Σε κρίση μοιάζει να έχει πέσει η παγκόσμια οικονομία, τράπεζες κλείνουν, όμιλοι καταρρέουν, άνθρωποι χάνουν τα λεφτά τους. Χτες κάποιοι έφτασαν από 1.000.000 δολάρια που μπορεί να είχαν σε μετοχές τράπεζας να βρίσκονται ξαφνικά σε μια μέρα με 40.000…

Είναι κρίση του τραπεζικού συστήματος; Είναι μια τεχνητή κρίση για να επωφεληθούν λίγοι και να γίνει ακόμα μεγαλύτερο ξεκαθάρισμα και άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους;

Κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια νομίζω.

Για όσους έχουν δει το συνομοσιολογικό ντοκιμαντέρ zeitgeist ίσως να θυμούνται ότι κάπου λέει…

Στις αρχές του 1900 ξεκίνησαν να πιέζουν για ένα νομοσχέδιο ώστε να δημιουργηθεί μια άλλη κεντρική τράπεζα. Παρόλα αυτά γνώριζαν πως η κυβέρνηση και ο λαός ήταν πολύ επιφυλακτικοί σε μια τέτοια καθιέρωση έτσι έπρεπε να δημιουργήσουν ένα γεγονός ώστε να επηρεάσουν την κοινή γνώμη.

Έτσι ο J.P Morgan, ο οποίος θεωρούταν ως η οικονομική μορφή της εποχής χρησιμοποίησε την τεραστία επιρροή του διαδίδοντας φήμες πως μια εξέχουσα τράπεζα στη Υόρκη ήταν χρεωμένη και χρεοκοπούσε. Ο Morgan ήξερε πως αυτό θα προκαλούσε μαζική υστερία η οποία θα επηρέαζε και τις άλλες τράπεζες...

 

Κάτι που έγινε, ο κόσμος φοβούμενος ότι θα χάσει τις καταθέσεις του αμέσως ξεκίνησε μαζικές αναλήψεις και ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες απαίτησαν εξόφληση των δανείων τους αναγκάζοντας τους δανειολήπτες να πουλήσουν τις περιουσίες τους και έτσι μια έξαρση χρεοκοπιών, κατασχέσεων και ανεργίας ξεκίνησε...

Κάποιοι κέρδισαν πάρα πολλά χρήματα και όπως είπε και ο  Γερουσιαστής Lindbergh, για ένα άλλο μελανό σημείο της Αμερικανικής οικονομίας του 1921:

"Κατά τον ομοσπονδιακό νομό αποθεματικού οι πανικοί δημιουργούνται επιστημονικά. Ο παρών πανικός είναι ο πρώτος επιστημονικά κατασκευασμένος και λειτούργησε με την ακρίβεια μαθηματικής εξίσωσης."

Υπάρχει κρίση; Την δημιούργησαν κάποιοι;

Δυστυχώς είμαστε έρμαιο των εξελίξεων αλλά και αυτών που τις δρομολογούν. Πολλά σενάρια συνομοσιολογίας μοιάζει να εξελίσσονται ταυτόχρονα… και σε όλα χαμένοι είμαστε εμείς…

Here is our hero.

He went on a dangerous journey ----- a long journey.  People thought he would die, but he made it.  He is Lindbergh.   (by Daniel)

Oh, Lindbergh.  We will keep crafting our letters and sending them skyward.  (by Mother)

They both seem to never give up hope.  For an example, Lindbergh never gave up even though he was behind in the race across the Atlantic Ocean.  Phelps tried to win 8 gold medals in one Olympic game, and he did.  Both Phelps and Lindbergh tried hard and succeeded. 

Once I read this article that a six-grader wrote.  When she was about 4, she tried to climb a cement tube in the school playground.  She kept trying, and she got to the top, which is something I tried to do but gave up.

If you try hard, you could do almost anything.  I want to be like Lindbergh and Phelps.

Le travail de Roversi, ou plutôt ce qui en est présenté, fait la part belle au noir et blanc, même si quelques photographies couleurs sont présentées. Il est représenté par la galerie PacemacGill à New York. Il reste à taille humaine dans les formats restitués et se distingue ainsi nettement du travail de Lindbergh (Peter, pas Charles) sur lequel on va revenir car lui-aussi est exposé dans une église, lui-aussi est un photographe de mode et lui aussi a passé le cap de la soixantaine et atteint la célébrité.

A gauche, le travail de Roversi (Paolo Roversi, Natalia, Paris 2003) et à droite le travail de Lindbergh (Peter Lindbergh, Kristen McMenamy, Vogue France, Beauduc, France, 1990). On verra plus loin que c'est là un bon exemple de ce qui les sépare (les images proviennent du site des Rencontres).

Le travail de Roversi présenté à Arles n'est pas, dans l'ensemble, "séduisant", "facile". Les tops models (féminines uniquement) sont magnifiques mais on ne s'en rend pas vraiment compte : l'importance du blanc, l'absence d'accessoires, les poses épurées, tout cela contribue à dématérialiser les modèles, presque à en faire des épures, presque jusqu'au dessin au fusain.

Sont aussi présentées des vues de son matériel (chambre, objectif) et de son atelier qui ne sont pas convaincantes (il faut dire que le titre de l'exposition est "Studio" : on ne pouvait pas y couper). D'autres photographies, en couleur ou noir et blanc, s'essayent à d'autres thèmes que les femmes, d'autres approches mais, là-aussi, cela me semble moins convaincant.

L'ensemble m'a semblé en harmonie avec les lieux, très clairs et aérés, sans reflets perturbants. Il ne faut pas perdre de vue non plus qu'il s'agit d'un choix délibéré : Roversi a produit par ailleurs de nombreuses photos de mode aux couleurs qui claquent, avec des top-models éthérés et des accessoires clinquants.

L'exposition Lindbergh nous fait quitter la place de la République pour l'Église des Frères-Prêcheurs, toujours dans le centre-ville. L'ambiance de cette église est plus sombre et les photos également. Mais là, les tirages sont pour la plupart immenses et cela a le don d'un peu m'agacer car cela me parait toujours un moyen simple de faire impression et, ici, sans rapport véritable avec le sujet : des photos de mode destinées à publiées dans des magazines.

Cette "starification" (pour ne pas dire "sanctification") par le format, bof.

Les photographies ont toutes été, semble-t-il, réalisées sur la plage de Beauduc (à Arles). On n'est plus là, comme chez Roversi, dans une photo modeste, blanche et dépouillée : non, là c'est le triomphe de la pose recherchée, du vêtement de qualité. En plus il y a des mannequins hommes, quelle déception (mais non, je blague : il en faut pour tous et toutes).

Il m'a semblé qu'on était là dans la photo de mode dans toute sa splendeur, un peu vide, vaguement arrogante et déjà vue cent fois. De la belle photo certes mais bof. Peut-être finalement que les photographies les plus intéressantes, les moins vues, étaient des photos géantes d'une bouche aux dents ébréchées photographiée en rafale : une photo originale et décalée qui tranchait délibérément avec l'étalage de beautés lointaines.

Je l'ai déjà dit mais tant pis, les reflets ici étaient vraiment une catastrophe et, sur des grands formats sombres, cela gâche tout. C'est un peu comme le morceau de salade coincé entre les dents.

As my seven-year-old and I embarked on our blog project for the summer, we reflected on our endeavor from last summer.  Daniel had authored (I like this verb!) a book entitled Lindbergh's Adventure.  It turned into a painfully slow (at times) but intellectually stimulating and memorable project that not only helped Daniel improve his research and writing skills but also  --perhaps more importantly-- helped the mother-and-son team bond with each other.  We affectionately called it "Lindbergh Project". 

Well, this summer, we once again chose to pursue our passion for Lindbergh and aviation, though in a different format.  Daniel and I were intrigued with the idea of launching a blog and reaching out to a broader audience through the Internet.  (My prior post elaborates on this.)  Also, we wanted to take a somewhat different approach to our research this time.  Last year, virtually all the books and articles we read about Lindbergh had been written, more or less, from a contemporary perspective; but actually the two of us were  becoming more interested in reading articles published around that historical day in May, 1927, when the aviator flew triumphantly into the glow of lights in Paris.   (Continues...)

All very good, of course, but I'm hankering after a Rambo website update. After all, we've been talking about it for what seems like an age now, and it's been two months since I went and played the thing at a location test! But no, infuriatingly the site remains nothing more than a "coming soon" message. Anyhow, enough of my ranting - you should check the R-Tuned site out for yourselves, which you can do at the link below.

[R-Tuned official website] [Discuss on the Forum]

Jim Kirchherr attends a gathering of the Thermal Airs, a group that builds and flies model airplanes. Most of its members are in their 70s and 80s and are considered part of the Lindbergh generation. They get together to fly planes that are powered by everything from slingshots and rubber bands to motors and remote controls.

(click on the image to enlarge it, via Aries Small Rooms)

First there was Tokyo Drift, then Need For Speed Carbon and now Sega is throwing it's hat into the street racing arena with another new racing game called R-Tuned Ultimate Street Racing. There is very little information on the game at the moment other than a teaser site announcing it's location test in Japan which starts today and goes until the 29th. The game is developed by AM2 and runs on the Lindbergh hardware and it uses a modified RaceTV cabinet. There is a teaser site up for the game that you can visit by clicking below and one site already has had a look at the game where they report that the game employs a save card system and even has drifting in it. I think this makes 12 racers I know of coming to arcades in some form but we're putting together a master list of arcade releases in the forum and so it might end up being more once we have it all written down.

[R-Tuned Official Website via AM-Net] [Discuss on the Forum]

Butterò questo mio enorme cuore tra le stelle un giorno /
giuro che lo farò...

e intanto sto qui a rigirarmi canzoni tra i denti, a far finta di non sapere come andrà a finire, cosa succede passo per passo ad ogni mossa per ogni pedina... Fortuna che a volte alle canzoni resta attaccata la poesia, così senza accorgersi, e allora si può usare come un incantesimo per dire senza parlare...

Non sono che il contabile dell'ombra di me stesso -
se mi vedete qui a volare,
è che so staccarmi da terra e alzarmi in volo
come voialtri stare su un piede solo -
Difficile non è partire contro il vento,
ma casomai senza un saluto...

Non sono che l'anima di un pesce con le ali
volato via dal mare per annusare le stelle -
Difficile non è nuotare contro la corrente
ma salire nel cielo
e non trovarci niente...

Dal mio piccolo aereo, di stelle io ne vedo
e seguo i loro segnali e mostro le mie insegne -
la voglio fare tutta questa strada
fino al punto esatto in cui si spegne.

La voglio fare tutta questa strada
fino al punto esatto in cui si spegne.

(...e anche qui, ce ne sarebbero di storie da raccontare...)

Look! It's Lindbergh's "Spirit of St. Louis" flying from New York to Paris under the helpful sculptural inscription Lindbergh Air Mail. And on the other two airmail stamps, pairs of mail biplanes on a collision course. In each one, forced perspective makes it appear as the final outcome for good or for ill should occur within one or two seconds, at most. These come from a time where air travel was still new and daring, an exciting human achievement the same way the early space age felt.

Unlike the simple outlines of the countries at the edges of the North Atlantic on the Lindbergh stamp, the biplane stamp maps emphasize the geographical features of the Lower 48, not the political outlines so much, except for the southern border in bold.

This is a very good book, about the awareness but concerned prespective by the jew community of a country threatened by anti-semitism and fascism.

Now this is nice home made cabinet. I've always been a fan of the simplicity of Sega's Lindbergh cabinet, but this guy has gone the whole hog to show his love for it. This thing houses a PC, 360 and a PS3. Hit the link to see how it was all put together.

[VFDC via Kotaku]    [Discuss on the Forum]

1,2 &3 Bdrm Condominiums prices from $170's to $480's

Walk to MARTA!!!

*special stipulations apply to financing program, information believed accurate but not warranted.

EQUAL HOUSING OPPORTUNITY 

rozpisalam sie nieco a praca czeka. niedlugo weekend i kolejne zmagania sesyjne z modelkami. kielkuja mi juz w glowie pomysly..chce wreszcie zrealizowac cos co dojrzewa we mnie od dawna. cos co wiaze sie z moja ulubiona epoka w malarstwie..bede ganiac za dodatkami stylizacyjnymi caly piatek a potem meczyc modelki do nocy..pelna obaw ( jak zwykle) czy cokolwiek z tego wyjdzie. i na co to wszystko? po co? gdzie tu logika? odpowiem cytatem z ksiazki Newtona : " Zdjecia mody rzadko maja jakas logike. Kazde jest chwila bez poczatku i konca." Amen : )

cudny autoportret Helmuta. by strzelic sobie taka fote trzeba miec naprawde jaja : )

－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－
Wendnesday, May 20

・・・・・・・・・・・
・・・・・・・・・・・
(p.652)・・ He said the Japs dropped a note in a rice bag, saying they would return the next day to bomb the radio (power?) station that was located next to the hospital, and advising evacuation of the hospital. The hospital was evacuated and the station bombed. Of course the dropping of the warning note was left out of the accounts of bombing the hospital which were carried in our papers; at least nothing was said about this in any of the accounts I read.
I asked Clear about the stories concerning Japanese atrocities. He said he had seen Philippine soldiers bayoneted by Japs after they had raised their arms in surrender, and that in the heat of battle little quarter could be expected. He said experience showed, on the other hand, that reasonable consideration could be expected from Japanese forces when a surrender was negotiated in advance.
－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－

『孤高の鷲―リンドバーグ第二次大戦参戦記　＜下＞』(学習研究社刊　翻訳：新庄哲夫)より、該当部分を引用。
－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－

5月20日　水曜日

・・・・・・・・・・・
・・・・・・・・・・・
・・日本軍は米袋の中に通信文を入れて投下した。明日、病院に隣接する放送局（発電所？）を爆撃するので、病院を引き払うようにと勧告してあった。患者は連れ出され、放送局は爆撃を受けた。勿論、本国の新聞に掲載された病院爆撃の記事で、警告文の投下が抜けていたことは断るまでもない。少なくとも自分の読んだ新聞記事には、そのような話はかけらも出ていなかった。
　私はクーリア大佐に日本軍の残虐行為に関する話を問い質してみた。フィリピンの兵士が降伏の両手を挙げた後で日本軍に銃剣で刺殺されるのを目撃したことがあり、戦闘の真只中では慈悲はあまり期待できないものだという。一方、経験の示すところによれば、降伏が事前に折衝された場合には、日本軍から理性的な配慮が期待できるとのことであった。
－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－－