTÓW

Umiejętne wyszukiwanie w tekście faktów nie jest tak niebezpieczne jak szukanie min, niemniej ma z nim wiele wspólnego. Zarówno saper, jak i „poszukiwacz faktów" muszą odznaczać się superkoncentracją. Pozwoli ci ona (wraz z podanymi w tym rozdziale wskazówkami) wychwycić w czytanym tekście fakty istotne, połączyć je ze sobą, dzięki czemu lepiej zrozumiesz przekaz myślowy i, co bardzo ważne, lepiej go zapamiętasz.

Autor każdej książki pisze ją z zamiarem podzielenia się z czytel­nikami koncepcjami, poglądami czy myślami. Jednak zdarza się, że są one przedstawione w sposób zawoalowany, a czasem zagmatwany, i niewprawnemu czytelnikowi trudno jest dociec ich sedna. A musi to uczynić, jeśli chce skorzystać z lektury. W takim przypadku należy postępować jak detektyw, który ma rozwiązać zagadkę kryminalną. Naszą zagadką jest odpowiedź na pytanie: Co autor chciał czytelnikom zakomunikować? Bardzo ułatwisz sobie zadanie, gdy skoncentrujesz się na wyszukiwaniu faktów istotnych. Wyodrębnisz je łatwo spośród innych, gdy posłużysz się pytaniami: kto, co, kiedy, gdzie, dlaczego, jak.

RADY JAK ORGANIZOWAĆ SESJĘ UWAŻNEGO CZYTANIA

l. Jasno sprecyzuj swój cel (lub cele).
Jeśli określisz cel (cele) lektury, to o wiele łatwiej przyjdzie ci się skupić, bo jasno będziesz wiedział, czego szukasz w danym tekście.
2. Bądź uważny w trakcie lektury.
W czasie sesji uważnego czytania staraj się utrzymywać koncentrację na wysokim poziomie. Jeśli masz z tym problemy, to zastosuj jeden ze sposobów omówionych przeze mnie w rozdziale „Koncentracja".
3. Starannie wybierz czas lektury.
Sesję uważnego czytania przeprowadź w optymalnym dla ciebie czasie. Szczegółowe wytyczne w tym zakresie znajdziesz w rozdziale „Koncentracja".
4. Nie przywiązuj wagi do prędkości, z jaką czytasz.
W przypadku uważnego czytania tempo lektury ma znaczenie drugorzędne. Twoim celem powinno być dobre zrozumienie tekstu, a nie jak najszybsze przeczytanie.

PRZEGLĄD

Sposób dokonywania przeglądu omówiłem w oddzielnym rozdziale („Dokonywanie przeglądu"), ale dla zupełnej jednoznaczności przed­stawię go w postaci kolejnych kroków (w naszym przykładzie od­noszących się do wybranego rozdziału podręcznika).

RADA: Nawet jeśli masz przeczytać tylko fragment tekstu (np. fragment rozdziału), to dla uzyskania pełniejszego jego obrazu dokonaj pobieżnego przeglądu całości. Ta czynność nie zajmie ci dużo czasu, ale za to dużo lepiej będziesz rozumieć to, co czytasz.

ETAPY DOKONYWANIA PRZEGLĄDU

1. Sparafrazuj, czyli wyraź swoimi słowami, tytuł. Ta czynność
wzmocni twoją motywację do czytania.
2. Zapoznaj się dokładnie z podtytułami, ilustracjami czy tabelami,
aby dzięki nim zidentyfikować znaczące treści zawarte w rozdziale.
3. Przeczytaj pierwszy ustęp, podsumowanie i wszystkie pytania
znajdujące się na końcu rozdziału.
4. Przeczytaj pierwsze zdanie każdego ustępu. Jak wyjaśniłem
w rozdziale „Czytanie wybiórcze", zazwyczaj zawiera ono
główną myśl.
5. Oceń, ile zyskałeś, postępując zgodnie z pierwszymi czterema
etapami, a przede wszystkim, czy na podstawie dokonanego
przeglądu jesteś w stanie odpowiedzieć na pytania znajdujące
się na końcu rozdziału.
6. Napisz krótko, czego się dowiedziałeś podczas przeglądu.

JAK SZYBKO CZYTAĆ TEKST LITERACKI?

Szybkie czytanie literatury pięknej bardzo zwiększy związaną z tym przyjemność. Dlatego też powinieneś starać się czytać jak najszybciej, ale na tyle uważnie, by nie tracić wątku, rozumieć motywy poczynań bohaterów i wychwytywać istotne szczegóły, Jest niezmiernie ważne, że próbując czytać szybciej, ale z pełną s koncentracją, angażujesz się w lekturę, a to z kolei przyczyni się nie tylko do lepszego rozumienia, ale i do docenienia wartości utworu.

Aby poprawić szybkość czytania tekstów literackich, wykonuj regularnie, aż do widocznych skutków, następujący eksperyment czytelniczy:

EKSPERYMENT: Zaplanuj, że w ciągu dnia dwie lub trzy godziny przeznaczysz na czytanie. Spróbuj w tym czasie przeczytać całą powieść. Jeśli ci się to nie uda, powtórz próbę następnego dnia, i następnego... aż do skutku.

ROZUMIENIE TEGO, CO SIĘ CZYTA

Rozumienie tekstu można w skrócie określić jako umiejętność przekładania zapisanych symboli na zespół znaczeń.

Kontakt z książką czy jakimkolwiek innym materiałem napisanym w języku ojczystym jest paradoksalnie podobny do kontaktu z obco­krajowcem, którego tym lepiej się rozumie, im więcej zna się słów i zwrotów. Ale same słowa to nie wszystko, istotny jest kontekst, w jakim są one wypowiadane, twoja zdolność koncentrowania się podczas słuchania i znajomość kultury kraju, z którego rozmówca pochodzi (w różnych sytuacjach te same słowa mają różne znaczenie). Ze słowem pisanym jest podobnie.

Twoje rozumienie tego, co czytasz, może odbywać się na kilku płaszczyznach:

— semantycznej (rozumienie słów),
— filozoficznej (rozumienie idei),
— estetycznej (rozumienie wartości artystycznych utworu).

W tej książce nie będziemy się zajmować odbieraniem wartości artystycznych utworów, ponieważ w dużej mierze jest ono subiektywne. Poprzestaniemy na omówieniu znaczeń konkretnych i sprawdzalnych, należących do płaszczyzny słów oraz idei.

Czynniki warunkujące rozumienie tego, co się czyta:

• Motywacja (omówiona w rozdziale „Motywacja")
• Koncentracja (omówiona w rozdziale „Koncentracja")
• Pamięć (omówiona w rozdziale „Zapamiętywanie tego, co się
czyta")
• Posiadanie osobistych doświadczeń z zakresu danej tematyki
(czynnik tak oczywisty, że nie wymaga komentarza)
• Rozumienie słów
• Rozumienie idei.

ZAPAMIĘTYWANIE TEGO, CO SIĘ PRZECZYTAŁO

Wiemy z doświadczenia, że bywają kobiety, którym wystarczy raz zajrzeć do przepisu na wymyślne ciasto, by zapamiętać go raz na zawsze. Inne natomiast muszą sięgać po książkę kucharską przed każdym pieczeniem. A przecież i jedne, i drugie starają się zapamiętać przydatne przepisy. Ktoś mógłby stwierdzić, że nie pamiętamy, czyli zapominamy, dlatego, że nasza pamięć płata nam figle. Tymczasem jest odwrotnie: to my płatamy figle naszej pamięci.

Z licznych badań wynika, że w ciągu 24 godzin zapominamy do 80 proc. materiału, którego się uczyliśmy tradycyjnie, a więc nieefek-tywnie, jeśli nie pomożemy naszej pamięci.

ZADANIE: Pomyśl przez chwilę, ile pamiętasz z tego, co czytałeś w minionym tygodniu. Zapewne niewiele.

A skuteczne zapamiętywanie przeczytanego materiału, to jedna z ważniejszych i najbardziej przydatnych umiejętności superczytelnika.

CZYNNIKI WARUNKUJĄCE ZAPAMIĘTYWANIE TEGO, CO SIĘ PRZECZYTAŁO

• Motywacja
• Koncentracja
• Umiejętność relaksowania się
• Czytanie ze zrozumieniem
• Dokonywanie przeglądu
• Powtarzanie
• Stosowanie technik mnemonicznych
• Posiadanie pewnej wiedzy wstępnej
• Praktyczne wykorzystywanie.

PLAN DZIAŁAŃ UŁATWIAJĄCYCH ZAPAMIĘTANIE TEGO, CO SIĘ PRZECZYTAŁO

Aby ci ułatwić zapamiętywanie tekstów, które chcesz zachować w pamięci, proponuję następującą procedurę:

• Dokonuj wstępnej oceny materiału (przegląd) i sprecyzuj swój cel
czytania.
• Wybierz adekwatne do celu czytania techniki czytelnicze.
• Zaplanuj przerwy w czasie czytania, aby „zaliczyć", kilka począt-­
ków i końców, sprzyjających zapamiętywaniu.
• Wyselekcjonuj ważne informacje.
• Zanotuj istotne fakty i myśli.
• Przeglądaj notatki w celu utrwalenia (przynajmniej 3 razy):
— od razu po przeczytaniu tekstu,
— po kilku dniach,
— niedługo przed terminem egzekwowania wiedzy z danego
materiału.
• Wykorzystaj nową wiedzę w praktyce.

Brzeskiewicz Zbigniew - Superczytanie

Może jest w tym cząstka prawdy, ale tu kłócą się ze sobą dwie racje. Z jednej strony potrzeba optymizmu i poczucia własnej siły, pewności siebie, z drugiej zaś mądrość zawarta w często cytowanych słowach, przypisywanych marszałkowi Ferdynandowi Fochowi, że "ojczyzna to ziemia i groby". I jeszcze myśl o tym, że "narody tracąc pamięć, tracą życie".
Więc jakże zapomnieć o tych naszych rodakach, których rankiem 10 lutego 1940 r. wywleczono z własnych domów i upchano w bydlęcych wagonach? O mężczyznach, kobietach i dzieciach, którym zgotowano piekło Sybiru i Kazachstanu. O setkach tysięcy nędzarzy wyzutych z ojczyzny, zmarłych z głodu i zimna. Ojczyzna to ziemia i groby, ale najbardziej bolesne są te groby, których nie ma. O nich zapomnieć nie wolno.
Zesłania Polaków w głąb Rosji mają długą historię. Trafiali tam zwolennicy króla Stanisława Leszczyńskiego, konfederaci barscy, powstańcy kościuszkowscy, listopadowi i styczniowi, działacze niepodległościowi kilku pokoleń, wśród nich młody Ziuk Piłsudski. Byli to jednak głównie mężczyźni, uczestnicy walk zbrojnych lub konspiratorzy.
W czasie I wojny światowej pojawili się w głębi Rosji Polacy wysiedlani przez rząd rosyjski z terenów przyfrontowych i tzw. bieżeńcy, których wojna pognała na wschód. Ci jednak wrócili po zakończeniu wojny do kraju. Wraz z nimi wracało do niepodległej już Polski tysiące politycznych zesłańców lat poprzednich.
Rok 1939 to nowy rozdział w dziejach sybirskiej odysei. Bolszewizm "udoskonalił" carskie metody eksterminacji narodów. Najkrócej oddają je słowa enkawudzisty, wypowiedziane do ludzi przywleczonych gdzieś pod Irkuck czy Krasnojarsk, zapamiętane i zapisane we wspomnieniach deportowanych: "Was tu zdzies priwiezli, sztob wy podochli".
Ten nowy rozdział polegał przede wszystkim na objęciu eksterminacją wszystkich obywateli Rzeczypospolitej z terenów okupowanych przez Sowiety. Już nie tylko tych, którzy konspirowali i przeciwstawiali się okupantowi. Nie tylko mężczyzn. Przed wojną polscy historycy szacowali liczbę zesłańców z konfederacji barskiej na 10 tysięcy ludzi, tyle samo powstańców kościuszkowskich, 15 tysięcy żołnierzy napoleońskich, 60 tysięcy powstańców listopadowych, 70 tysięcy styczniowych, 100 tysięcy z okresu między Powstaniem Styczniowym a I wojną światową. Według szacunków rządu RP na uchodźstwie, w jednym tylko z kilku masowych transportów lat 1940-1941 było więcej ludzi niż wszystkich wymienionych wyżej!
Dokładna liczba deportowanych przez władze sowieckie obywateli RP nie jest do dziś znana. Co gorsza, staje się ostatnio przedmiotem gorszących manipulacji, swego rodzaju "polityki historycznej". Na wystawie Eriki Steinbach w Berlinie można było przeczytać, że Sowieci deportowali na Sybir i do Kazachstanu tylko około 300 tysięcy Polaków. Współcześni historycy często bezkrytycznie przyjmują dane udostępnione przez władze rosyjskie, z których wynika, że w latach 1939-1946 wywieziono w głąb Sowietów 555 tysięcy obywateli RP. Szacunki rządu polskiego podają liczbę ponad 2 milionów osób, a liczebność masowych deportacji z lat 1940-1941 sięga ponad 200 tysięcy każda.
Niezależnie od tych okrutnych rachunków jedno pozostaje poza dyskusją. Na niezmierzonych obszarach dawnych Sowietów walają się kości deportowanych Polaków, zwłaszcza tych najsłabszych, którzy nie wytrzymywali trudów samej "podróży" trwającej, o głodzie i chłodzie, kilka tygodni. Kości dzieci i ludzi starych, których martwe ciała wyrzucano z wagonów prosto w śnieg. Nam o tym nigdy nie wolno zapomnieć. Ojczyzna to nie tylko groby, także pamięć o grobach, których nie ma. Muszą więc być w naszych sercach. "Dziesiąty luty będziem pamiętali. Przyszli sowieci, myśmy jeszcze spali...". To początek ballady deportowanych ułożonej w drodze na zesłanie. To ich testament, któremu powinni być wierni nie tylko ci spośród deportowanych, którzy szczęśliwie przeżyli do dziś. To moralny nakaz dla wszystkich Polaków. Pamiętajmy!
Zmarły w zeszłym roku ks. prałat Zdzisław Peszkowski apelował wielokrotnie przed 10 lutego, przed kolejnymi rocznicami pierwszej masowej deportacji, o symboliczny gest pamięci i solidarności. Prosił nas: "Niech 10 lutego w każdym polskim domu zapłonie wieczorem światełko w oknie na znak, że jesteśmy, pamiętamy i czuwamy. Przenieśmy się myślą na Jasną Górę i zabierzmy wszystkich naszych bliskich, doświadczonych Golgotą Wschodu, na Apel Jasnogórski. Przywołajmy tych, którzy pozostali na dalekim Wschodzie. Ogarnijmy ich modlitwą. Przynieśmy Matce Bożej nasze przebaczenie, które nie oznacza zapomnienia i tchórzliwego milczenia". Posłuchajmy raz jeszcze kapelana Rodzin Katyńskich i Pomordowanych na Wschodzie - zwłaszcza teraz, gdy już go nie ma wśród nas. W niedzielę wieczorem zapalmy świece na znak pamięci, na znak naszej wierności i trwania.
Piotr Szubarczyk
IPN Gdańsk

"Nie mam wątpliwości, że przeszłością trzeba się zajmować, bo bez wiedzy o niej nie sposób zrozumieć tego wszystkiego, co się dzieje z nami i wokół nas. Jeśli będziemy patrzeć wyłącznie w przyszłość - będzie ona marna i głupia".

Stefan Meller (ur. 4 lipca 1942 w Lyonie, Francja , zm. 4 lutego 2008 w Warszawie)

Odszedł człowiek, którego bardzo poważałem zarówno za czyny jak i przekonania. Nie mogę powiedzieć, że Stefan Meller był politykiem, choć, to fakt, żył w świecie polityki. Był raczej dyplomatą, a przede wszystkim prawym człowiekiem. Dlatego też, jak sądzę, podał się do dymisji po przystąpieniu do koalicji rządzącej partii Leppera i Giertycha. Zresztą trudno chyba byłoby usprawiedliwić takiemu człowiekowi obecność w rządzie radykałów (to ten wysoki) i częstych gości sal sądowych (to ten z orłem na piersi).

Odszedł człowiek, który na zawsze pozostanie w mej pamięci jako ten, kto będąc jednym z niewielu ostatnich  tak szczególnych ludzi w naszej polityce, pamiętał znaczenie słów Ojczyzna, patriotyzm, prawda, honor, przyjaźń i pozostał wierny swym zasadom. Dbajmy o tych ludzi i pamiętajmy o nich; już naprawdę niewielu z  nich nam pozostało.

Sala, w której odbywały się lekcje matematyki z Panią Pyć. Niestety nie pamiętam numeru. Jest położona dokładnie na rogu ulic Ogrodowej i Pałacowej. Jako że matematyka w tych czasach śmiertelnie mnie nudziła, siadałem zazwyczaj na pierwszej ławce, przy samym oknie. Ta pierwsza ławka dawała nauczycielce złudzenie zaangażowania w zajęcia, a że Pani Profesor lubiła się przechadzać po sali, można było bez ryzyka obserwować przechodniów wracających z zakupów w PSS Bojary i interesantów ówczesnego prezydenta R. Tura.

Okno i szeroki parapet na pierwszym półpiętrze. Strategiczne miejsce obserwacyjne, trudno dostępne dla tych wszystkich, którzy zbyt późno zareagowali na dzwonek i nie zdążyli w porę go zająć. Miejsce szczególnie upodobane przez skłonne do publicznego eksponowania swoich młodzieńczych uczuć pary.

Cukiernia w obrzydliwym handlowcu (dziś powiedzielibyśmy - galerii handlowej) na rogu Warszawskiej i Pałacowej. Po maturze chodziliśmy tam na kremówki, przed maturą zresztą również. Kremówki i pączki na długich przerwach o 11.20 spożywane były na betonowych schodach, z których roztaczał się widok na przebudowywany w tych czasach monumentalny hotel Orbisu (teraz Gołębiewski)

Kultowe podwórko na tyłach dzisiejszego Martina. Wchodziło się na nie wąskim przejściem obok bardzo tradycyjnego salonu fotograficznego. Miejsce, w którym spotykali się palacze tytoniu. Okupowano piaskownice, murki, drabinki i huśtawki. Okupacja nie podobała się okolicznym mieszkańcom, co powinno dziwić, bo ich wiek wskazywał, że powinni pamiętać o wiele dotkliwsze okupacje. Jako przeciwnik tytoniu nie wiem, kto wrześniowe kampanie o kontrolę nad drabinkami w końcu wygrał. Podejrzewam, że okupant.

Ubikacje na pierwszym (męska) i drugim (damska) piętrze. W tych męskich toalety "polegały" na wydrążonym w podłodze otworze otoczonym dwoma wzniesieniami, gdzie należało stanąć itd... Męskie ubikacje na pierwszym piętrze wsławiły się nieudaną próbą przemycenia po dachu tzw. "akwarium" (o nim poniżej) ściągi podczas majowej matury A.D. 1999.

Akwarium - przeszklony łącznik pomiędzy szatniami a salą gimnastyczną. Podobnie jak parapet na pierwszym piętrze, bardzo dobre miejsce obserwacyjne dla tych, którzy lubili wiedzieć, kto, z kim i dlaczego. Miejsce spotkań, szczególnie kiedy ci, którzy chcieli się spotkać, chodzili do różnych klas. W czasach, kiedy wejście do głównego gmachu od strony dziedzińca było zamknięte, "akwarium" było miejscem, przez które trzeba było przejść, aby się dostać do szkoły lub z niej wydostać. Miejsce rzadko odwiedzane przez "grono", pomijając nauczycieli wychowania fizycznego. W "akwarium" toczyły się również zacięte pojedynki w pingponga, podczas których mężczyźni, obserwowani dyskretnie przez przesiadujące na parapetach dziewczęta, udowadniali swoją ogólną przydatność, sprawność i spryt.

Schodki za salą gimnastyczną z widokiem na szpital położniczy. Miejsce częstych przedimprezowych spotkań, podczas których, racząc się trunkami, obserwowaliśmy młodych ojców wyczekujących pod oknami szpitala cierpliwie, aby po raz pierwszy, przez okno, zobaczyć swoje nowo narodzone córki i synów. Spędziłem w tym miejscu pół mojej osiemnastki w marcu 1998 roku.