Am Dienstag (12.8.) besuchte ich mit meinen Eltern und meiner Schwester Victoria ein Konzert von Katie Melua in der Arena in Trier. Victoria und ich hatten Stehplätze und suchten uns eine ganz nette Stelle mit recht annehmbarer Bühnensicht. Pünktlich um 20 Uhr begann die "Vorband" Matthias Kellner, der mit Gesang und Gitarre einige Liedchen vortrug. War gut, wenn auch etwas eintönig... Nach einer (m.E. vermeidbaren) Umbaupause betrat Katies Band (mit der Besetzung Klavier - E-Gitarre - Bass - Drums - Hammondorgel/Violine etc.) die Bühne. Ein sehr bluesiges Instrumentalvorspiel ging nahtlos in "Crawling Up A Hill" über, als die in Georgien geborene Londonerin die Bühne betrat. Erstaunlicherweise war ein großer Anteil des Sets sehr jazzig oder bluesig angehaucht, und Katie machte richtig Stimmung. Sie spielte einen sehr gelungenen Querschnitt durch alle Alben, und von "The Closest Thing To Crazy" über "Spider's Web" bis zu "Perfect Circle" waren alle meine Lieblingslieder dabei. Musikalisch überzeugte das Konzert voll und ganz: Katie sang fantastisch, und ihre Band war ausnahmslos richtig gut, besonders Gitarrist und Pianist spielten eine ganze Reihe fantastischer Solos. Katie Melua ist live absolut zu empfehlen!

Das Konzert am darauffolgenden Mittwoch (13.8.) hatte nichts mehr mit den sanften Balladen des Vorabends zu tun: in Wiesbaden spielten Killswitch Engage. Zusammen mit Helena, Martin und Flo (alles Innuendos) sahen wir uns die unumstrittenen Könige des Metalcore an. Als wir im Schlachthof ankamen, spielte bereits eine lokale Supportband. Nach Geschäften am Merchstand und der Pipibox standen wir rechtzeitig zum Beginn der nächsten Band im Publikum. Das waren immerhin die dann doch recht bekannten As I Lay Dying, die schon ein sehr ordentliches Konzert ablieferten, und von "94 Hours" bis "The Sound Of Truth" alle besonderen Kracher spielten. In der Umbaupause nutzten wir dann die Gelegenheit und gingen nach vorne. Wie zu erwarten, begannen Killswitch mit dem absolut fantastischen "Daylight Dies" als Opener. Das Publikum hielt nun nichts mehr auf ihren Plätzen, und Flos Brille hielt nichts mehr auf der Nase, weshalb er nach deren Rettung den Rest des Konzerts von etwas weiter hinten verfolgte. Derweil spielten Killswitch einen Hammersong nach dem anderen, und bei uns in der zweiten Reihe ging es ziemlich ab. Mit Songs wie "Rose Of Sharyn", "This Is Absolution" oder "My Last Serenade" feuerten sie eine Breitwand nach der nächsten ab, und brachten die Menge zum Kochen. Alle fünf bewiesen dabei großes musikalisches Talent, und ihr Livesounds ist mit der Beste, den ich je gehört habe. Ein ganz besonderer Höhepunkt war wohl "The End Of Heartache" das wir mit Innuendo auch schon ein paar mal live gespielt haben. Zur letzten Zugabe "Holy Diver" warf die Band Partyhütchen ins Publikum und ließ ihre Roadcrew auf die Bühne, um das Ende der allerletzten Headliner-Show vor der Aufnahme des nächsten Albums (ja, ein historisches Konzert! ^^) zu feiern. Dann traten wir nass geschwitzt und heiser geschrien, aber glücklich den Heimweg an.

Ein Fazit der Kontrast-Konzert-Tage: bei Katie war es ja schon richtig geil... aber Killswitch Engage haben alles übertroffen und haben Iron Maiden vom Platz 1 der ewigen Konzert-Bestenliste verdrängt.

Beijing

If they ever do get around to trimming tennis from the Olympics, I would like to suggest a thoroughly amateur activity to take its place: competitive spectating.

The game is simple: you watch as much live, in-the-flesh sport as possible within an allotted time.

Like cricket, there are shorter and longer versions of the game, but unlike cricket there is no time for lunch or tea. I believe the one-day format would work best at an Olympics.

It requires speed, planning and a change of shirt. I know this because I have tried it and I think I've set a new world record.

Between 10am and 11pm on Wednesday, I rode my mate's mountain bike (cheers Paul) to 19 different Olympic venues and saw world-class sport in 15 of them, world-class press conferences in three more and 20 Chinese volunteers pretend to be modern pentathletes in another.

I covered about 50km, drank 20 bottles of water, went through three maps and met the entire judging panel from the International Federation of Associated Wrestling Styles.

Perhaps the best way to tell that story, in fact, the whole story, is to start at the beginning. So I will.

Like all elite athletes I think breakfast is the most important meal, so I decided to skip the fare on offer in the media village and have a slap-up feed in a decent hotel downtown - they may now be reconsidering that all-you-can-eat deal.

Adequately fuelled and aboard my mode of transport, I set off from the Financial District and headed southwest for the softball. The thinking here was to start at my southernmost point and move around the city in a clockwise fashion.

Having meandered my way to Fengtai, I found myself at the top of the seventh inning with China pounding Venezuela 7-1.

I can't remember much about the game mainly because I was worrying about Paul's bike being destroyed in a controlled explosion.

Because while Katie Melua may be right about there being nine million bikes in Beijing, none of them are welcome at an Olympic venue. Not if you ask for permission first, that is. I would learn that as the day progressed.

From softball I rode north to Wukesong to taste two more slices of Americana, baseball and basketball.

Here my arrival was not particularly well received and my gestures to say, "Can I chain my bike to this please, officer?" were met by stern shakes of the head. Perhaps they didn't understand my gesture. Strange, I thought that one was universal.

In the end I left it behind some portaloos. I'm not proud.

I got into the baseball in time to see Canada's Stubby Clapp (honestly, look him up) pop up to right field and was looking at my map when one of his team-mates blasted a three-run homer minutes later. That made it Canada 3-0 China.

I then went to the basketball and watched Spain's Anna Montanana drain a jumper for two of her 20 points in the win over the Czech Republic.

From there it was northeast towards the Capital Gymnasium and a dose of clothed women's volleyball. To be honest, even regular volleyballers don't wear much and there was a lot of leg on display in this clash between Russia and Kazakhstan.

The Russians were winning but the highlight for me was seeing Kazakh volleyball's answer to Peter Crouch. I didn't catch her name but she was wearing number five and you'd know her if you saw her.

Four hours in and I was at the Institute of Technology to see some gymnastics - the hundreds of people heading the opposite direction should have told me I was too late.

I went in anyway, though, and listened to two minutes of a Chinese press conference. As I left I heard a group of volunteers singing little ditties to each other through their megaphones. One of them might have been the girl who actually sang at the Opening Ceremony.

Table tennis was next and the hardest thing here was getting in. You see the staff are only trained to deal with very specific tasks. A journalist coming in through the main entrance (and not arriving by media bus) causes the system to grind to a halt. The fact he was sweating profusely probably didn't help either.

This would become a recurring theme but competitive spectators have got to deal with these kinds of problems so I was able to overcome all this and catch eight different games of ping-pong at once.

Too much of a good thing? Yes, probably. I tried to concentrate on Ma Lin's tussle with Panagiotis Gionis of Greece and not the cute Spaniard playing on the other side of the room.

It was judo next. Not much to say here except I filled my pockets with Oreo cookies in the media lounge and saw a Colombian beat an Italian in the women's 70kg category.

Six hours in and it was time to wrestle. To be honest, it was all starting to blur a bit now and the only real difference I can remember between the judo and the wrestling is the costume. And it's a big difference.

I also got lost in the bowels of the venue (I'd come in the "wrong" entrance again) and ended up in a room with 20 muscular blokes in blue blazers. They were the judges.

I eventually saw Steeve (usual spelling) Guenot beat Konstantin Schneider, apparently, and he would later win gold. Good lad.

I then pedalled hard past the Olympic Village and pushed on to my northernmost point, the Olympic Green Sports Cluster - archery, hockey and tennis.

This is where my ride started to become a cyclo-cross event. Bikes really aren't allowed this close to the heart of the "Green Olympics" so I was forced to park and proceed by foot.

The next 30 minutes saw me show my face (very briefly) at the tennis (Nadal was winning), narrowly miss Alan Wills' last-dart victory in the archery (I saw a Korea-Qatar match-up instead) and try to gain entrance to the Great Britain changing room at the hockey (it was locked).

That was 11 venues and 10 sports in just over seven hours. I was knackered. But then I remembered Emma Pooley's words after her silver-medal performance: "there's no secret, you just have to make it hurt".

So I headed south to the Water Cube for swimming, wandered around the corridors under the pool for about 15 minutes and eventually sat down to watch Malta's Madeleine Scerri win a three-woman, 100m freestyle heat. Now that's what the Olympics are really about, Michael.

From there it was a short trip to the National Indoor Stadium and an even shorter stay. It was locked. But the fencing venue was just across the road for me to bring up my dozen.

Fencing, by the way, is a great sport to watch. I wish I could have stayed for longer than three minutes. That was long enough, however, to see Yuki Ota of Japan win his semi-final and go absolutely bongo.

I probably should have stopped now. It was dark and I was tired, hungry and smelly. But I wanted more and I really, really wanted to see some handball.

So it was south again to the Olympic Sports Center cluster for five minutes of Norway's demolition of Kazakhstan (I think I was bad luck for the Kazakhs all day) in the women's event.

I will definitely return if only to hear more from the American announcer who ticked off a Norwegian player for "roughhousing".

The next 30 minutes saw me just miss the last water polo game of the day and follow my ears to the modern pentathlon stadium, where Olympic volunteers were pretending to be show-jumping ponies and the stadium announcer was practising his medal ceremony script (he thinks Cuba is going to win).

What happened next was an Olympic event of its own - the 20-minute time-trial to the Workers' Stadium for the last 10 minutes of the Argentina v Serbia football match.

And my lung-busting, salt-staining effort was rewarded when I flopped into a commentary position to see Diego Buonanotte curl a free-kick home from 25 yards out. Good night, indeed, Diego.

This was my 18th venue, 14th sport and 12th hour. It was time for the coup de grace. Step forward, you beauty, David Price.

Now is not the time to relay all that happened in the Workers' Gymnasium at around 2200 local time but suffice it to say Team GB's boxing captain hit the world number one from Russia harder than he had ever been hit before and he didn't like it.

Cue huge celebrations from Price and his loyal band of Scouse supporters. It was also great to see his team-mates James DeGale and Joe Murray jumping in the aisles too.

So that's the challenge. Can any of you top 15 different sports in a day?

Until I hear otherwise I'm going to assume it's a world record. I reckon it will be safe for four years at least.

Det finns få låtar som faktiskt kan få mig rörd till tårar. Men här är en.

Gestern waren der David und ich mit unseren Eltern in Trier in der Arena auf einem Konzert von Katie Melua. Wem der Name kein Begriff ist: Katie ist eine fantastische britisch-georgische Jazzsängerin und sie hat's einfach nur drauf.

Nachdem wir endlich einen Parkplatz gefunden und prompt meinen Politiklehrer gesehen hatten (tja, ich blieb unerkannt), ließen wir uns unsere Karten zerstören und stürzten begaben uns in die Menge.

Um 20 Uhr kam dann zuerst mal die "Vorband", bestehend aus Matthias Kellner und seiner Gitarre (wir dachten, Katie wäre plötzlich rundlicher und hätte einen Bartwuchs), der Kerl war eigentlich recht gut.

Doch dann, gegen viertel vor 9 kam dann die liebe Katie mit ihrer phänomenalen Band (Bassist für E- und Kontrabass, Schlagzeuger, Gitarrist, Pianist mit Flügel und Keyboard und ein Mann, der Mandoline, Flöte, Geige und Hammondorgel spielte! Ach ja, Katie selbst spielt auch noch Gitarre und Klavier.) auf die Bühne gehüpft. Mein Bruder und ich hatten Stehplätze mit super Blick auf die Bühne (Stage-Diving wollten wir allerdings nicht riskieren) und die Leute auf der Bühne legten einen extrem geilen Auftritt hin, der ungefähr 1,5 Stunden + 3 Zugaben dauerte. Die Band war wirklich ziemlich perfekt, die Solos genial (z. B. das Piano-Mandoline-Unisolo) und Katie sowieso noch besser. =)

Das coolste Detail, das mir aufgefallen ist: Das Lied "Spider's Web" (eines der besten Lieder gegen Rassismus, das jemals geschrieben wurde) spielt Katie immer mit einer roten E-Gitarre, das wusst ich schon vorher. Allerdings hab ich festgestellt, das der Gurt von genau dieser Gitarre mit einem Spinnennetzmuster bedruckt ist. Find ich ziemlich klasse...

Wir hörten all die Lieder, die wir hören wollten, und noch ganz viele andere tolle und so gingen wir dann wunschlos glücklich (Chefchen mit T-Shirt ausgestattet) nach einem coolen Konzert aus der Arena.

Und da wir ungefähr ne halbe Stunde brauchten, bis wir von dem bescheuerten Parkplatz voller Katie-Besucher wieder auf die Straße kamen, hatten wir verdammten Durst und hielten mit quietschenden Reifen an der Tankstelle.

Ach ja, wer die Überschrift versteht, soll sich melden. =)

In November 2003, at the age of 19, Melua released her first album, Call off the Search, which reached the top of the United Kingdom album charts and sold 1.8 million copies in its first five months of release. Her second album, Piece by Piece, was released in September 2005 and to date has gone platinum four times. Melua released her third studio album Pictures in October 2007, which has been announced to be the last of her albums in collaboration with Mike Batt. According to the Sunday Times Rich List 2008, Melua has a fortune of £18 million, making her the seventh richest British musician under thirty." (Wikipedia)

I Cried for you

If You Were A Sailboat

The Closest Thing to Crazy

Shy Boy

Just Like Heaven

I Put A Spell On You

I admit... she really put a spell on me! :mrgreen:

Dar dezamagirea a aparut cind am auzit, dupa ce s-a terminat difuzarea melodiei lui T'Pau - China in your hand, ca e vorba de o melodie despre China! Si ca sa fie treaba ca lumea... 9 millions bicycles in Beijing a lui Katie Melua... este cu Beijingul!   Pacat...

It was a theme she had
On a scheme he had
Told in a foreign land

To take life on earth
To the second birth
And the man was in command

It was a flight on the wings
Of a young girls dreams
That flew too far away

Don't push too far
Your dreams are china in your hand
Don't wish too hard
Because they may come true
And you can't help them
You don't know what you might
Have set upon yourself

China in your hand

Come from greed
Never born of the seed
Took life from a barren land
[ Find more Lyrics at www.mp3lyrics.org/h4M ]
Oh eyes wide
Like a child in the form of man
A prophecy for a fantasy
The curse of a vivid mind

Don't push too far
Your dreams are china in your hand
Don't wish too hard
Because they may come true
And you can't help them
You don't know what you might
Have set upon yourself

China in your hand
In your hand, your hand

Don't push too far
Your dreams are china in your hand
Don't wish too hard
Because they may come true
And you can't help them
You don't know what you might
Have set upon yourself
You shouldn't push too hard, no no
Don't push too far
Your dreams are china in your hand
Don't wish too hard
Because they may come true
And you can't help them
You don't know what you might
Have set upon yourself

There are nine million bicycles in Beijing
That's a fact,
It's a thing we can't deny
Like the fact that I will love you till I die.

We are twelve billion light years from the edge,
That's a guess,
No-one can ever say it's true
But I know that I will always be with you.

I'm warmed by the fire of your love everyday
So don't call me a liar,
Just believe everything that I say

There are six BILLION people in the world
More or less
and it makes me feel quite small
But you're the one I love the most of all

[INTERLUDE]
We're high on the wire
With the world in our sight
And I'll never tire,
Of the love that you give me every night

There are nine million bicycles in Beijing
That's a Fact,
it's a thing we can't deny
Like the fact that I will love you till I die

And there are nine million bicycles in Beijing
And you know that I will love you till I die!

Katie Melua este o georgianca de-a noastra :), ajunsa in UK la varsta de 8 ani. De aici accentul dubios si, cred, si modul naiv-infantil de a scrie versuri - se simte ca engleza nu e limba ei de baza.

Trecand peste asta, muzical nu m-a dat pe spate. Pe de o parte are melodiile el (Piece by piece, 9 mil bicycles etc) care sunt simplute si dragute, pe de alta parte incearca coveruri blues - gen care nu i se potriveste si pe care nu il stapaneste deloc. Cu vocea, accentul si fatza ei nu prea poti sa canti coveruri Janis Joplin. Nici macar Canned Heat

A si picat intr-un moment destul de ingrat - imediat dupa Massive Attack. Care sunt, cumva, in celalalt capat al lantului trofic. Vedeti, de exemplu, coverul dupa Light My Fire - ca tot am vorbit de coveruri clasice.

In schimb are voce. Asta e punctul forte. Dar si slabiciunea - pentru ca nu isi alege cu grija zonele in care sa se duca. Asa ca a iesit un melanj dubios de cantecele pop, folk si blues interpretat ca la scoala de bune maniere. Si mi-a trezit un chef teribil de a vedea un concert Nick Cave.

Eu sunt un om bun. Prea bun pentru majoritatea. Din cauza asta dedicatia asta e foarte soft. Nu-i urasc. Nu-i dispretuiesc. Unii mi-au ramas prieteni, chiar daca au fost cuie si au lasat in urma lor catamai gaurile. Altii vor sa-mi fie prieteni insa nu prea se leaga, dunno why.

Dar ma despart de toti mental, psihic, emotional... acum. Zilele astea. Little by little. Piece by piece.

Loc 1. Amy MacDonald - This Is The Life
Loc 2. Damien Rice - 9 crimes
Loc 3. Joss Stone - Tell Me What We're Gonna Do Now
Loc 4. Katie Melua - Ghost Town
Loc 5. James Blunt - Carry You Home

Pentru a asculta melodiile click pe ele ( se va deschide o fereastra spre YouTube ) - auditie placuta !

Door Sarah Meuleman

Roem. Voor altijd leven. En dat mensen je naam onthouden. Een grootse carriere begint op een school met ambitieuze leerlingen, veeleisende docenten, lokalen die barsten van de muziek, kantines waar woest op de tafels wordt gedanst en beenwarmers, heel veel beenwarmers. Dat was zo’n beetje de boodschap van de film Fame, het verhaal over de leerlingen van de High School of Performing Arts in New York. Maar toen regisseur Alan Parker in 1980 met zijn feel good-film de wereld veroverde, waren de huidige leerlingen van de Londonse BRIT School nog niet eens geboren.

Toch staat deze Britse middelbare school vandaag bekend als dé broedplaats voor muzikaal talent. Amy Winehouse, Katie Melua, Kate Nash, Leona Lewis, Adele: jonge zangeressen met een internationale carriere. Zij startten hier in Croydon, een grauwig voorstadje van London. Ergens tussen de drukke kruispunten, belwinkels en Indiase take-aways staat de BRIT school. Kleiner dan je zou verwachten, voor bijna duizend leerlingen. Het schoolplein is verlaten. Hier en daar staan wat plukjes pubers te praten. Dit is de enige state school in Engeland waar leerlingen zich, naast het reguliere vakkenpakket, kunnen specialiseren in disciplines als muziek, dans, musical of theater. En dat alles voor de schamele jaarlijkse contributie van veertig pond. Een schril contast met de astronomische bedragen die middelbare kunstacademies in de privé-sector vragen. Maar die worden dan ook geacht veel beter te zijn. Tien jaar geleden meldden zich bij BRIT school vooral jongeren uit gezinnen die de privé-scholen niet konden betalen. Vandaag is dat anders; elke zichzelf serieus nemende tiener met een beetje creatieve ambitie wil naar de BRIT school. En de vraagt blijft groeien. Sinds het wereldwijde succes van enkele oud-leerlingen en de bijhorende media-aandacht, zal het aantal aanmeldingen voor komend schooljaar een veelvoud zijn van vorig jaar. En zo kan het gebeuren dat in een klassenmaatschappij als Engeland ook de rijkeren gretig hengelen naar een plaatsje voor hun getalenteerde kroost op een state school.

De poorten van BRIT school staan niet zomaar open voor pottenkijkers. Ik word opgewacht door Arthur Boulton, de man die beslist wie erin komt, en vooral wie niet. Met zijn forse lichaam, kale hoofd, strakke blik en uitpuilende ogen maakt hij een intimiderende indruk. Ooit was Boulton manager van Flowerpower-zanger Donovan (bekend van de anti-oorlogs-hit Universal Soldier), maar sinds de oprichting in 1991 is hij betrokken bij BRIT school. Officieel leert hij de oudere leerlingen omgaan met de zakelijke kant van het vak. Officieus is hij waakhond van de school en een belangrijke link met de platenbusiness. De norse Willy Wonka van de BRIT school laat me weten dat er een route voor me is uitgestippeld én een tijdschema. Daar moet ik niet van proberen afwijken, zoveel is duidelijk. Ik krijg een chaperon aangewezen en voor ik het goed en wel besef, ben ik compleet embedded.

Mijn chaperon is een lange, magere, pukkelige puber die luistert naar de naam Ashley. Hij studeert Visuele kunst en design. Verlegen wijst hij naar de flatscreen boven de balie waar een van zijn filmpjes wordt vertoond: een flitsende reclame voor BRIT School met hippe kleuren en een wel erg flaterende foto van Arthur Boulton. In vijfvoud. En bespied ik daar in Boultons blik zowaar een zweem van trots?

---

We wandelen door een wirwar van gangen en trapjes. Enkele pogingen Ashley van me af te schudden, mislukken en als ik ergens te lang draal, duikt de bloeddoorlopen blik van Arthur om de hoek. Ashley vertelt braaf dat de school zowat alles biedt wat leerlingen nodig hebben om zich voor te bereiden op een carrière in de creatieve industrie. Niet alleen voor het voetlicht, maar ook erachter. Technische, productionele of media-ondersteuning: alles komt hier aan bod. De indrukwekkende theaterzaal wordt door de leerlingen zelf gerund. Ashley legt uit: ´Iedereen leert verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen aandeel. De school probeert zoveel mogelijk een kopie te zijn van The industry.´

Ah - The industry. Het woord wordt niet zonder ontzag uitgesproken. The industry is: de muziekindustrie, de platenmaatschappijen, de management bureaus. Zij die beslissen welk schijfje wordt geperst, hoe het wordt gedistribueerd en hoe vaak gedraaid. Zij die je kunnen maken of breken. En zij die de BRIT school voor een gedeelte financieren. Veel van de technische aparatuur in de school is betaald door het Britisch Record Industry Trust, een fonds dat wordt gespekt door grote platenlabels als EMI en Warner Bros. Meer dan zes miljoen euro hebben ze inmiddels in de school gepompt. Een fikse investering die weinig opbracht. Tot Katie Melua en Amy Winehouse, Leona Lewis en de successen na haar. De investering van The industry werpt haar vruchten af en zal dat ongetwijfeld blijven doen. Want de geldschieters uit het Britisch Record Industry Trust zitten op de eerste rij bij het scouten van nieuw schooltalent.

---

Zomaar een klaslokaal in BRIT school op zomaar een dag. Het lokaal is lelijk. Op de vloer: grijs kantoortapijt. Aan het plafond: zielloze tl-lampen. De plastic lessenaars zijn tegen de wand geschoven en het is er druk: overal zwermen tieners. Een jongen met vet haar en gitaar zit gehurkt op de grond. Hij begeleidt een mollig Indiaas meisje bij haar geaarzelde ballade. Ergens boven schalt een uitbundig koor. Her en der klinkt een schreeuw. Overal zitten leerlingen op elkaar, aan elkaar, tussen elkaars benen, in elkaars armen. Ze groeten en zoenen met theatrale uitbundigheid. Ze dragen kleurige make-up, gekke hoedjes, skinny jeans en kekke rokjes. Maar vooral: heel veel platte balerinaschoentjes (op z’n Amy Winehouse) en, o jazeker: beenwarmers. Het ronkt er van de energie. Alles wiebelt, schudt, humt, klapt, zwabbert, rent, lacht. Er heerst een kakafonie van gekwebbel en gezang. Her en der plingt een pianonoot, snaart een gitaar, piept een versterker. Hoe anders dan de jongensschool waar Chris (16) eerst zat: ´Dat was een privé-school. Alleen jongens en uniform met blazer. Het was er streng en deprimerend. Ik werd tot niets aangemoedigd of uitgedaagd. En ik had geen enkele uitlaatklep. Hier ben ik tenminste vrij om te zijn wie ik wil zijn,´ vertelt hij en gaat door met het stemmen van z’n viool.

Hoewel, vrij. De school gaat prat op haar strikte beleid. Aan schoolbellen doen ze niet. Elke leerling wordt geacht zélf de tijd in de gaten te houden. Immers: ´Als je laat bent in The industry krijg je geen tweede kans,´ aldus Ashley. Na drie waarschuwingen word je zonder pardon de school uit gezet. ´Waar was je?´vraagt een blonde lerares aan een wat slungelige jongen in zwart regenjack. Hij krimpt en mompelt een onverstaanbaar excuus. ´Nooit meer, akkoord?´ Hij knikt en haalt z’n elektrische gitaar uit de kist.

Op een tafeltje aan de kant zit Chloe (17), een elfjesachtige verschijning met disproportionele zonnebril. Ik vraag haar waarom ze voor BRIT School heeft gekozen. Chloe, in duizelingwekkend speedy Welsh-Engels: ‘Ik wilde verder met mijn muziek. Hoe eerder, hoe beter. Maar van mijn ouders mocht ik pas op m’n zestiende weg uit Birmingham om hier te studeren.’ Later wil ze koste wat kost singersongwriter worden en platen maken. ‘Ze nemen je talent hier serieus, begrijp je wat ik bedoel? Je krijgt hier wiskunde en geschiedenis, maar een uur later zit je weer achter je gitaar. En niemand kijkt daarvan op. Op mijn vorige school werd ik buitengesloten. Ik was anders. Maar op de BRIT school is iedereen anders. Een jongen hier kleedt zich graag als meisje; daar doet niemand moeilijk over. De sfeer is stimulerend en very loving.’ Je kunt je afvragen of de veilige, loving omgeving van BRIT school de leerlingen wel voorbereidt op de bikkelharde wereld daarbuiten. Nathaniel (17), een grote zwarte jongen met muts op het hoofd en dikke Nikes onder z’n trainingspak: ‘Natuurlijk is de school een fijne, veilige omgeving. Daarom blijven de meeste leerlingen er ook zo lang hangen. BRIT school is een zeepbel. Maar wel een hele goede.’

Vandaag bereiden de leerlingen zich voor op een optreden in de Londonse National Portrait Gallery. De spanning is voelbaar. Alle nummers passeren de revue, leerlingen bespelen elkaars instrumenten. Chloe neemt plaats achter de conga´s. Niet echt haar ding. Verveeld staat ze een beetje op de trommel te tikken, zich verschuilend achter die grote zwarte glazen. ´You can be anything,´ zingt een zwart meisje zoet. De leerlingen aan de kant klappen en zingen mee. ‘Anything you wanna be.’ Alles is mogelijk. Oeverloos optimisme en tomeloze ambitie voeren de boventoon op de BRIT school. Maar intussen zijn op de muziekvloer de kwellingen niet te tellen. Meer dan genoeg ik-ben-zestien-en-dat-valt-niet-mee-liedjes. Zestien in een dozijn. Maar dan mag Chloe. De zonnebril gaat uit. Ze neemt plaats achter de microfoon in het midden van het lokaal en met de arrogante achteloosheid van een Winehouse en de stevigheid van Adele zingt ze haar soulvolle liedje. De leerlingen vingerknippen het ritme mee. En ik betrap me op de gedachte: wordt Chloe de next big thing?

---

Krap bemeten is het raamloze kantoor van directeur Nick Williams. Er past net een bureau in. En toch werkt hier de man die honderden creatieve pubers onder z´n hoede heeft. Geen sinecure. ´Ik maak me voortdurend zorgen over ze,’ lacht hij zuur. ‘Maar dat hoort bij de baan, toch?´ Directeur Williams is een charismatische verschijning: grijs met een jongensachtige charme, innemende bruine ogen. Een groter contrast met de waakhond is haast niet denkbaar. Williams praat makkelijk, maar zijn antwoorden zijn afgewogen. Zijn taal staat bol van de wollige termen: potential, educational concerns en broader balanced schooling. Maar is BRIT School voor de doorsnee leerling niet gewoon een alternatief voor talentenjachten als Idols en X-Factor? Williams: ‘Absoluut niet! Wij zijn hier om leerlingen te helpen hun potentieel te ontplooien. Meer niet. We moedigen ze niet aan om deel te nemen aan talentenjachten of wekenlang vrij te nemen om de derde heks van rechts te spelen in de volgende Harry Potterfilm.’ Okee, maar de school organiseert wél een eigen talentenjacht onder de naam BRIT Idol. En de talrijke bezoekjes van sterren als Kylie Minogue, de gratis toegang voor leerlingen tot de prestigieuze BRIT Awards; draagt dat alles niet bij aan het glamour-gehalte? Williams schudt z’n hoofd: ‘Het gaat hier om educatie, niet om een beetje plezier maken. Ik wil dat mensen zich realiseren dat wat wij onze studenten bieden geen overbodige luxe is. Het Engelse onderwijs wordt gegijzeld door een conservatieve mentaliteit. Het is hopeloos verouderd. Eén op de vier banen in London en één op de vijf in Engeland speelt zich af in de creatieve sector. En toch wordt de betekenis van creatieve vakken consequent onderschat. Het kan en het moet creatiever. Laat BRIT school een voorbeeld zijn voor andere scholen.’ Creatieve opleidingen zijn populair onder pubers. Maar vreest Williams niet dat de populariteit van zijn school jongeren om de verkeerde redenen aantrekt? Dat steeds meer tieners zich aanmelden om net zo beroemd te worden als Amy of Adele? Weer hoofdschuddend: ‘De BRIT school is geen Fame-academy. Je onderschat onze jonge mensen. Misschien zijn er een paar die gaan voor de roem, maar dat is een piepklein percentage. Als leerlingen voor deze school kiezen, is het in de eerste plaats om de kwaliteit van ons onderwijs.’

Het klinkt prachtig, maar oud-leerling Adele denkt er heel anders over: ‘Iedereen op de Brit School wil beroemd worden,´ vertelt ze. ‘Daar twijfel ik niet aan.’ Zangeres Adele heeft inmiddels van de roem geproefd. Na haar successen in Europa, wordt ze op dit moment gelanceerd in de Verenigde Staten. Volgende week keert Adele terug naar haar school, maar wel mooi met een cameraploeg van CBS Sunday Morning in haar kielzog. Haar band, met oud-klasgenoten op gitaar en basgitaar, tourt straks in een bus door Amerika. Adele: ´Dat klinkt leuker dan het is. Ik reis veel, maar ik stop alleen om op te treden en zie dus noppes. Als je het mij vraagt, is roem een valstrik. Als je doorbreekt, komt er zoveel op je af. Het is vermoeiend en dodelijk saai tegelijk. Je praat de hele dag over jezelf. Je verliest perspectief. En het is ontzettend eenzaam. Je drinkt om los en grappig te zijn en om meer jezelf te kunnen zijn. Ik begrijp dat roem mensen naar drank en drugs doet grijpen. Dit was waar ik ooit van droomde en nu ik het beleef, kan ik het niet bevatten. Hoe minder ik erover nadenk, hoe beter.´ De hype rond BRIT school vindt ze onzin: ´Het is ontzettend stom. De school is al fucking jaren open, er zijn duizenden studenten afgestudeerd en er zijn er zeven doorgebroken. Kom op, get real!´

Maar realiteitszin is niet wat de BRIT leerlingen drijft. Hun ronkende energie komt voort uit de droom die op de BRIT school net iets dichterbij lijkt. Waakhond Boulton: ‘Jonge mensen vertrouwen ons hun dromen en hun toekomst toe. Wij mogen ze niet tekort doen. Dat begint bij een goede selectie. We laten leerlingen alleen toe als hun passie oprecht is. Als ze zich willen specialiseren in dans, willen we weten op welke amateurscholen ze gezeten hebben, waar ze eerder danslessen hebben gevolgd. Is muziek je passie, dan moet je noten kunnen lezen, anders kom je er niet in. En je ambitie moet grenzeloos zijn. Zou je een moord begaan voor een plekje op deze school, willen we weten. Vergeet niet dat Amy Winehouse in 2000 afstudeerde. Leona Lewis in 2001. Zij hebben na de school eerst jarenlang moeten timmeren aan de weg voordat de doorbraak kwam. Kijk, techniek en inzicht kunnen we aanleren. We kunnen leerlingen wapenen tegen de haaien in de branche. Maar alleen met toewijding en doorzettingsvermogen zullen ze het redden.’

---

Bij het afscheid reikt de jonge Ashley me nog snel een mapje aan. Ik open het: keurig visitekaartje, cv, cd. ´Later als ik rijk en beroemd ben, wil ik iets terug doen voor de school,’ zegt hij nog. En zijn gezicht straalt. Deze school mag dan in alle toonaarden ontkennen een Fame-academy te zijn, of een Idols of X-factor; de verlangenmachine draait er op volle touren. Voor altijd leven. En dat mensen je naam onthouden. Voor de leerlingen van BRIT school lijkt alles mogelijk. En wie neemt ze dat af?

© Sarah Meuleman | Vrij Nederland, 2008

"They say the world must end somehow,
They say the end’s not far from now;
I think they’re wrong,
Don’t worry your life away,
Start living for today,
Don’t think about tomorrow.

And if the lights go out on all of us,
In just a year or two
And if the sky falls down like pouring rain,
Then I’ll be here with you
I’ll go down with you

Well I’m gonna try for all I’m worth,
To stay with you till the end of the earth
Don’t let me down,
Don’t let your feelings win

Don’t give out, and don’t give in,
Don’t think about tomorrow."

*** Katie Melua - If You Were A Sailboat ***

Lyrics

If you were a cowboy I would trail you,
If you were a piece of wood I'd nail you to the floor
If you were a sail boat I would sail you to the shore
If you were a river I would swim you,
If you were a house I would live in you all my days
If you're a preacher I'd begin to change my ways

Sometimes I believe in fate,
But the chances we create,
Always seem to ring more true
You took a chance on loving me,
I took a chance on loving you

If I was in jail I know you'd spring me
If I was a telephone you'd ring me all day long
If I was in pain I know you'd sing me soothing songs

Sometimes I believe in fate,
But the chances we create,
Always seem to ring more true
You took a chance on loving me,
I took a chance on loving you

If I was hungry you would feed me
If I was in darkness you would lead me to the light
If I was a book I know you'd read me every night

If you were a cowboy I would trail you,
If you were a piece of wood I'd nail you to the floor
If you were a sail boat I would sail you to the shore
If you were a sail boat I would sail you to the shore

Leben 281 – Donnerstag, 24.07.08

Ich mag Katie Melua. Ihre Musik spricht mich an, ihre Stimme hat etwas Bezauberndes (für mich). So freue ich mich immer wieder, wenn es etwas neues zu hören gibt von ihr.

So auch jüngst. Unter der Dusche. Das Badezimmerradio lief. (NICHT MIT MEINEM SENDER, EGAL.) Au ja, denke ich so bei mir. Bärenstark dieser Song. *Schauereiskaltüberdenrückenlaufend*

So weit, so gut.

Wenn ich nachhausekommenderweise einen Blick auf den von der Jugend genutzten Fernseher richte und dieser gerade Bildradio sein darf, sprich MTV oder VIVA ihre Clips abspulen, dann lerne ich innerhalb von vier Wochen bisweilen schon, dass diese oder jene Interpretin nun wirklich Rihanna ist mit ihrem Lied Umbrella.

Egal, heute war nicht die Analog-Glotze angesagt, heute sitzt die Jugendredaktion am PC und fragt mich, selber nicht unbedingt katiemeluamögend, aber um meine Vorliebe wissend, fragt mich also – wobei ich das Augenzwinkern nicht bemerke, aber es war vielleicht auch nicht da, fragt mich also, ob ich DAS HIER denn schon kenne.

Clickt auf Youtube. Und dann höre ich diesen Song wieder, zum zweiten Mal jetzt also. Woher weiß die Jugendredaktion, dass ICH dieses Lied super finde?

Findet DIE GANZE WELT denn diesen neuen Ohrwurm gut?

Und dann die Überraschung. Nix Katie Melua. Eine (für mich) unbekannte Künstlerin, wahrscheinlich noch nicht im Führerscheinalter, aber das spielt hier auch gar keine Rolle und soll deswegen auch nicht geschrieben sein, nur gelesen, so jetzt komme ich aber zum Ende, die Dame heißt Gabriella Cilmi und ihr Wahnsinnslied „Sweet about me“. Nicht des Sehens wegen (glaubt mir keiner, ist aber so). Des Hörens wegen. Der Stimme wegen.

Eintagsfliege? Hoffe ich mal nicht.

© Ulf Runge, 2008

درست مثه این حقیقت که من تا زنده ام عاشقت می مونم!!!  <:دی>

این طرح با وجود ظاهر ساده اش ساعتها وقت من رو گرفت و نمیدونم چرا؟! به هر حال گویا سایز بزرگتر از طریق کلیک روی تصویر قابل دسترسیه!

این ترانه رو حتماً باید شنید و ویدئوش رو هم اگر نبینید هیچی دیگه!

- دانلود ترانه نه میلیون دوچرخه در پکن

- تماشای ویدئو در یوتیوب

- درباره کتی ملوآ

----

پ.ن: از روند بلاگم راضی نیستم. همش هی شده اهنگ و این برنامه ها. خودمم نمیدونم چرا. بندازم دور این وبلاگ رو یعنی؟ :(

I have had the good fortune to have been invited to day 5 and 7 of the Montreux Jazz Festival, Miles Davis Hall, to see 6 bands play. Of course being there one gets the itch to go see Al Jarreau, Alicia Keys, Babyshambles, Camille, Chaka Khan, Erykah Badu, Gilberto Gil, Gnarls Barkley, Herbie Hancock, Interpol, Joan Baez, Joao Bosco, Joe Jackson, K. D. Lang, Katie Melua, Leeny Kravitz, Leonard Cohen, Melody Gardot, Milton Nascimento and Trio Jobim, N.E.R.D., Patty Austin, Paul Simon, Quincy Jones, Roberta Flack, Sheryl Crow, Sylford Walker, The Racounteurs, Tower of Power, Travis, Yael Naim and many more... all who played there this year.

But it is something of an elite festival. Just to get to it's idyllic location isn't a peace of cake. Finding a place to stay is probably not only difficult but expensive and tickets are always sold out within an hour of being released. What's more, for some acts 100 tickets are sold at a time on location months before, so just to get tickets you need to be in Montreux, or have a buddy there who is willing to stand in line for hours. Which is o.k. actually in my book. It is an opportunity for the locals to bring who they want to hear play for them in their own private festival. That's cool, and it's cool that they are so into culture to the point of putting plenty of their money there 42 years in a row.

Here's the difference between Montreux and say, Roskilde. Both are great festivals. In Roskilde you pay 300 USD to get in and see all the acts you want, all week. But you have to accept that there may be 60,000 people waiting to see some of the same artist you want to see. But that's great, it's those 60,000 paying visitors who make it possible to bring such acts. At Montreux you have to pretty much pay for each act you want to see. So if I go see The Kills, I'm one of 1000 people in the hall and can basically 5 minutes before the start of the show walk right up to the stage and place myself within 2 meters of the artist, so it's a much more private and exclusive show. After the show you can go down to Henry's and find Gnarls Barkley sitting at the pub. Prince who played there last year, after his show at the Stravinsky Auditorium showed up at the Jazz Cafe (a stage for free performances) and played an hour and a half for an unpaying overjoyed audience. Joan Baez this year picked up some street musicians from Kenya she saw playing on her way to the hotel the day of her show and invited them to close her concert, where the stage security was removed and anyone who wanted was invited to go up on stage and join her dancing to inspirational Kenyan percussion. But you have to pay for those luxuries, or in my case, you have to have friends who will pay for those luxuries for you.

Now to the music. I was basically unfamiliar with all of the acts I saw. But that is what I love about Festivals, discovering tons of things you've never heard of, getting inspired anew.
Fiji is a disco glam rock trio from Switzerland which uses drum/bass/keyboard tracks on stage which their wonderful singer Simone sings to. It sounded very house to me, more then 70's disco or 80's which they make a lot of reference to. I guess because of the sounds and quality of production. The glam bit was very apparent in the clothing and make-up, which looked very funny on the bassist, but suited Simone wonderfully, who throughout the show took off more and more glittering layers, which the audience reacted to very enthusiastically. They had a mannequin on stage that reminded me very much of Doris, the mannequin I had for the last 3 years. But they unfortunately didn't really make much use of her in the show. The music was good and Simone's energy was wonderful.
[caption id="attachment_82" align="alignnone" width="300" caption="Fiji plays at the 2008 Montreux Jazz Festival, Miles Davis Hall."][/caption] 

Santogold was a very interesting act. New Wave, Dub, Pshycobility, whatever that adds up to. Basically Dub beats to a Rockabily type Brooklinized singing. The concert started to a DJ mixing beats and tunes which was fantastic. That is the kind of organic musicality I love in live performance. But then when Santogold came on it lost that dynamism as she sang to prerecorded tracks. The coolest bit with the show was her two background singers who stood in their dark glasses totally expressionless, except for moments of extatic dancing, where they gave 100%. Her attitude and the beats of music got the crowd dancing and enjoying the cool party atmosphere they created.
[caption id="attachment_84" align="alignnone" width="400" caption="One of Santogold\'s cool background singers and her DJ."][/caption]

Madness were the best band of the first night. It's basically a bunch of (10, I counted) older men dressed in business attire playing great ska, rock, cabaret music. The singer has a very unique voice, though his range is not so amazing, he uses it well. Go to their MySpace and listen to Baggy Trousers and NW5 to get an idea of their music. The song I actually most enjoyed during the show was a song where the singer doesn't sing at all, but just shouts the line "One Step Beyond" from time to time. The crowd loved it and yelled along like mad (also on their myspace). I guess it is just their total unexpected craziness and the fact that they are very tight band that makes it all work so well. A great band to see live. I'm not sure I would go out and by a CD, although it could be great music to have for one of Pedram's wild parties.
[caption id="attachment_86" align="alignnone" width="300" caption="Madness plays at the 2008 Montreux Jazz Festival, Miles Davis Hall."][/caption]

Night 2...

Das Pop to begin with has a great band name. I love it. They are from Belgium where I stopped over on my way here and had some wonderful chocolate. Mmm... In any case they are a great Pop/Indie band. Great tunes, simple music, great energy. Very tight, lots of innocent attitude, a youthful spirit and chaos that inspires. They had the drummer right on the edge of the stage with his set turned 45 degrees, so that he was as present as the other 4. Great idea. The singer ran back and forth from a keyboard which added a nice dynamic to what otherwise can become a simple soundscape of drums/bass/guitar.
 

The Kills was the best band of the second night. This raw bluesy punk duo are really a sight to see. The concept reminds me of the White Stripes with a simple blues foundation and a greatly varied punk sound scape of songs built over that. But this band distinguishes themselves because their approach and charisma is much more raw and erotic. The tension Alison creates as she comes out in her leopard jacket and struts in circles is very animalistic and very attractive I must say. She's in your face sexual as good rockn' roll tends to be. Loved Jamie's hat too, very Clockwork Orange. The songs are strong but possibly a bit to distorted as by the end, everything blends into a soup of memory, sounding a bit too alike. Great energy, incredible presence, they had me captivated the entire show. Go to their MySpace and check out Last Day of Magic and Love is a Deserter.

I didn't know if you could bring a camera to the show, so the first night we took pictures on Xavier's pocket camera. At the entrance was a very clear sign forbidding 35 mm camera's so the second night I ventured to try their security check and got by them for all three shows. Specially got good pictures of this show so I'll post a few.
   
  

The Gossip was also very good. Great music to dance to. Beth, the singer reminds me of a blend of Mamma Cass and Janis Joplin, and that's an honor, both women with huge voices and incredible presence. Her voice is not of that caliber yet, but getting there. The whole band are excellent musicians and have great attitude. On their festival description they write: "We started a band 'cause we were bored. Our mission is to make you dance, and if you're not gonna dance, just stay at home and listen to the oldies station." I very much like bands with a woman at the drums, I find it very sexy, very powerful, very rock n' roll. Their best stuff is not on their Myspace though, so check out Eyes Open on Youtube or this live version which feels so 60's, or Jealous Girl. This concert was very popular, so we decided to enjoy it from farther back and I was dancing away as most everyone else.
[caption id="attachment_99" align="alignnone" width="300" caption="From a bit farther back Gossip plays at the 2008 Montreux Jazz Festival, Miles Davis Hall."][/caption]

Thanks X for this wonderful experience!

'just like heaven' was and is one of those songs.

one you knew at first listen that it was great.

it is impossibly heart wrenching.

here are 2 amazing covers of it.

so did the music or misery come first for you?

did you listen to music because you were miserable?

or did you become miserable because you listened to music?

mp3|katie melua - just like heaven (the cure cover) / (zshare)

mp3|the watson twins - just like heaven (the cure cover) / (zshare)

On this date, in 1975, we met.

I wouldn't have posted today except a friend pointed me towards this:

And I thought of you.