When they fly
through the night as beautiful
nighttime birds

The warm wind picks them up

When they fly
through the night as beautiful
nighttime birds

I brought along two short story collections and two novels. But then one day Colleen and I went into Petosky and hit the bookstore while we were there. Colleen wanted something to read, in addition to the stuff she wanted to read for work.

I recommended Into the Woods, by Tana French.

Not because I'd read it but because several of the librarians where I work couldn't stop praising it. This novel has been getting a lot of buzz, along with her follow up, The Likeness.

I, however, was not planning on getting a book for myself. I don't often buy books anymore. And I don't really need to be in the market for a book to browse a bookstore. I just like doing it. But in this case I did buy a book -- Severance Package by Duane Swierczynsky. Something about the cover really caught my eye.

It was pulpy and sexy, and kind of comic book-ey. But then I read the little synopsis on the back. And I knew instantly that I was holding a Generation X piece of fiction. GenX pulp fiction, to be precise. Just check one of the blurbs on the back that reads;

"Begs for the next Tarintino to direct." -- Booklist on Severance Package.

Shit. That says it all.

More to the GenX point, the story is about a bunch of employees for a front company that does intelligence work for the government that are called into work one day on a Saturday only to learn that they are being eliminated, by which I mean killed, not just laid off or fired or downsized or whatever the fuck corporate America is calling it these days. The set up includes strong distrust of corporate America as well as the US Government. And it satirizes the corporate climber as soulless psychopathic killer. This, in addition, to enough pop culture references, including at least one Star Wars, is plenty of evidence to cal this cool book a GenX work of fiction. Perhaps not literature in the highest sense of the word, but so fucking what.

I haven't finished reading it yet, but will no doubt plow through the remainder tonight and tomorrow.

So we came out of the closet this weekend.  Thank you all for the prayers and support as we have been waiting patiently (?) on God's timing.  We are hesitantly excited.  It's funny how you can feel relieved by someone's feeling ill every morning.  And so far Brih doesn't know.  Even with all the talk around here she very mater of fact that she is having a boy and a girl.  Quite a lot for her to handle as currently she has two little boys Gideon and Paxton (we are wondering what happened to Johnathan, her previous "friend").

We are hoping to keep Brih in the dark till around Thanksgiving.  To be "out of the woods".  Joscelyn also pointed out that 9 months is a long time to wait for a 3 year old, and I am not going to argue with her.  After all she would be the one answering the "when is the baby coming?" question two or three dozen times through the day.  Brih really is adept at finding a subject and running with it long after her parents most  other people are ready to be done with a topic.

We are confident she will be a wonderful big sister.  She loves babies and has a wonderful giving and helpful spirit.  She has been wonderfully helpful as Joscelyn is starting to get into the morning sickness phase.  I think I even have Brih trained to say that mommy has a "parasite".  We'll see how long I am in the barn for that one.

Feel free to call Joscelyn, evenings are better and she would love to hear from folks..

Adam

Na und wer erkennt die echte Tentakel? ;) Waren das nicht schöne Abende, wo man hin und her gerätselt hat... ?

<KLICK>

Hier noch ein Desingwettbewerb für motive für tshirts etc... einfach mal rein gucken ! Oxmox <Klick>

Dann wünsch ich allen noch einen schönen Sonntag Abend!

so long

PAL

o segundo se chama in the woods, editorial de moda em vídeo produzido junto com a mooz para a dona santa/santo homem [dssh]. o vídeo tá disponível na íntegra aqui.

* em breve mais novidades desse coletivo que vc - com o tempo - aprendeu a admirar!

"Modlitwy
Wyznania
Pokojowe narzędzia
Prawego człowieka
Niosące zapomnienie
Pokój ducha

I wierzysz
Że czas uleczy
Zabliźni rany
Ukryje kłamstwa?

Oczyść swą duszę
W snach o śmierci
Gdzie możesz przyznać się do porażki
Ale kiedy się zbudzisz
Zapamiętaj:
W mojej krainie
Te blizny zaczną krwawić

Twój spokój nie jest moim spokojem
Gdzie Ty zbawiasz od grzechu
Ja przywołuję winę
Twój strach nie jest moim strachem
Przyzywam ogień
Twoje piekło nie jest moim piekłem
Życie którego unikasz
Jest moim życiem
Twe grzechy nie są moimi grzechami
We mnie nie znajdziesz spadkobiercy
Twe kłamstwa nie są moimi kłamstwami
Takie piękno
Wyrzekam się go
Twój bóg nie jest moim bogiem
Gdzie Ty szukasz zapomnienia
Ja przyzywam chorobę

Bezwstydnie
Wiecznie się przeciwstawiasz
Dumie i przyjemności
Karzącej sprawiedliwości
Upadły
Bezbożny
Pusty

A jednak zobaczę
Upadek Twej wiary
Ty się skończysz
I przybędzie moje królestwo

Obmyj dłonie
W chłodnym wyroku
I wyjdź z siebie błagając
Ale gdy dotrzesz do końca
Obiecuję Ci:
W mojej krainie
Te blizny nadal będą krwawić"

On the hills near Modena, Italy

I just have this feeling that these people are going to go - when they're dead - and St Peter's going to say:

"And what did you do with your life?"

"Well I looked at things other people did and I said "That doesn't really work. It works on maybe two levels but not satisfactorily on either, and to me it wasn't as good as the thing you did before."

"I'm sorry, that's what - I gave you two legs and two arms and a soul and you did that for all your life, you told people what was wrong with the stuff they were doing?"

And you know, I think it's just a terrible waste of a life.

(From an old Room 101, if you're interested - and interesting, if a little opinionated, is something Stephen Fry has never failed to be.  I will watch anything he's had a hand in; mancrush anyone?  More like a mindcrush...)

***

Predictably enough: I fear, Mr Fry, that we disagree.

Simply put, the act of criticism isn't necessarily negative.  There are good reviews as well as bad ones, although I'll make no promises as far as which of the two turn more heads.  To criticise is simply to look at something as objectively as you're able and offer an educated opinion on its worth.  In life, there's criticism at every turn.  It mightn't always be pleasant, or indeed valuable in any real sense, but if Stephen Fry hates critics, he has to hate teachers too, and parents.  But of course he doesn't.  There's a posh latin name for what I'm doing here, but I'm going to resist temptation for once.

In all seriousness, though, unless something is so awful it leaves me outright offended or appalled, I'll tend not to review it.  Most of the reviews I've had published have been pretty positive - often there'll be mention of a token few problems, but that's the game critics play, and you can hardly change it from the outside.  And even if you could, I don't know that I would.  I appreciate that even the worst films - the trashiest novels and the most derivitave music - I appreciate that however shitty something might end up being, someone out there created it, and very probably took pride in it; loved it a little, even.  And everything about art is subjective.  I might not have enjoyed Brutal Massacre: A Comedy, but it's plainly a labour of love, a poem (however misguided) to the horror subculture, and there are people out there, I'm sure, who will enjoy it.  I wouldn't want to dissuade those people from starting something that might well give them pleasure.  There's a line somewhere that I don't feel I've any greater right to cross than anyone else.  If it's for you, fair enough.  I'm having more trouble than usual at the moment with an article about Tana French's sophomore novel - I loved In The Woods despite myself, but The Likeness is outright ridiculous at times, cheap and contrarian.  And yet, most readers are enjoying it.  I know what the average Amazon rating is, and in my mind, let me say this outright: it's wrong.  But do I want to insult all the people that have obviously enjoyed it?  Not in the slightest.

The exceptions are your Hostel Part 2s, your Prince Caspians and so on.  When I feel I've been condescended to, or treated like lowest-common-denominator trash, you're damn right I'm going to express my opinion about it, scathing or otherwise.  When you build something not to be art or even entertainment, but very deliberately to be nothing more or less than successful, I start feeling a little off-colour.  When there's nothing redemptive at all in your book or your movie, when there's nothing besides calculated crowd-pleasing, I'll put aside my usual respectfulness and tear your eyesockets clean out.  Critically speaking.

Yes, Eli Roth, I mean you.  And that fucker what thinks Shrek makes him by any stretch a filmmaker - you too.  Keep your eyesockets close, gentlemen.

/rant

Po trzytygodniowym milczeniu Plugawy wyrwał się z letargu i przemówił:

Sun I call burning wheel
Sword I call wolf of steel

Star I call sword of light
Rune I call sign in stone

Man I call tree that thinks
Earth I call grave of men

God I call not of earth
Sky I call home of gods

Sea I call flock of waves
Ship I call horse at sea

Mount I call giant dead
Wind I call Midgard's breath

Life I call kiss of gods
Fire I call wrath of life

Love I call lust for more
Child I call made of love

Name I call eternal life
Worth I call what lives on

Law I call hard as Hel
Fear I call unjust law

King I call head of men
Queen I call pride of king

Dream I call what is not
Time I call Odin's dream

World I call Yggdrasil
Death I call end of all

You are my tree of life
The nine worlds of manhood
I drink to you, my father
I was like the apple in the hands of the giants
Once you were small, small like me
Once you were the son of a man who was the son of a man
My father, my eyes bleed as you age
Stay on the screen on which the worlds are shown
Stay in the hole where I was safe
Protect me, father
Protect me from the evils I cannot combat alone

Josh and I found this mysterious bright orange mushroom on our ride through the woods on the mule. I have tried to look it up on the Internet, but am having no luck.  My best guess is the Jack-O-Lantern Mushroom, which is super poisonous, but apparently it grows at the base of trees in clusters.  These were found as loners in the middle of the path.  If anyone has any ideas, please let me know.  I would love to learn more about them. 

Są miejsca i światy, których strzeże Plugavy. Nie wpuszcza tam nikogo, nikt nie ma prawa wejść tam w butach, bo inaczej czyste piękno nagle stałoby się brudne i obrzydliwe. Są światy, od których nie wpuszczam nikogo, mówię o nich, piszę (choćby teraz), ale nie wpuszczam tam nikogo, bo wiem, że to są moje światy, moje odczucia i nikt inny nie pojmie ich w ten sam sposób. Nikt nie posmakuje moich inspiracji tak jak ja i wiem, że nigdy nie będę w stanie w pełni przekazać komukolwiek tego, co czuję myśląc o tych miejscach.
Jednak czasem pojawiają się chwile, kiedy staram się napisać o tym, aby inni mieli dostęp i możliwości dotarcia tam i zobaczenia tego, co widziałem i poczucia tego na swój własny sposób. To tak trochę, jak z Toolem – słuchasz go Ty i słucham go ja i okazuje się, że widzimy go całkiem inaczej, Ty widzisz człowieka, który uwalnia się z nałogu heroinowego, a ja mam wrażenie, że ten ktoś mówi o mnie o tym, że mam zły punkt widzenia i powinienem spojrzeć z innego kąta. To właśnie te różnice.

Pozwól, że dzisiaj zabiorę Cię na chwilę sprzed monitora do innego świata. Siedź spokojnie i wygodnie, odpręż się i zrelaksuj. Zapomnij o tym, że musisz coś zrobić za kilka chwil, o tym, że czas leci, o tym, że istnieje matematyczny, uporządkowany świat. O tym, że jest ktoś, kto zadzwoni i czegoś będzie chciał – może nawet wyłącz telefon. Jesteś tylko Ty i istnieje tylko ta chwila. I to jest najważniejsze. Pamiętasz jakiekolwiek bajki? Takie bajki, które opowiada się na dobranoc? Takie bajki, które są proste, ładne, dobrze się kończą i mają morał? To teraz poczytaj o jednej z takich bajek, których nie trzeba sobie wyobrażać z zamkniętymi oczami. Przeczytaj o bajce, baśni, historii, którą możesz zobaczyć na własne oczy, usłyszeć na własne uszy, a ponad wszystko przeżyć samemu, w domowym zaciszu.
Opowieść nosi tytuł Cień Kolosa.

Jeszcze w czasach podstawówki grałem w niemal wszystkie co ciekawsze gry komputerowe – uwielbiałem to, zawsze jak tylko mogłem odpalałem jakąś grę i spędzałem przy niej długie godziny. Z czasem jednak okazało się, że ewolucja poszła trochę w złą stronę. Kiedyś gra miała to coś w sobie, co przykuwało na długie godziny do monitora – nie wyglądała najlepiej, ale nie musiała, miała grywalność –taki magnes. Zazwyczaj chodziło o całkiem prosty pomysł. Z czasem gry stały się ładne, piękne i śliczne, ale traciły zbyt wiele, aby się nimi nadal interesować – brakowało im tego czegoś, tej magii, która spowodowałaby, że nagle nie chcesz wyłączać komputera, dowiedzieć się, co dzieje się dalej, albo co możesz jeszcze zrobić. Teraz zazwyczaj kończy się to tym, że wszystko wygląda pięknie, ale jest nudne, wtórne i przez to nie ma za grosz głębi. Niestety
Na szczęście zdarzają się odstępstwa od nowej mody i w przeciągu ostatnich lat znajdzie się ich nawet kilka, ale jeśli miałbym wymienić tylko trzy, to niech będą to: Fallout, Wiedźmin i Shadow of the Colossus. Te trzy tytuły to perełki. To jednak ten ostatni jest brylantem, moją grą wszechczasów.
O Shadow of the Colossus usłyszałem dawno temu. Jeszcze przed wydaniem gry w 2005 roku widziałem pierwsze filmiki – grywalne fragmenty z produkcji. Pamiętam, że już wtedy zrobiło to na mnie niemałe wrażenie, ale odstawiłem ją na półkę, gdyż wiedziałem, że nigdy nie będę posiadaczem Playstation 2 i nigdy nie zagram w Cień Kolosa. Jak to mawiają: „Nigdy nie mów nigdy”.
Otóż w 2007 roku stałem się posiadaczem małej, czarnej Stacji Grającej 2 i pięknego Digipacka z Cieniem Kolosa. To była chwila.

Nigdy nie przepadałem za japońskimi RPG/Action adventure – te duże oczy, przeogromne miecze i dziwne stwory nie wywoływały we mnie żadnych ciepłych uczuć – odrzucały mnie. Tak samo, jak wszelakie mangi, czy anime – Czarodziejki z księżyca, czy Dragonballe. Nie, to na mnie nie działa. Dlatego też zastanawiałem się niosąc pudełko do domu co mnie czeka pod odpaleniu płyty i rozpoczęciu gry. Wcześniejsza znajomość (aczkolwiek nie był to dokładny research) pozwalała się domyślać tego i owego, ale tak naprawdę wszystko było dla mnie niespodzianką. Pewnie dlatego też zrobiło to na mnie wrażenie takie, a nie inne.
Historia zaczyna się w niewiadomym miejscu – podróżnik na koniu wędruje przez świat odwiedzając różne, malownicze miejsca: przejeżdża drogą na skraju urwiska, przedziera się przez las, podróżuje poprzez bagna. I tutaj pierwsze uderzenie: wygląd świata.

Mamy rok 2005, czyli jakieś 3 lata wstecz, grafika oszałamia. Drzewa wyglądają jak żywe, woda na mokrą, a siąpiący deszcz powoduje, że razem z nieznajomym schowalibyśmy się pod skałą, aby przeczekać złą pogodę i wyruszyć dalej jak tylko przestanie padać. W ucho wpada miły, chóralny utworek, który wręcz wyśmienicie pasuje do tego, co widać na ekranie – ogromne, piękne, puste przestrzenie. No właśnie – puste. Tak jest, poza wędrowcem, jego koniem i tajemniczym pakunkiem przerzuconym przez siodło nie spotykamy ani jednej żywej duszy (nie wliczając w to fauny i flory). Nasz bohater nie napotyka nikogo, nie rozmawia z nikim, jest sam, zupełnie sam. Świetnie to widać podczas sceny przekraczania potężnych wrót i samej chwili wjazdu na długi na kilkadziesiąt kilometrów most – ogromna przestrzeń, niemalże nienaruszona ludzką ręką. Niemalże, ponieważ pod koniec intra Wanda (nasz podróżnik) dociera do monumentalnej świątyni, w której centrum składa na katafalku tajemnicze zawiniątko, które wiózł cały czas ze sobą.

Po chwili okazuje się, że zawiniątkiem tym jest niewiasta. Młoda, piękna dziewczyna odziana w zwiewną, białą sukienkę, sprawiająca wrażenie śpiącej. Po złożeniu ciała podróżnik klęka, jakby modlił się do jej ciała. Mija kolejna chwila, kiedy to kamera świetnie pokazuje nam wnętrze świątyni – schody prowadzące na dziedziniec, długi korytarz, którym Wanda przybył na podwyższenie, w końcu sam ołtarz i znajdującą się na nim „śpiącą królewnę”. Ta chwila zapada w pamięć na zawsze – jeden z najpiękniejszych (jeśli nie najpiękniejszy) moment w grach komputerowych. Zdezorientowany widz (bo jeszcze nie gracz) z zapartym tchem obserwuje to, co dzieje się wokół zadając sobie w głowie dziesiątki pytań. W końcu jednak odzywa się głos – kamera szybko zwraca się ku górze, skąd padają słowa – nie ma tam nikogo. Głos pochodzi z nieba. Nie da się niczego zrozumieć ze słyszenia, ale z pomocą przychodzą nam napisy. Mówca oświadcza Wandzie co ten musi zrobić, aby ożywić leżące na katafalku dziewczę.

Oglądając to wszystko cały czas mamy wrażenie, że ktoś uderzył nas obuchem w głowę – widzimy piękny, aczkolwiek opustoszały świat, promienie słońca stale oświetlające leżącą na kamiennym piedestale niewiastę, widzimy gołębia, który przysiadł na skraju kamiennego „łoża”, widzimy w końcu jak sukienka unosi się lekko poruszana podmuchem wiatru. Wszystko to także słyszymy – dźwięki i delikatna muzyka dobrane są idealnie – wiatr gna przez monumentalną świątynię. Stukot kopyt o kamienną podłogę odbija się echem, wyciągany z pochwy miecz wydaje metaliczny zgrzyt, który przez chwilę niesie się po świątyni. Gdzieś w oddali słychać spadające kamyki. Miękkie, skórzane buty Wandy lekko tupią po kamieniach. Jeśli się dobrze wsłuchać, można usłyszeć nawet szelest powiewającej peleryny, którą podróżnik nosi na plecach. Twórcy zadbali o wszystko, absolutnie każdy element oprawy audiowizualnej stoi na najwyższym poziomie, a co najważniejsze – zaskakuje, bo jak często słychać w grach takie szczegóły jak szeleszczący płaszcz, czy widać naturalnie falujący na wietrze materiał sukienki? Nawet dzisiaj (przy wielokrotnie większej prędkości i mocy obliczeniowej komputerów) trudno o taką naturalność. Sztuka.

Mówca – bóg, czy demon, kimkolwiek by nie był w dosyć enigmatyczny sposób oświadcza nam, że jeśli pokonamy kilkunastu Kolosów (o których nadal nie mamy żadnego pojęcia) mamy szansę wyzwolić moc, która być może pozwoli na wyrwanie dziewczyny ze szponów śmierci. Do niepewności, do braku pojęcia, gdzie jesteśmy dochodzi jeszcze fakt, że nie wiemy, czy nasza misja da oczekiwany rezultat. Nadal czujemy się obco, nieswojo, i to może nawet bardziej, niż wcześniej. Po chwili bezradnego rozglądania się wokół siebie czas wyruszyć – gdziekolwiek, przed siebie. Nikt, absolutnie nikt nie powiedział nam dokąd musimy się udać. Głos z niebios powiedział co mamy zrobić, ale nie powiedział, gdzie mamy się skierować w poszukiwaniu Kolosów. No więc – wychodzimy ze świątyni. Wiatr uderza nas potężnym podmuchem, koń leniwie stąpa za nami, co chwila parskając nerwowo. Pierwsze wrażenie – wielkość. Wszędzie dookoła jest przestrzeń, która powoduje, że człowiek czuje się jakby stał na szczycie góry – wszystko widać, wszędzie można dotrzeć, brakuje tylko skrzydeł. Jesteśmy w miejscu, które stoi pośrodku świata – świątynia wokół której na przestrzeni kilkudziesięciu mil nie ma niczego, co byłoby zbudowane ręką ludzką, co przypominało by choćby ludzką działalność – jedno wielkie, wielokolorowe pustkowie. Piękne pustkowie trzeba dodać. Graficznie ta gra pochłania i zgniata nawet dzisiaj. Nawet przy takich cudach, jak Bioshock, Crysis, czy Assasin’s Creed. To nie jest ultra szczegółowa grafika, to nie jest grafika, która jest niemal fotorealistyczna, nie ma w niej przecudownych efektów świetlnych, wodnych, pięknego cieniowania, tłustych tekstur, 150 milionów poligonów na postaci. To nie ta bajka. Wyobraź sobie, że bardzo zdolny malarz namalował obraz. Wyobraź sobie, że ten obraz żyje. Tak jest właśnie z Cieniem Kolosa. Tej gry nikt nie narysował, ona została namalowana – lekko wyblakłymi, spranymi kolorami, z mdłym oświetleniem. I Ty tam jesteś, Ty, jako Wanda (Wander, Wandrer – zależnie od źródła) ze swoim wielkim zadaniem.
Pierwsze wrażenie mamy już za sobą. Ale czy na pewno? Nie, to jest właśnie urok tej gry – tutaj pierwsze wrażenie utrzymuje się do samego końca. Grając, a raczej biorąc w tym udział podziwiasz, zachwycając się co chwila małymi smaczkami pojawiającymi się ot tak – znikąd, na które w innej grze nie zwracasz uwagi, a które tutaj robią na Tobie wielkie wrażenie. Za przykład niech posłużą ptaki, które sprawiają wrażenie oderwanych od tego, co robisz, ale jeśli tylko zaczniesz koncentrować się na czymś innym, niż one same – zauważysz, że podpatrują Cię i latają za Tobą. Jeśli trafisz na odpowiedni moment możesz unieść się w powietrze chwytając przelatującego tuż nad Twoją głową orła. Podobnie jest z rybami w wodzie – możesz chwycić się płetwy i popłynąć w głąb, dopóki starczy Ci powietrza w płucach. Piękne.

Pierwsze pół godziny zabawy gracz poświęci zapewne na okrążenie świątyni, rozejrzenie się po świecie, naukę jazdy na niesamowicie inteligentnym Argo (koń, nasz jedyny towarzysz poprzez całą grę) a także na naukę strzelania z łuku (do dyspozycji mamy łuk i krótki miecz), wypróbowanie kilku ciosów mieczem. W końcu przyjdzie chwila, kiedy zechcemy poznać naszych przeciwników – Kolosy. Pierwsze zetknięcie z nimi nastąpiło już jakiś czas temu - co ciekawsi zuważyli już wcześniej piętnaście potężnych posągów w świątyni, w której złożyliśmy na ołtarzu naszą „uśpioną” towarzyszkę. Każdy z tych posągów jest przedstawieniem Kolosa, z którym przyjdzie się nam zmierzyć. Aby jednak dotrzeć do nich należy dobyć miecza i poszukać promieni słonecznych – te odbiją światło wskazując nam miejsce, do którego musimy się udać, aby znaleźć naszego przeciwnika. I tutaj pojawiło się coś, co niesamowicie mnie zaskoczyło, otóż zdawałem sobie pytanie, czy podróżując przez te rozległe łąki, pustynie, góry, kaniony, wyżyny i niziny mając za towarzysza jedynie konia nie umrę z nudów. Nie mam pojęcia jak to się udało twórcom, ale ani chwili nie poczułem się zmęczony jazdą przez ten malowniczy świat. Ani razu nie odniosłem wrażenia, że tutaj jest nudno – to nie jest przejażdżka PKP przez środkową Polskę i oglądanie tylko pól i dróg, czasami wiosek, czy miasteczek. W Shadow of the Colossus każde miejsce, które odwiedzimy zdaje się opowiadać swoją własną historię. Każdy kamień widział rzeczy, które się nie śniły śmiertelnikom, a każde drzewo opowiada szumem liści historie, które potrafią zrozumieć wyłącznie bogowie zamieszkujący te krainy przed latami.

Najmocniejsze skojarzenie, jakie Cień wywołał we mnie, to Muminki. Bajka, która lata temu pojawiła się na TVP i zakrólowała w moim sercu. Muminki zawsze były pełne dla mnie niewiadomej – ogromne połacie lasów w których mieszkały najcudowniejsze istoty na świecie, nigdy nie widziane ludzkim okiem. Góry – pnące się do chmur, kryjące w sobie tajemnice. Strumienie umykające w ziemi, w których strach szukać własnego odbicia, gdyż zawsze można zobaczyć coś, czego się najmniej spodziewamy. I jedno, jedyne bezpieczne miejsce – dom Muminków, a w SotC świątynia położona w centrum świata.
To jest właśnie piękno tej gry, tej sztuki. Miejsca, które odwiedzamy, historie, które sami sobie opowiadamy w głowie przebywając tutaj, emocje, które odczuwamy będąc tam i ta taka dziwna, uczuciowa zależność, która wiąże nas z Wandą i Argo. Od chwili ich poznania.

Kiedy już przebrniemy przez kolejną piękną krainę (nie nękani przez nikogo) czas na spotkanie z przeznaczeniem – Kolosem. Jak już wspomniałem mamy do czynienia z szesnastoma (tylko i wyłącznie!) przeciwnikami. Jak to się ma do siekanek typy Diablo, czy Loki nie muszę chyba mówić. I tutaj znów pojawia się pytanie, czy aby piętnastka (szesnasty Kolos jest ukryty i dostęp do niego można otrzymać tylko po odpowiednim ukończeniu gry) przeciwników to nie za mało? Ani trochę. Oczywiście nie narzekałbym, gdyby w grze znalazło się ich drugie tyle, ale piętnastka jest liczbą całkiem zadowalającą. Tymbardziej, że niektóre pojedynki potrafią trwać i pięć minut, a niektóre zajmą nam dwie – trzy godziny.
No dobrze, ale kim są Kolosy?

Na pierwszy rzut oka przypominają potężne, bezmyślne istoty wyrzeźbione z kamienia, obrośnięte roślinami. Ale to tylko pierwsze wrażenie, po dokładniejszym przyjrzeniu się Kolosom można śmiało stwierdzić, że każdy z nich przypomina jakieś zwierzę lub istotę humanoidalną – dla przykładu mamy byka, mamy też centaura, ptaka, węgorza, w końcu mamy Kolosa z brodą jak u starca i maczugą jak u ludzi pierwotnych. Esencja życia Kolosa znajduje się w (zazwyczaj) kilku runicznych punktach, które trzeba przeszyć mieczem, aby przeciwnik wyzionął ducha (dosłownie) i przekazał nam część swojej mocy. I tutaj jest właśnie pies pogrzebany – aby zabić przeciwnika czasami wystarczą zręczne palce i świetne wyczucie czasu, czasami potrzeba cierpliwości, czasami sposobu, aby zwrócić na siebie uwagę, czasami umiejętności strzeleckich, aby Kolos w ogóle zbliżył się do nas. I co najciekawsze sposobów na pokonanie wrogów jest wiele, a to powoduje, że zwykła historia o księżniczce zamkniętej w wieży strzeżonej przez Kolosa przestaje być taka zwykła i da się ją opowiedzieć na kilka sposobów. Wzbudza to w nas chęć ponownego przejścia gry i zobaczenia, sprawdzenia innej możliwości.

Każda walka jest bardzo efektowna, dynamiczna, wymaga od nas dużego refleksu i pełnego wczucia. Zazwyczaj polega to na wspięciu się na przeciwnika, znalezieniu odpowiedniego miejsca i wbicie tam miecza. Wydaje się to proste, jednak w konfrontacji z rzeczywistością jest całkiem inaczej. Istota kilkanaście – kilkadziesiąt razy większa od nas nie stoi, niczym posąg i nie czeka, aż ją zadźgamy na śmierć. Kolosy pomimo swojej ogromne, ociężałej wręcz budowy bronią się z zaskakującą zwinnością. To, co wtedy dzieje się na ekranie wywołuje ciarki na całej długości kręgosłupa – filmowa akcja, niesamowite rozmycie (motion blur), słabnące ręce Wandy który kurczowo trzyma się, aby nie oderwać się od Kolosa i nie spaść tuż pod ważącą setki ton kamienną stopę. W takich chwilach ręce wczepione w pada momentalnie się pocą, a co potęguje jeszcze wrażenie – pad od PS2 – Dual Shock, który z każdym krokiem Kolosa, każdymi obrażeniami zadanymi lub otrzymanymi wibruje z różną mocą – czasami (szczególnie podczas prób utrzymania się na przeciwniku) niczym małe zwierze, które próbuje wyrwać się z uścisku naszych rąk.
Wszystkie pojedynki są wspaniałe, ale największe brawa należą się za walkę z ostatnim Kolosem – Malusem. Tego nie da się opisać, to trzeba zobaczyć – efekt burzy, silnego wiatru i Olbrzyma, który ciska w nas błyskawicami po prostu zwala z nóg. Panująca wokół ciemność, zacinający deszcz i niesamowita oprawa dźwiękowa wręcz zatykają. Gra wspina się wtedy jeszcze wyżej, niż podczas „normalnej” rozgrywki i przekazuje nam potężną dawkę energii i emocji. Jest wspaniale.

Tak, jak nie da się opisać ostatniej walki, tak opisanie muzyki z Shadow of the Colossus jest zadaniem niemalże niewykonalnym. Dlaczego? Bo tak, jak wszystko inne w tej grze jest ona niesamowita. Przepiękne aranżacje symfoniczne, połączone z mieszanką instrumentów ludowych, przy wsparciu chóru zwalają z krzesła. Widoki na ekranie telewizora starciłyby zbyt wiele ze swojej magii, gdyby pozbawić tą opowieść części dźwiękowej.

Muzyka z Shadow of the Colossus do dzisiaj jest grana przez orkiestry na świecie odtwarzające najważniejsze utwory z najlepiej udźwiękowionych gier na świecie. Jeśli muzyka napisana przez Kowa Otani (w różnych źródłach podaje się różne wariacje imienia i nazwiska, ale chodzi o tego samego kompozytora) miałaby być soundtrackiem w filmie pewien jestem, że dostałaby Oskara.

Tak powoli wypadało by kończyć ten przydługi pean na cześć najlepszej gry komputerowej na świecie. Pozwolę sobie przytoczyć za Wikipedią definicję pewnego wyrazu, który doskonale opisuje Shadow of the Colossus:
Sztuka - dziedzina działalności ludzkiej, uprawiana przez artystów. Nie istnieje jedna spójna, ogólnie przyjęta definicja sztuki, gdyż jej granice są redefiniowane w sposób ciągły, w każdej chwili może pojawić się dzieło, które w arbitralnie przyjętej, domkniętej definicji się nie mieści. Sztuka spełnia rozmaite funkcje, m.in. estetyczne, społeczne, dydaktyczne, terapeutyczne, jednak nie stanowią one o jej istocie.
Sztuka narodziła się wraz z rozwojem cywilizacji ludzkiej. Można przypuszczać, że na początku miała przede wszystkim funkcję związaną z obrzędami magicznymi, którą zachowała u ludów pierwotnych.

Powyższa definicja w idealny sposób opisuje to, czym jest Cień Kolosa.
Shadow of the Colossus swą epickością, rozmachem, monumentalnością i wielkością spowoduje szybsze bicie serca u każdego, kto zechce choć na chwilę zawędrować do tego magicznego, onirycznego, baśniowego świata, gdzie samotny, młody i odważny rycerz udaje się w zgubną misję w imię wyższych celów. Jak się ta misja kończy? Zakończenia nie mogło być lepszego!
Pozostaje tylko jedno pytanie: Dlaczego Cień Kolosa nie rzucił całego świata gier komputerowych na kolana i nie stał się absolutnym hitem? Na to dosyć ciekawe pytanie pozwolę sobie nie odpowiadać. Sami pewnie już wiecie.

Zerknij tutaj

In August, join me here on the blog for Sarah Addison Allen's Garden Spells. More to come tomorrow!

zawsze, zawsze, kiedy słucham płyty "Takk..." Sigur Rós przepełnia mnie uczucie świeżości i wrażenie dużego świata, nowego, nieznanego jeszcze za dobrze, dalekiego świata, który będzie czymś innym, odmianą. Taką zieloną, pełną lasów Norwegią z dużą ilością fjordów i miejsc do wylądowania w wodzie :) i kilometrami dróg, prowadzących przez góry, prowadzących into the wild :)

Specifically, I'm thinking of the scene on p. 187 when Rob slams on the brakes of the car and tells Cassie he's seen an animal of some kind cross the road, on p. 217 when the old woman that Rob and Cassie interview tells them that her mother always believed the "pooka" took the two children from the woods twenty years ago, and p. 282 when Rob experiences strange things spending the night in the woods alone.

To my mind, Tana French suggests the supernatural, but could these things just be figments of Rob Ryan's imagination? What do you think?

Mention this to me
Mention something, mention anything

... and watch the weather change.

a teraz zobacz to:

i patrz, jak zmienia się pogoda:

a może Lotnisko?