Érdekes. Mintha BONES visszatért volna az alapokhoz. Első ránézésre erőteljes Eureka + Nausicaä feeling, egy kis engrish fanservice-al megfűszerezve. Ez utóbbi olyan szinten, hogy mind az OP, mind az ED teljesen angol nyelvű (megjegyzem nagy meglepetésemre mindkettő teljesen korrekt, fülbemászó dallam), és magát a műsort is a PS3 rendszeren terjesztik (Xam'd: Lost Memories néven). Így persze ha az ember keresi is, HD-minőségűt nehezen, vagy sehogy se talán, de azért még vannak rip-ek, és szerintem egész jók. Érdekes, érdekes....

Opening: "Shut Up And Explode" by Boom Boom Satellites

Természetesen kezdődik az egész azzal, hogy szokásos módon nem értünk szart se, de ez animénél már megszokott és tolerálható jelenség. Valami ezüsthajú csaj lelép valami zöld maszattal a testében, valami kalóz banda akciózik, aztán jön a főhős átlag gyerek, aki valamilyen katonai elnyomásban/diktatúrában/háborúban álló államban él, amolyan nyugat-kelet ellentétben, bár az egész inkább hasonlít a hidegháborúra mint egy rendesre, és végül az ep végén az elsőnek látott és említett csaj egy robbantásos merénylet után a főhősre ruház valamilyen erőt. Blabla, ezt már ismerjük. Nem is ez a lényeg. Ahol domborít az a grafikai és a hangulati megvalósítás...

Első ránézésre kicsit naturalista ábrázolású, egyszerű BONES grafikájú, igényes iparosmunka, ami ha kell, tud igényesen durva grafikai minőségű is lenni, ugyanazzal a szikár és egyedi hangulattal. Nincsenek benne hatalmasra ragozott lényegtelen effektek, és elég visszafogott a pörgőssége is, de valahogy mégis ébren tarja az ember érdeklődését és leköti a monitor/képernyő elé...

Igazából nehezen leírható, az egészből süt egy bizonyos túlzott realitás. Nincsenek irreális/teátrális karakterek, csak a szokásos átlagember, átlagkalóz, átlag katona, átlagWTFisTHISshit????? o.O

Őőőő.... igen. Nos lényegben olyan az egész mintha egy a "saját maga világában" teljesen reális módon ábrázolt sztori lenne, kb mint valamilyen szinten NGE, csak emoShinji nélkül. Elég érdekes egyveleg. Mindenképpen nézhető, de szerintem kell neki még 2-3 rész majd, mire beindul. Az OP levéldobálása alapján valami postai szolgálati téma is van benne, amit meleg szívvel fogadok, mivel eléggé...őőő... "érdekes" :D (más szóval gagyi, szar, gyökér, idióta, vagyis pont erre a blogra való xD), úgyhogy mindenképpen követni fogom, aztán majd meglátjuk mi lesz...

Az első rész erős cliffhangerrel ért véget, ahogy a főhős átalakul (amit meg kell hagyni nagyon mesterien animáltak meg), szóval ha más nem is, de izgalmas, és eteti magát. Csekkoljátok. Akiknek tetszett Eureka, vagy BONES többi munkája, azoknak biztosan be fog jönni ez is...

Ending: "Vacency" by Kylee

Chocado. Atordoado. Estarrecido, pasmo, é pouco. Assisti há pouco – e admito, com um atraso vergonhoso – a animação japonesa Metropolis (メトロポリス) de 2001, baseado na obra de Osamu Tezuka que já contava, mesmo tendo sido escrito há mais de 50 anos, uma visão futurista da humanidade. O fã de ficção científica que adorou Blade Runner por sua visão extremamente destrutiva da sociedade do futuro, ou mesmo o fã de animação (e nesta categoria incluo a produzida nos mais diversos países, desde “As Bicicletas de Belleville”, francês, até o próprio Metropolis aqui) que aprecia este tipo bastante particular de entretenimento com certeza já viu Metropolis, caso contrário, está perdendo tempo, meu filho.

Produzido pelo Madhouse Studios em parceria com a Tezuka Productions, Metropolis com certeza entra para o hall das melhores animações que já vi, tanto no que concerne ao seu enredo denso e bastante emblemático até mesmo à sua qualidade visual, reunindo muito sabiamente a animação tradicional à mão com animação gerada em computador. A história toda se passa na próspera cidade industrial chamada Metropolis há muitos anos no nosso futuro, cujos avanços tecnológicos introduziram robôs nos trabalhos penosos humanos – como o tratamento de esgotos, policiamento, etc – ao mesmo tempo que insere na sociedade um série de disrupções estruturais graves: com a entrada destes robôs ocupando o trabalho de várias pessoas, aparece a pobreza, o fortalecimento da desigualdade social e o surgimento de um submundo onde pessoas pobres e sem chances de ascensão vivem não à margem, mas literalmente abaixo dos demais (a coisa funciona mais ou menos assim: além da verticalização “para cima” da cidade com a construção de inúmeros arranha-céus, em Metropolis temos a verticalização “para baixo” da cidade, estando o subsolo destinado às “castas” e respectivamente às suas tarefas “impuras”). Do lado de cima a coisa não parece tampouco melhor: os ricos se corrompem com o poder, a humanidade se torna destrutiva que oculta por trás da prosperidade tecnológica uma perversidade de espírito.

Neste mundo futurístico bastante problemático o presidente Boon e o prefeito Ryon governam a cidade oficialmente, enquanto Duke Red, opulento político, controla a todos manipulando cientistas, o Exército e todos os demais habitantes mais diretamente com o auxílio de sua organização paramilitar “Marduk”. Logo no início do filme é possível ver Duke Red financiando abertamente a construção do Zigurate, uma imensa construção high tech capaz de, ao irradiar o Sol com uma grande coluna de energia, forçar uma série de tempestades solares e incitar grandes pulsos eletromagnéticos capazes de danificar os aparelhos elétricos da Terra, incapacitando rapidamente qualquer vantagem tecnológica-militar de qualquer país vizinho e, obviamente, se tornando uma incrível peça de barganha para que Duke Red suba mais ainda ao poder. Para controlar o Zigurate Duke Red contrata o Dr. Laughton, um cientista especialista em robótica e procurado em vários lugares por conduzir experimentos ilegais para criar Tima, o robô mais sofisticado de todos os tempos. O conflito se inicia logo de cara quando o filho adotivo de Duke Red, o temível Rock e já corrompido por demais pela vivência nesse mundo, age em busca da destruição de Tima, acreditando ser inadmissível o controle e o poder de Metropolis por um robô e não por um humano.

Não preciso me alongar sobre o enredo (afinal, você que é esperto vai procurar isso o mais rápido possível na vídeo-locadora) para podermos identificar aqui vários elementos que, mesmo pensados há 50 anos atrás por Tezuka, são objetos de polêmica nas nossas próprias rodas sociais: é cada vez mais fácil ligar a TV em qualquer telejornal para podermos observar uma série de entraves ocorrendo simultaneamente em todo o mundo cuja discussão envolve o avanço desenfreado da tecnologia – não só tecnologias de inteligência artificial e robótica como também as reprodutivas, células tronco, clonagem, transgênicos, etc – sem os devidos questionamentos éticos não só quanto a própria humanidade como mesmo quanto ao próprio meio ambiente e ao nosso planeta em si.

Problema que já é apontado pela Ficção Científica há décadas e também é tema de profunda reflexão de inúmeros intelectuais das Humanidades, ao mesmo tempo que gozamos do progresso das ciências – e, permitam-me, deixamos isso cada vez mais entrar em nossas casas ao supervalorizar tudo quanto é descoberta científica sem o menor bom senso ou desconfiança, como assim cada vez se faz mais ao decorarmos as faixas calóricas dos alimentos, permitirmos a intrusão de tudo quanto é tipo de irradiações eletromagnéticas provindas de celular, televisão, rádio e tudo mais – estamos cada vez mais ultrapassando a tênue linha que separa os benefícios do progresso e da ciência dos verdadeiros malefícios disso tudo. Já disse aqui uma vez em outra oportunidade em relação ao livro Do Androids Dream of Electric Sheep de Philip K. Dick (o livro inspirador de Blade Runner) em que temos uma impressão horrível de uma Terra quase que pós-apocalíptica: assolada pela radiação, os habitantes daqui que não migraram em tempo para as colônias humanas em outros planetas são forçados a usar várias proteções de chumbo para se protegerem, já sabendo no entanto da diminuição de sua estimativa de vida...

Nas ciências humanas já encaramos isso como o paradoxo da tecnologia e do progresso. Quando mais pensamos que avançamos sem a reflexão mínima do caminho que estamos traçando, mais nos prendemos numa espécie de armadilha do próprio pensamento cientificista.  Exemplo bastante pertinente é quanto ao aumento do aquecimento global, derretimento das calotas polares e aumento do buraco da camada de ozônio graças ao nosso ímpeto progressista: apesar de ser impossível andar de carro em São Paulo sem perder a paciência, a cada dia se vende mais carros, mais acreditamos na sua indispensabilidade, indispensabilidade de carros que se modernizam a todo momento e que “precisam” ser subseqüentemente substituídos na mesma velocidade. Outro exemplo que não posso deixar de dizer é quando vi uma vez numa destas revistas que falam de dietas e bem-estar de saúde matérias conflitantes sobre o coitado do ovo (ou qualquer outro alimento que caia nas graças, ou melhor, nas desgraças da comunidade científica) que não se decide se causa ou não causa câncer nas pessoas devido às descobertas científicas que ocorrem todos os dias.

Metropolis capta com sabedoria tal paradoxo e nos oferece uma maneira – bastante crítica e ok, até mesmo cruel – de encararmos não a humanidade (falando dela como se fosse algo bonito, abstrato e distante), mas a nós mesmos e nossos comportamentos impensados. O próprio nome da torre capaz de destruir civilizações, o Zigurate, remete claramente ao próprio zigurate babilônico, a Torre de Babel: ao querer controlar a natureza e bancar Deus o homem caiu em ruínas... Deus ex machina, chamem da maneira que quiser, mas Duke Red e todas as pessoas associadas a ele que pensam na supremacia e no controle do planeta e do próprio Sol estão cada vez mais presos a esse caminho auto-destrutivo sem saída.

O diretor Rintaro havia pedido ao próprio Tezuka a autorização para fazer a animação de sua obra, veementemente negada a princípio. De acordo com Tezuka, apesar de toda a densidade e solidez de seu pensamento que acabou se mostrando em muitos aspectos enquanto profético, ainda estava inacabado. Apenas após muitos anos e com o auxílio do renomado escritor/diretor de animes Katsuhiro Otomo que Metropolis saiu do papel e chegou às telas nesta obra memorável. Fiquei bastante surpreso ao ter que encarar logo de início uma trilha sonora em jazz à la New Orleans e, o mais curioso, um excesso de letreiros  e banners escritos em inglês na cidade (o contrário do que vemos por exemplo em Blade Runner e Neuromancer, com letreiros em japonês), além de mostrar com bastante eficácia as glórias do pernicioso progresso com várias pessoas comemorando nas ruas sem saber exatamente o que estão comemorando (é, vejam vocês mesmos o filme: logo no início quando o Zigurate é inaugurado, as pessoas estão em franca celebração nas ruas mas sem saber o que é o próprio Zigurate... paradigmático, não? Qualquer semelhança não é mera coincidência) em contraposição aos malefícios deste mesmo progresso com a segregação de pessoas que, por morarem no Submundo/Subsolo, são invisíveis por não possuírem um lugar nesta nova ordem social (é, isso é fácil: para mostrar que uma cidade não tem mendigos e descontentes é simples, é só escondê-los, coisa que a gente aprende nos jornais diários).

Outra questão muito bem explorada do filme é o contraponto dado pelos robôs em meio aos humanos, tema muito significativo e que permeia todo o enredo do começo ao fim: não quero repetir aqui de novo algo que eu mesmo já disse em outro artigo, mas vocês realmente nunca pensaram que apesar de ser uma visão triste da humanidade no futuro, ela nos permite repensarmos as nossas próprias vidas e, quem sabe, virarmos a mesa contra este fatídico destino? Estas obras artísticas como Metropolis, Blade Runner e Neuromancer, todas de teor profundamente crítico nos oferecem a capacidade de uma árdua reflexão - árdua porque é um tema que muitas pessoas acham doloroso discutir e plenamente levar a sério – sobre o nosso papel no futuro e no meio de tantas máquinas: será que não é em meio aos tão falados robôs inteligentes que nós poderemos nos perguntar sobre qual é realmente o estatuto da humanidade, se é que ela/ele existe? É nesse ponto que podemos encarar estas obras - e Metropolis em específico – como uma produção realmente comovente e tocante – no sentido literal do termo: no meio dessa algazarra toda precisamos mesmo parar e pensar, alguém ou alguma coisa realmente precisa nos dar um cutucão, nos comover, nos tocar.

Como disseram Rintaro e Otomo, apesar da diferente infra-estrutura dos estúdios de animação japoneses em relação aos norte-americanos, a animação japonesa não deixa nada a desejar, sendo realmente bastante feliz o resultado final de Metropolis. Pretendo retornar muito em breve para discutir outro autor de animação japonês que freqüentemente adora tocar nas mesmas feridas: Hayao Miyazaki em uma de suas obras-primas, Nausicäa 風の谷のナウシカ. No mais é só pessoal, bons sonhos.

Victor Hugo

Além de alhos com cabeça, pés e dentes nós do Ao Sugo adoramos discutir coisas sérias. Se você quer saber mais sobre esta temática, visite nossos artigos:

Movimento Cyberpunk - http://aosugo.wordpress.com/2008/02/15/movimento-cyberpunk-no-jbbs/

Os Blade Runners e a Cibernética Indiscriminada - http://aosugo.wordpress.com/2008/03/31/os-blade-runners-e-a-cibernetica-indiscriminada/

Virtualidade Real do Cibermundo - Sobre a Bomba Informática - http://aosugo.wordpress.com/2008/06/15/virtualidade-real-do-cibermundo-sobre-a-bomba-informatica/

Metropolis - http://aosugo.wordpress.com/2008/06/15/metropolis/

I was recently told about the Ghibli Studio movie, Tales from Earthsea. 

Director Goro Miyazaki is every bit as brilliant as his father Hayao Miyazaki. I'm just taken away by all that I've seen from them and Ghibli Studio. While the it's not as visual as Hayao's movies like Spirited Away and Princess Mononoke, but it still has a captivating storyline.

The best thing I find about these films is really how simply thier animated. Well, the characters anyway. The shape of the nose, eyes, mouths, are all reminiscent of the old animated tv series like RoboTech or the like. The animation is of course far beyond what it was, but the simple line art of the human characters with incredibly detailed backgrounds and scenery, amazing story telling all bring it together so wonderfully.

I really hope that someday my daugther will enjoy these films as much as I do and just love the fact that these films can span the age gap. I don't know one adult who's seen a Miyazaki film that hasn't absolutely adored it, and my daugther has already watched parts of Howl's Moving Castle and was mesmerized. Not that I let her watch a lot of television at this point...but I digress.

I sound like I'm ranting a bit but my main point here is I will never cease to be amazed by what Ghibli Studio and the Miyazaki's are creating. There are a few other I still need to see and can't wait to enjoy watching them.

Below is a list of films and links to Ghibli Studio movies I HIGHLY reccomend:

Princess Mononoke
Howl's Moving Castle
Spirited Away
Nausicaa of the Wind
Porco Rosso
Tales from Earthsea
Grave if Fireflies
My Neighbor Totoro

Traumwelt in 3D

"Die dichte Bilderwelt dieses aufwendig animierten Videos erinnert stark an die Öko-Märchen des japanischen Anime-Visionärs Hayao Miyazaki (Prinzessin Mononoke, Nausicaä, Das wandelnde Schloß)."

Alles Filme die meine Welt nachhaltig beeinflusst haben, vor allem Nausicaä ist ein echter Klassiker. Kein Film von Hayao Miyazaki geht so auf die Öko-Weltrettungsschiene ein wie dieses Sci-Fi Märchen. Ich komm schon wieder vom Thema ab, worum es eigentlich geht ist das neue (Single ist schon am 14.April erschienen) oder schon ein bisschen ältere Video von Björk, dessen Ästhetik mich einfach beeindruckt hat. Auf der Single ist das Video dann auch noch in 3D + Brille, die man zum Anschauen braucht.

Video 2D
Video hight quality

Video - Making of "Wanderlust"

Ryo Saitani: Gostaria que você contasse como aconteceram as mudanças na história e nos personagens do começo para o final e comparasse as versão animada e a versão em quadrinhos. Além disso, acredito que a Nausicaä seja uma personagem muito especial, então gostaria que você falasse sobre ela separadamente dos outros personagens e falasse também sobre a teoria dela.

Miyazaki: "Teoria" é uma palavra estranha. Eu acho que eu não a usaria.

Ryo: Entendo. Gostaria de fazer algumas perguntas sobre Nausicaä no contexto da obra como um todo. Gostaria de saber como a sua visão do mundo e da civilização estão refletidas em Nausicaä

Miyazaki: Isso não é algo que eu possa dizer assim [risos]. Isso deveria ser discutido por outras pessoas.

Ryo: Quais são as suas considerações sobre os personagens? E como o papel de cada um mudou desde o começo? Eu ouvi dizer que os personagens geralmente agem por si mesmo, mas isso realmente aconteceu ou você estava controlando as ações deles? Por favor, fale um pouco sobre eles.

Miyazaki: Se eu tivesse escrito a história de uma vez, eu ainda estaria empolgado com ela e poderia falar sobre ela. Mas ela foi escrita durante muito tempo e quando eu a terminei, ela havia se transformado em algo "maçante", então eu não quero falar sobre isso.

Quando a série terminou, eu não tive nenhum sentimento de realização, nenhum sentimento do tipo "Acabei! Eu consegui!". Em 1993, eu pensava que a séria seria acabada em um ano, mas apesar de eu ter trabalhado fervorosamente por dois meses depois disso, eu ainda não estava satisfeito. Eu sabia que fisicamente eu estava pronto para terminá-la. Saiba que eu não tinha ninguém me pressionado para acabá-la naquele momento, foi algo que decidi por mim mesmo. O editor me disse que eu poderia continuá-la por quanto tempo eu quisesse.

Assim, decidi acabá-la por espontânea vontade. Mas ainda tive dúvidas se isso era o certo a fazer, então eu evitei ficar olhando a história até aquele ponto. Eu havia recebido cópias de todos os capítulos do Yoshi Kobayashi (o encarregado do departamento de edição da Animage), mas não senti vontade de lê-los. Eu estava assustado. [risos] Finalmente, para terminar o ultimo volume, eu olhei os capítulos 2 dias antes de entregar tudo. Não sem tremer muito. De certa forma eu estava aliviado. Eles estavam [muito]* bons - apesar de ser estranho dizer isso sobre o próprio trabalho. Não que eu tivesse esquecido aquilo que havia escrito, e sim que eu me esforcei para esquecer. Foi assustador. O que eu escrevi? [risos] Foi doloroso. É verdade! Eu ainda fiquei imaginando se aquela era a conclusão adequada para Nausicaä, mas não conseguia me convencer. Até agora não tenho certeza.

Ryo: Acho que pode ter sido melhor terminar a história em um ano. Nos últimos sete dias da história, no cemitério de Shuwa, o clima da história havia mudado e ela foi concluída toda de uma só vez. De um ponto decisivo, até o clímax, foi excitante, mas a história até aquele ponto tinha provocado uma atmosfera de alta civilização, e logo ela se transformou em espiritualismo ou misticismo.

Miyazaki: Sim, de fato, Isso ocorreu devido ao fato de Nausicaä e o Ohmu estavam juntos sem mais ninguém.

Ryo: E isso foi bom, não foi? Apesar de fazer parecer que a história foi concluída de uma só vez.

Miyazaki: Continuar Nausicaä por aquele ultimo amo foi realmente difícil apesar de não saber exatamente o porquê. Acho que o problema era que eu tinha que escrever o que eu não sabia!! Escrever o que se sabe é uma coisa, mas eu tinha que escrever sobre o que eu não sabia. Quando dei vazão as minhas confusas idéias, vários pontos fracos apareceram e eu tive que lidar com eles.

Em outras palavras, enquanto esses pensamentos sobre como o mundo de Nausicaä era estavam flutuando pela minha cabeça, eles ficavam colidindo com outras idéias, uma vez que eu estava planejando esse mundo desde 1980. E isso levou a vários problemas. Algumas coisas simplesmente não faziam sentido. O mundo não poderia ser tão inconsistente. Eu fui forçado a repensar o significado do Mar Podre, por exemplo, ou o que exatamente o Ohmu representa.

Quando eu estava escrevendo, eu não escrevi baseado presumindo que "isso" era lógico, então "aquilo" também tem que ser. Ao invés disso, eu pensava, se "isso" é o que vai acontecer, então "aquilo" é o que vai vir depois. Por exemplo, como eu já estava pensando que a Nausicaä se machucaria de alguma forma, eu presumi que ela iria acreditar que a mãe dela não a amava. Os leitores conseguiriam se compadecer com isso e isso iria dar-lhes uma alça na personagem. Para finalizar isso tudo, tudo deveria se unido, certo? [risos] Foi realmente cansativo. Eu tive que ir tão longe que cheguei a pensar no sentido da vida. Eu não sei, então foi muito difícil.

Ho cercato di riprodurne graficamente alcuni aspetti, riferibili al naufragio e all'incontro con Nausicaa

Dia 27 de Abril, como parte da programação da tradicional Virada Cultural em São Paulo, o sesc Ipiranga vai exibir Nausicaã, warriors of the wind. A dúvida que fica é se essa informação não foi divulgada errada, já que Nausicaã, warriors of the wind não é na verdade o Kaze no Tani no Nausicaä do diretor e sim uma cópia mal feita que assombrou, horrorizou e nauseou o Miyazaki quando ele viu.

O sesc também não deixou claro o horário da exibição, já que no site consta 15h00, mas não especifica o horário desse filme, já que serão 3 ao todo. Ainda por cima, parece que as legendas não serão em português e sim em espanhol. De qualquer forma, fica ai a dica. Será, como sempre, de graça. Para quem tiver interesse é bom ligar de graça no 0800 11 82 20 e dar uma verificada. Mandei um e-mail pra lá e quando responderem atualizo aqui.

O sesc Ipiranga fica na Rua Bom Pastor, 822 - aqui em São Paulo. No site tem o mapa pra quem quiser.

Der Film ist ab 12 Jahre , läuft ca. 120 Minuten und bekommt von mir den Status "Muss man sehen"

Superschöne Bilder , Musik und Handlung , obwohl diese ja eigentlich zum Nachdenken anregen soll ...

Wenn Du HIER klickst kannst Du Dir einen Trailer dazu ansehen ...:)

Of all Hayao Miyazaki's films, this one is perhaps my favorite. Nausicaa is the story of a princess in trouble, her father has been killed and the world is slowly being consumed by "spores" which are fatal to humans. To help save the world by burning all the spores and destroying all enemies, multiple groups have come to the Valley of the Wind to resurrect a robot that was used in the Great War, and almost led to the end of humanity. Now it is up to Nausicaa to show the people of world that destruction is not the answer. Forgiveness and humanity are the major themes running through this Miyazaki film. If you are already fan of Miyazaki's work do not pass this one up!

Os outros dois filmes não-Ghibli que participarão da mostra são Story Of a Street Corner (download nos comentários) do diretor Osamu Tezuka e Paradise Kiss de Ai Yazawa. Curiosamente apesar de não ter nenhuma relação com o Studio Ghibli, Osamu Tezuka foi um dos caras que influenciou o trabalho do Hayao Miyazaki. Quando criança, Miyazaki adorava os mangas do Tezuka e que fez que ele desejasse se tornar um escritor de manga. Um dia porém, ao ver que seu estilo era quase um cópia do estilo do Osamu Tezuka, Miyazaki desistiu de escrever mangas para trabalhar com animação. Mas apesar de adorar os mangas de Tezuka, o Miyazaki não gosta nem um pouco das animações do Tezuka, como Story Of a Street Corner, chegando até a dizer que elas acabam com a indústria da animação japonesa. Agora fiquei curioso para assistir!

• Dia 9/4, quarta, às 16h e às 19h30: Nausicaã, warriors of the wind (Dir. Hayao Miyazaki, 1984. Legendado, 116 min)

• Dia 10/4, quinta, às 16h e às 19h30: Kiki’s delivery service (Dir. Hayao Miyazaki, 1989. Legendado, 103min)

• Dia 15/4, terça, às 16h e às 19h30: My neighbours, the Yamadas (Dir. Isao Takahata, 1999. Legendado, 104 min)

Estoy triste... y no es el amor ni la traición.

Estoy decepcionada... y no es la política ni el trabajo.

Es todo y nada. Ciudad universal del viento, pequeño hoyo del valle de la amnesia, toda la grandeza y miseria del mundo en ti reunida. Te odio.

//El viento de Amnesia//

"Tu conducta es extremadamente sospechosa, quedas arrestado".

"¡A la torreta! Apunta a la torreta, es el centro neurálgico".

//Nausicaa del Valle del Viento//

"Tiene un poder misterioso". "Es capaz de leer el viento".

"Este valle es fabuloso, siempre que vengo aquí se tranquiliza mi corazón".

"Es terrible. La Zona Contaminada se expande continuamente. Allá donde voy hay solamente hambre, guerra y siniestras sombras".

Ghibli jest japońskim studiem produkującym filmy animowane (anime), początkowo był filią Tokuma Shoten. Ich niezwykle emocjonalne filmy anime są szeroko chwalone i podziwiane na całym świecie. Ich nazwa nawiązuje do przydomku włoskich samolotów zwiadowczych (Sahara) z Drugiej Wojny Światowej, które wywodzą się z Libii i znaczą: gorący wiatr wiejący przez Saharę. Tak jak wspomniany wiatr, Ghibli przywiało nowy wiatr do japońskiego przemysłu anime. Logo firmy przedstawia jednego z bohaterów ich anime, uroczego futrzaka Totoro.

Filmy Ghibli zdobyły wiele międzynarodowych wyróżnień m.in. Animage Anime Grand Prix za Laputa Castle in the Sky w 1986 roku, My Neighbor Totoro w 1988, czy Kiki’s Delivery Service w 1989 roku. Również Amerykańska Akademia Filmowa przyznała dziełu Ghibli wyróżnienie w postaci Oscara za najlepszy film animowany 2003 roku za Spirited Away.

Założone w 1985 roku przez oklaskiwanego reżysera Hayao Miyazakiego razem z jego przyjacielem i mentorem Isao Takahatą oraz dyrektorem wykonawczym i wieloletnim producentem Toshio Suzukim. Ich początki sięgają 1983 roku, z filmem Nausicaa of the Valley of Wind, na której podstawie później powstała manga wydawana przez Tokuma Shoten, w magazynie Animage, po tym jak oryginalny scenariusz został odrzucony. Film w końcu został wyprodukowany przez Topcraft, odniósł olbrzymi sukces i zachęcił Ghibli do dalszej pracy. Większość filmów Ghibli jest rozprowadzana przez Toho. Pokuma jest „firmą matką” Ghibli i dostarczała Walt Disney Company prawa do dystrybucji wszystkich filmów Ghibli, które nie były dotychczas wydane poza Japonią. Do każdego filmu Studia Ghibli muzykę skomponował Joe Hisashi, także „nadworny muzyk” Takeshiego Kitano.

Studio Ghibli oprócz wielu wspaniałych, pełnometrażowych filmów nakręcili również wiele filmów krótkometrażowych, reklam dla japońskiej telewizji, filmów dokumentalnych. Do ich osiągnięć zaliczają się również filmy, które powstały przed nadaniem firmie właściwej nazwy. Studio zajmuję się również dystrybucją obcojęzycznych filmów oraz wieloma kooperacyjnymi produkcjami np. Ghost In the Shell: Innocence.

Najsławniejszym i najbardziej godnym pochwały filmem Studia, jest nie wyreżyserowany przez Miyazakiego – Grave of the Fireflies, wyreżyserowany przez Isao Takahatę, smutny film, skupiający się na życiu dwóch sierot podczas Drugiej Wojny Światowej w Japonii. jest to jedyny film, którego Disney nie dopuścił do dystrybucji.

Przez lata Studio Ghibli związane było z magazynem Animage, które regularnie opisywało ekskluzywne materiały o Studiu, ich członkach w specjalnej sekcji zatytułowanej: Ghibli Notes. Artworki z produkcji filmów Ghibli, jak i inne ich prace, często zdobiły okładki tego magazynu.

Firma znana jest z tego, że nie zgadza się na jakiekolwiek edytowanie oraz ingerencję w ich filmy za granicą. Stało się to dlatego, że ich film Nausicaa of the Valley of Wind został fatalnie przetłumaczony w Ameryce jako Warriors of the Wind. Film został mocno edytowany oraz zamerykanizowany, znacząco pocięty, a fabuła przerobiona. Ciekawostką jest również to, że Nausicaa została zakazana w Europie Wschodniej i skrytykowana przez Niemcy. Premiera filmu w tych krajach zbiegła się w czasie awarii reaktora atomowego w Czarnobylu.

Gdy inny film, Princess Mononoke miał znowu zostać podjęty przeróbce przez Amerykanów, w odpowiedzi Studio Ghibli wysłało do dystrybutora tego filmu w USA prawdziwą katanę z krótką wiadomością – „żadnych cięć”.

NAJLEPSZE FILMY GHIBLI

NAUSICAÄ OF THE VALLEY OF THE WIND (Kaze no tani no Naushika \ Nausicaa z Doliny Wiatru) (1984)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
Tysiąc lat po „Siedmiu Dniach Ognia”, czyli wojnie zakończonej wielkim ekologicznym kataklizmem, Ziemia porośnięta jest toksyczną dżunglą, pełną ogromnych owadów-mutantów. Oddychanie bez maski tlenowej grozi śmiercią w ciągu kilku minut. Jedną z ostatnich zamieszkałych przez ludzi oaz jest królestwo zwane Doliną Wiatru. Wieje tam „wiatr bogów”, odpędzający trujące opary. Następczyni tronu, księżniczka Nausicaa, razem z mistrzem Yupą próbują zrozumieć mechanizmy, rządzące przyrodą i znaleźć sposób, który zapewni ludziom bezpieczeństwo. Delikatna równowaga zostaje zachwiana, gdy nieopodal rozbija się samolot przewożący potężną broń. Sąsiedzi Doliny Wiatru planują użyć jej, by zniszczyć owady i dżunglę, nieświadomi, że ściągną w ten sposób zgubę na resztę ludności.

LAPUTA - CASTLE IN THE SKY (Tenkuu no Shiro Rapyuta \ Laputa podniebny zamek) (1986)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
Życie Pazu, osieroconego chłopca z górniczej osady, zmienia się w jednej chwili, kiedy prosto w jego ramiona z nieba spada dziewczynka z zawieszonym na szyi jasnozielonym kamieniem. Okazuje się, że Sheeta i jej tajemniczy naszyjnik są kluczami do odnalezienia mitycznego, unoszącego się gdzie pośród chmur, pełnego tajemnic i skarbów zamku Laputa, wedle legendy niegdyś zamieszkiwanego przez wysoko rozwiniętą cywilizację. Sheeta musi uciekać przed wojskiem oraz powietrznymi piratami, którzy za wszelką cenę chcą odnaleźć legendarny zamek...

GRAVE OF THE FIREFLIES (Hotaru no Haka \ Grobowiec świetlików) (1988)
reżyseria: ISAO TAKAHATA

Akcja ‘Grobowca świetlików’ toczy się podczas II Wojny Światowej w Japonii. Opowiada o dwójce dzieci, którzy jako sieroty próbują przeżyć w nękanym lotniczymi atakami kraju. Na wyspie Kobe walczą z samotnością, głodem i pragnieniem. Jedyną ich pociechą w ciemnym schronie stają się świetliki. Te małe robaczki wlewają trochę światła, ciepła i radości w życie dwóch sierot. Jednak nie tylko świetlików potrzeba im do przeżycia...

MY NEIGHBOR TOTORO (Tonari no Totoro \ Mój sąsiad Totoro) (1988)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
Dwie dziewczynki, Mei i Satsuki, wraz z ojcem i zmagającą się z ciężką chorobą mamą przeprowadzają się na wieś, do opuszczonego, nieco tajemniczego domu. Szybko odkrywają, że spokojna sielska okolica przepełniona jest magią. Najpierw siostry spotykają tajemnicze czarne kulki, zamieszkujące ich dom, później poznają łagodne i życzliwe duchy lasu, a wśród nich niezwykłego Totoro. Kiedy młodsza dziewczynka zaginie, okaże się, jak cenna jest ta przyjaźń....

KIKI'S DELIVERY SERVICE (Majo no takkyubin \ Podniebna poczta Kiki) (1989)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
Jak nakazuje tradycja, kiedy czarownica osiąga wiek 13 lat, musi opuścić rodzinny dom i zamieszkać w obcym mieście, które nie posiada własnej czarownicy. Kiki wsiada więc na miotłę i wraz z Jiji – gadającym kotem o sarkastycznym poczuciu humoru – wyrusza w nieznane. Początki nie są łatwe. Osiedla się w miejscu, gdzie nikogo nie zna i zdana jest wyłącznie na siebie. Z czasem jednak wszystko zdaje się powoli układać. Kiki zdobywa zaufanie i życzliwość mieszkańców miasta, a szczególną sympatią darzy ją pewien chłopiec... Na życie nasza mała czarownica zarabia doręczając ekspresowo przesyłki (oczywiście przy użyciu miotły). Niestety w pewnym momencie kończy się dobra passa – Kiki traci swoje magiczne zdolności...

ONLY YESTERDAY (Omohide Poro Poro \ Powrót do marzeń) (1991)
reżyseria: ISAO TAKAHATA
Taeko ma 27 lat. Pracuje jako urzędniczka w jednej z dużych tokijskich firm. Jest samodzielna, ma poukładane życie, jednak nie czerpie z niego żadnej satysfakcji. Próbując powstrzymać narastającą frustrację i nudę, bierze urlop i wyjeżdża na wieś w odwiedziny do swojego kuzyna. Tam, pracując w polu i wypoczywając, powraca myślami do zapomnianego świata swojego dzieciństwa. Pierwsze dziecięce porywy serca, dojrzewanie, nieporozumienia w domu, kłopoty z matematyką i chłopcami.... Te liryczne wspomnienia stają się dla Taeko kluczem do odnalezienia właściwej drogi życiowej.

PORCO ROSSO (Kurenai no buta \ Szkarłatny pilot) (1992)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
Włochy, lata 30. ubiegłego wieku. Za sterami czerwonego samolotu siedzi mężczyzna z głową świni. To słynny as przestworzy, znany jako Porco Rosso czyli Szkarłatny Pirat. Doskonały pilot i otoczony powszechnym szacunkiem bohater, który niezwykle skutecznie zwalcza powietrznych piratów, rabujących i porywających ludzi dla okupu. Ci jednak nie pozostają bezczynni. Wynajmują równie utalentowanego pilota, Amerykanina Donalda Curtisa, aby zlikwidował problem, jakim jest Szkarłatny Pilot. Bezlitosny Curtis nie cofnie się przed niczym, żeby wygrać z naszym bohaterem nie tylko pojedynek w przestworzach, ale też rywalizację o względy pewnej pięknej kobiety...

I CAN HEAR THE SEA (Umi ga Kikoeru \ Słyszę szum morza) (1993)
reżyseria: TOMOMICHI MOCHIZUKI
Studiujący w Tokyo Taku Morisaki wraca do rodzinnego miasta, aby spotkać się z przyjaciółmi ze szkoły. Wspomina dawne czasy, kiedy razem z przyjacielem poznali Rikako Muto - piękną, inteligentną dziewczynę z wielkiego miasta, która wykorzystując jego uprzejmość, nieźle zamąciła mu w głowie.

POM POKO (Heisei Tanuki Gassen Pompoko \ Szopy w natarciu) (1994)
reżyseria: ISAO TAKAHATA
Piękny, usytuowany na wzgórzu las zamieszkany jest przez dość pokaźną społeczność szopów. Pomijając drobne sąsiedzkie waśnie, wiodą one życie spokojne i beztroskie - aż do chwili, kiedy w okolicy rozlega się warkot koparek i buldożerów. Okazuje się, że ludzie chcą zrównać las z ziemią i na tym miejscu wybudować osiedle mieszkaniowe. Szopy nie mogą do tego dopuścić. Postanawiają zastosować sabotaż: dzięki umiejętności transformacji, która umożliwia wcielenie się w dowolną postać, będą wszelkimi możliwymi sposobami utrudniać postęp prac budowlanych.

WHISPER OF THE HEART (Mimi wo sumaseba \ Szept serca) (1995)
reżyseria: YOSHIFUMI KONDO
Czternastoletnia Shizuku jest pasjonatką książek. Nie tylko uwielbia je czytać, ale także marzy o tym, że kiedyś sama będzie je pisać. Wakacje spędza na lekturze książek z miejscowej biblioteki i na tworzeniu japońskich tekstów do znanych anglojęzycznych piosenek. Po jakimś czasie z zaskoczeniem odkrywa, że wszystkie książki, jakie wpadły w jej ręce, były wcześniej wypożyczone przez jednego i tego samego czytelnika...
Pewnego dnia Shizuku, podążając śladami tajemniczego kota, trafia do antykwariatu, gdzie poznaje chłopca o imieniu Seiji. Pasją Seiji są skrzypce; pragnie on zostać ludwisarzem i, aby zrealizować to marzenie, gotów jest nawet na przeprowadzkę do Włoch. Shizuku i Seiji zaprzyjaźniają się. Shizuku podziwia chłopca za jego determinację i postanawia podążyć za jego przykładem - spróbować zrealizować swoje największe marzenie.

PRINCESS MONONOKE (Mononoke Hime \ Księżniczka Mononoke) (1997)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
Książę małej wioski został obłożony klątwą przez jednego z Bogów i czeka go powolna i nieunikniona śmierć. Chcąc ocalić swe życie książę wyrusza w podróż na wschód, gdzie ma zamiar poprosić o pomoc boga Shishi-Gami. W trakcie podróży nasz bohater trafia przypadkowo na pole bitwy pomiędzy leśnymi zwierzętami a górnikami z niedalekiej wioski, którzy niszczą las. Oddziałami leśnych stworzeń dowodzi wychowana przez zwierzęta księżniczka Mononoke.

MY NEIGHBORS THE YAMADAS (Hohokekyo Tonari no Yamada-kun \ Rodzinka Hamadów) (1999)
reżyseria: ISAO TAKAHATA
Poznajmy rodzinę Yamadów: Takashi (głowa rodziny; typowy przedstawiciel klasy średniej), Matsuko (zwariowana pani domu, która nie do końca radzi sobie z prowadzeniem tegoż domu), Shige (babcia o niewyparzonym języku), Noboru (syn, który chciałby, żeby jego rodzice byli bardziej „cool”), Nonoko (córka – mała dziewczynka o dużym głosie) oraz Pochi (dość kłopotliwy piesek). Yamadowie mieszkają w Tokio i starają się dzielnie stawiać czoła problemom życia codziennego w wielkim mieście. Ranga tych problemów jest zróżnicowana, a chwile komiczne przeplatają się z dramatycznymi. Zacięta walka o telewizyjnego pilota, pierwszy telefon od dziewczyny Noboru, konfrontacja taty z groźnym motocyklowym gangiem... Ta ciepła i pełna humoru opowieść sprawi, że Yamadowie zostaną Waszą ulubiona rodzinką.

SPIRITED AWAY (Sen to Chihiro Kamikakushi \ Chichiro w Krainie Bogów) (2001)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
Chihiro jest dość kapryśną dziesięcioletnią dziewczynką. Razem z rodzicami przeprowadza się do innego miasta. W pewnym momencie gubią drogę i docierają do dziwnego opustoszałego domu, gdzie czeka na nich stół uginający się od smakowitych dań. Rodzice bez zastanowienia przystępują do jedzenia. Po kilku chwilach na oczach córki zamieniają się w świnie. Okazuje się, że zjedli pokarm przeznaczony dla bogów. Aby zdjąć z nich zaklęcie, Chihiro wyrusza do krainy bogów i podejmuje pracę u groźnej czarownicy Yubaby...

THE CAT RETURNS (Neko no Ongaeshi \ Narzeczona dla kota) (2002)
reżyseria: HIROYUKI MORITA
Dziewczynka o imieniu Haru w drodze ze szkoły przypadkowo ratuje spod kół samochodu bezpańskiego kota. Okazuje się jednak, że nie jest to taki sobie zwykły kot... Potrafi nie tylko elegancko podziękować ludzkim głosem za okazaną pomoc, ale także odwdzięczyć się w sposób niestandardowy. Niespodzianka w postaci kilkudziesięciu odświętnie zapakowanych paczuszek z myszami w szkolnej szafce na książki to dopiero początek. Haru ze zdumieniem dowiaduje się, że zasłużyła na życzliwość samego Króla Kotów, który proponuje jej małżeństwo ze swoim synem, Księciem Luną... Dziewczyna odbywa pełną przygód i niezwykłych emocji podróż do Królestwa Kotów, mając za przewodnika pewnego opasłego zgryźliwego kocura...

HOWL'S MOVING CASTLE (Hauru no ugoku shiro \ Ruchomy Zamek Hauru) (2004)
reżyseria: HAYAO MIYAZAKI
18-letnia Sophie całe dnie spędza w sklepie z kapeluszami, który wcześniej należał do jej zmarłego ojca. W trakcie jednej z nieczęstych wizyt w mieście poznaje czarodzieja o imieniu Hauru. Hauru jest niezwykle przystojny, a jednocześnie bardzo tajemniczy.... Zazdrosna o ich znajomość zła czarownica zmienia Sophie w 90-letnią staruszkę. Zrozpaczona dziewczyna ucieka z miasta i wyrusza w pełną niebezpieczeństw podróż, mając nadzieję na odzyskanie młodości i dawnego wyglądu. W końcu trafia do Ruchomego Zamku, którego właścicielem jest Hauru. Nierozpoznana przez nikogo podejmuje pracę jako służąca i marzy o tym, aby zły los wreszcie się odwrócił...

TALES FROM EARTHSEA (Gedo Senki \ Opowieści z Ziemiomorza) (2006)
reżyseria: GORO MIYAZAKI
Japońska produkcja animowana na podstawie cyklu powieści Ursuli Le Guin, "Ziemiomorze". Bohaterem filmu jest Ged, Mag, który staje przed wyzwaniem znalezienia przyczyn tajemniczych wydarzeń dziejących się wokół. Wszyscy bowiem zachowują się w sposób niezrozumiale dziwny; Królestwo pogrąża się w chaosie, a do świata ludzi przenikają smoki, które dotąd nie miały tam dostępu. Ged wyrusza w podróż, która ma doprowadzić go do rozwiązania tych tajemniczych zdarzeń. Wyprawa ta przyniesie mu wiele przygód, ale i niebezpieczeństwo utraty mocy.

================================================================

Istnieją trzy strony Studia Ghibli. Jedna to animowane filmy dla najmłodszych, druga to przygodowe filmy fantasy, a trzecia to dramaty i filmy obyczajowe. Jak dotąd nie zawiodłem się na żadnym filmie Ghibli. Gwarantuję, że bawią one i tych młodszych i tych starszych. Kreska, której nie sposób pomylić z innym studiem, wspaniała muzyka Hisaishiego i cudowne historie, niektóre rozweselające, a niektóre dogłębnie poruszające i smutne. Na pochwałę zasługuje zdecydowanie niesamowita wyobraźnia twórców, ale najlepiej jest się samemu o tym przekonać.

Due to my work I'll be on a vacation congress meeting for the next week, so definitely no posts for that span of time. Especially nothing about the Evangelion 1.0 movie opening and its preview for the second movie or about this pretty neat prototype model of a Nausicaä "Möwe" glider.

Nausicaa del Valle del Viento

Guión: Hayao Miyazaki

Dibujo: Hayao Miyazaki

Entintado: Hayao Miyazaki

Es decir un autor total...

Sinopsis: Una civilización tecnológicamente muy avanzada despapareció, dejando una Zona Contaminada cubierta por un bosque de microbios que producían gases venenosos.
Los seres humanos se agruparon en pequeños reinos situados fuera del alcance de dicha zona.
El Valle del Viento está habitado por unas 500 personas, protegidas de los gases por un fuerte viento que impide que les lleguen directamente.

La compré un día de una tacada, ¡¡zas!! los seis tomos juntos. Y no sé que puedo decir sobre esto, salvo que... me ha gustado, y me ha gustado mucho. Mientras la leía tenía cierta sensación de estar leyendo una versión libre de La Odisea o El Señor de los Anillos, pero esta chica supera a Ulises y a Frodo, ellos no cambian a la gente, Nausicaä sí. Con su sóla presencia logra cambiar para mejor a aquellos con los que se encuentra. Sí, he tardado en leerla, pero no por falta de ganas, si no por falta de tiempo. Esperaba el momento adecuado para hacerlo y parece que ha acabado por llegar.
Los amantes de la ciencia ficción no deberían perderse esta pedazo de obra, según va avanzando te engancha más y más hasta que (casi) no puedes dejar de leerla. La esperanza es un factor muy importante en esta obra, esperanza inquebrantable en un mundo mejor de la protagonista, esperanza que acaba por contagiar a los que la rodean, logrando que se conviertan en mejores personas.
Tanto el guión como el dibujo cumplen sobradamente, Miyazaki parece saber desde el primer instante hasta donde quiere llegar y hasta donde quieren que lleguen los personajes.

Ehmm, no sé si lo estaréis notando, pero me ha gustado, me ha gustado mucho. ¿Cómo lo diría?

¡¡Peazo cómic, oiga!!

En serio, dadle una oportunidad, y si lo lamentáis... bueno, ya me lo contaréis. Aunque lo dudo.

Nada más.

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaadios