Zaterdag 4 oktober, tijdens het 10 jarig bestaan van Desudo blindengeleidehonden, waar zowel Beau als Ilco hun opleiding hebben genoten, hebben we elkaar ontmoet. Maar hoewel het klikte tussen mensen en honden, was hun reactie op onze zoektocht naar een thuis voor Beau, dat de school vast een goede plek voor haar zou vinden. Toen een medewerker van de school die middag inderdaad met een suggestie kwam, viel deze mogelijkheid voor mij toch eigenlijk meteen af, omdat ik nauwelijks nog open stond voor minder dan het beste voor Beau. We wisten inmiddels, dat Ilco in een omgeving gewoond had, waar hij heerlijk om het huis kon struinen, bij een baasje en vrouwtje die hem niet enkel goed hadden opgevoed, hij doet zijn werk als geleidehond met verve, maar die hem ook bijna altijd gezelschap konden houden. Een situatie die nog altijd intact was, naar het scheen. Maar ik kan geen ijzer met handen breken, zelfs niet voor Beau en legde me dus neer bij de gedachte dat ik vast het een en ander van mijn wensenlijstje voor haar toekomstig tehuis zou moeten schrappen.

Wensenlijstje voor mijn eerste gepensioneerde geleidehond

Waar het hier bij ons steeds meer aan zal gaan ontbreken, is de onverdeelde aandacht voor Beau, die ze zo gewend is. Dus willen we het liefst een gezin zonder andere honden, bezoek en logerende viervoeters natuurlijk uitgezonderd. Verder hebben we gemerkt dat Beau lang niet zo dol is op een baby als wij. Dus als het kan, ook geen gezin met hele jonge kinderen. Geen kinderen lijkt ons nog de beste en rustigste oplossing voor Beau. Waar ze wel dol op is, is buiten zijn. Dus een huis met de mogelijkheid lekker buiten te zonnebaden, zou fantastisch zijn. Immers, zelfs wanneer ze in de toekomst meer pijnklachten zou ontwikkelen veroorzaakt door de artrose, blijft lekker buiten zijn in zo'n geval voor haar bereikbaar. Tenslotte hopen we op mensen bij wie de liefde voor Beau zo groot zal zijn, dat ze haar niet bij elk uitstapje thuis of bij een oppas zullen laten. Wij hebben haar altijd zoveel mogelijk mee genomen, wat heel gebruikelijk is voor een geleidehond in functie en we zouden het meer dan jammer vinden, als ze op haar oude dag opeens iets anders zou ervaren.

Toch een paleisje voor de koningin

Wie schetste echter onze verbazing, toen we afgelopen woensdag morgen opeens door Ilco's puppywalkers, Wim en Marian, werden gebeld met de mededeling dat ze, als wij dat goed zouden vinden, heel graag voor Beau wilden zorgen. Niet om ons, maar om Beau. Een hond die zoveel heeft gedaan en betekend, verdient een hele mooie oude dag die zij haar graag willen geven, zo luidde hun motivatie. Aan alle wensen voor ons trouwe vriendinnetje lijken zij te willen en kunnen voldoen, dus ondanks ons eigen verdriet om het komend afscheid, kiezen we voor een paleisje voor de koningin.

Vanmorgen was het moment van afscheid dan daar. Zoiets blijft natuurlijk altijd moeilijk. Een gezinslid verlaat het huis. Maar we weten, we houden contact, zodat iedereen deze beide gezamenlijke liefdes kan blijven zien. En van pleegzorg is bij niemand sprake. Want we zorgen samen zo goed mogelijk voor deze twee liefste honden ter wereld.

Het gaat als volgt. Je spreekt een actueel dilemma uit. Dit moet iets zijn waar jij zelf invloed op hebt en mag niet negatief zijn. Zo mag er geen 'niet'  of 'nooit'  in zitten. Vervolgens schud je de stapel kaarten, die JA en NEE (met een reden erbij) bevatten. Je maakt van de kaarten een waaier, kiest er een en voila je dilemma is opgelost.

Natuurlijk zijn dit soort spellen onzin. Want wat weet zo'n pak kaarten hier nou van, daarbij geloof ik in toeval en daar is dat spel dan ook op gebaseerd.

Toch was het wel een klein beetje vreemd. Er zaten namelijk aanzienlijk meer JA-kaarten in dan NEE-kaarten.

Het vreemde was dat ik op elk dilemma (een daargelaten) het antwoord NEE kreeg en dat dit wel een correct antwoord is. Want natuurlijk zijn het eigenlijk geen echte dilemma's en weet ik stiekem heel goed wat het antwoord is op de vraag, althans ik handel er wel naar.

Moet ik van baan switchen? NEE, daar is het nu de tijd niet voor.

Zal ik een hondje nemen? NEE, dat is niet je diepste wens

Zal ik een tweede auto aanschaffen? NEE, 'weet niet meer wat hier stond'

Zal een een koophuis kopen? NEE, dit is niet het juiste moment (HA!! BINGO!)

Zal ik een kat nemen? JA, beslist (hmmm... kitty kitty)

Geloof er niks van, maar toch apart. Wel vermakelijk in elk geval. Ben nog vergeten te vragen of er kinderen in mijn leven moeten komen. Damn! Nu weet ik het nog steeds niet.

Overigens hadden de andere speldeelnemers telkens JA op hun vragen, dus ergens ben ik dan toch een NEE-trekker blijkbaar.

Sint-Annastrand - Linkeroever - Antwerpen

Dit natte herfstweer associëer ik met ...

Bent u ook zo'n dierenvriend die genegenheid zoekt bij je huisdier,laat het ons weten,welk dier slaapt er vaak in jouw armen of in bed je mag altijd een foto meesturen wij zetten hem graag in de krant,geef je reactie op het bericht of stuur je foto met een kort verhaal naar de redactie ,dat mag anoniem (liefst voornaam vermelden)!

na een weekje in het kader van de boerderij zijn al enkele dieren de revue gepasseerd. Dit niet enkel in leergesprekken, neen, ook aan de creatafel maken we elke dag een ander dier.

Aan de ramen van onze klas (wel aan de achterzijde dus je zult een kijkje vanop de wegeling moeten nemen) prijken de kleurrijke koe-, varken- en haanvliegers! Maar het is eigenlijk op papier dat de meeste dieren tot stand komen: een koe, een varken, een kat, een pauw en een eend. En het is dan nog niet eens zo gemakkelijk want de moeilijkheid bestaat erin de dieren te maken 'naar voorbeeld'. Zo'n stappenplan is een moeilijk gegeven voor kleuters maar de meeste kinderen brengen het er prima vanaf.

Maar het moet niet altijd moeilijk zijn aan de creatafel... neen, vandaag maken we een 'waakhond'. Juf brengt het concept aan en voor de rest mogen we onze creativiteit de vrije loop laten gaan. Bekijk hieronder het resultaat...

Zijn ze niet gewoonweg schattig?!

Dus niet verschieten als je kleuter volgende week een waakhond mee naar huis heeft! ;-)

Groetjes, juf Bérénice

Dat we nu al besloten hebben Beau ergens anders te gaan huisvesten, heeft als belangrijkste redenen, dat we het haar niet meer nodeloos moeilijk willen maken door haar straks te laten wennen aan de baby met als mogelijk gevolg, nog minder aandacht. En verder willen we haar nieuwe huisgenoten nog van haar laten genieten terwijl het haar redelijk goed gaat, zodat ze net als wij de kans krijgen van dit unieke wezentje te gaan houden. Beau heeft recht op die liefde en aandacht zolang ze leeft. Maar het is een beslissing die niet zonder nog altijd voortdurende pijn genomen is .

U moet voor de uitoefening van uw hond tijdens de dag graag voor en na het werk. Als u hebt onvoldoende hekwerk vervolgens misschien heb je moeten kijken naar alternatieve manieren om je hond op je eigendom. Dit kan een draaiend lijn of een onzichtbare elektrische afrastering. Kenneling de hond is ook een goedkoop alternatief voor het geheimhouden van uw hond thuis, maar zorg ervoor dat zij belasting van de oefening en onderdak.

Er zijn veel problemen vandaag met hond aanvallen van honden die los en als we misbruik maken van de wetten, zullen ze heel streng in en onze vrijheid zal worden verminderd als het gaat om het bezit van een hond. Zwerfhonden zal ook bijdragen tot de bedragen van dieren die gedood zijn als schapen en ander vee in het land. Ook strooilicht's kan leiden tot een probleem met de bevolking van meer dan honden.
Niemand houdt van zijn andere honden plassen of defecating op hun gazon zo houden van uw hond onder controle op uw huis is goed voor de hele gemeenschap.

Samenvatting:

Als u een hond die ontsnapt en vervolgens een oplossing voor dit hek, als je een probleem hebben met zwerfhonden daarna belt de gemeente, het is de gemakkelijkste manier om deze problemen te verhelpen.

CAR Chasing

Uw hond mag niet vrij om te lopen nadat de auto in de eerste plaats! Als de hond wordt toegestaan rond die moet worden gestopt. Een hond, die wordt toegestaan te jagen auto's, een gevaar is voor zichzelf ook zij worden vermoord, en is een gevaar voor de bestuurders van de voertuigen, als mensen kunnen verwonden of te doden zelf proberen te voorkomen dat een ongeval.

Deze voorwaarde is dezelfde als de "Postman Syndrome", waarin wordt uitgelegd in detail over hoe honden verwerven agressie jegens mensen en voorwerpen in de agressie gedeelte van mijn website.
Daarom is het niet mogelijk uw hond om eruit te komen. Als uw hond houdt ontsnapt u nodig heeft om de door het hek. Als u geen omheining die u nodig heeft voor het verwerven van een middel tot beteugeling van uw hond.

Tethering uw hond de hele dag is alleen een goede tijdelijke regeling, maar het zal resulteren in gedrags problemen als de hond niet wordt uitgeoefend. De hond zal moeten worden bijgehouden op een rennen, beschikken over een toereikende watervoorziening (die niet kunnen worden omgestoten) en onderdak zullen moeten worden verstrekt.
Als je niet kan veroorloven om uw huis hek om de hond in, maar het kan ook een goedkoper alternatief voor het bouwen van een goede hond afgesloten ruimte (kennel) of de aankoop van een elektrische hond insluiting systeem zoals het een geadverteerd op deze CD.

In honden-opleiding-en gedragsproblemen de problemen alleen bij de hond doet wat hij wil, is normaal, het is aan de eigenaar van de hond om verantwoordelijkheid te nemen voor de hond en de wet de eigenaar is verantwoordelijk voor de honden acties, het maakt niet uit wie er in de controle van de hond op dat moment.

Wat bedoel je nou?

Now what do you mean?

Ik zal deze namiddag nog wat proberen om te profiteren genieten van het mooie weer. Gisteren naar een doop geweest. Niet dat ik in mijn leven veel van dat soort samenkomsten heb meegemaakt, dus kan ik niet echt uit ervaring spreken. Maar het viel al bij al wel mee. Alleen nogal hinderlijk familie steeds te moeten weerzien bij dat soort gelegenheden. Een doop is natuurlijk wel leuker dan een begrafenis. Ik had, als echte mislukte fotograaf, mijn camera mee. Als een echte prutsfotograaf heb ik zowat alle foto's laten mislukken. Gelukkig dat het een digitale camera is. ;-) (Btw: al gezien hoeveel nieuwe digitale camera's Canon binnenkort op de markt brengt? Niet gewoon.)

Ik zal wel geen lange wandelingen maken met de hond van mijn zus. Daar scheelt iets mee. Dat beest krijgt tegenwoordig geregeld paniekaanvallen. Niet aangenaam om mee te maken. Gelukkig bestaat er zoiets als het internet en heb ik daarnet toch eens opgezocht wat daarover op het wereldwijde net geschreven staat. Meerdere sites bekeken uiteraard want een mens probeert toch wat deftige antwoorden te vinden. Gelukkig kom ik op meerdere sites toch steeds dezelfde raad tegen. Dus, wat te doen?

1. Troost uw hond nooit wanneer hij angstig gedrag vertoont!
Hoe begrijpelijk en menselijk troosten van een angstig dier ook is, het werkt absoluut averechts. Immers: de hond verstaat uw uitleg dat er geen reden is om bang te zijn niet, het enige dat hij hoort is dat u vriendelijk/belonend klinkt. U beloont de hond dus (onbedoeld) voor zijn angstige gedrag, waarmee u bevestigt dat dat gedrag is wat u graag van de hond wilt zien. Belonen van gedrag leidt altijd tot herhaling en intensivering van dat gedrag; uw hond zal dus steeds vaker en heftiger angstig gedrag laten zien!

2. Stel u in plaats van troostend juist kordaat en vrolijk op wanneer uw hond bang is.
Wanneer uw hond u als zijn leider ziet en u laat zien dat er geen enkele reden is om bang te zijn (door vrolijk en zonder aarzeling gewoon recht op "het gevaar" af te gaan), dan draagt u ertoe bij uw hond over zijn angst heen te helpen. Neem een houding aan die uitstraalt "kom op, stel je niet aan" en beloon de hond pas op het moment dat die besluit om ondanks zijn angst toch maar met u mee te lopen. Wanneer u op dat moment met uw stem beloont, zorg er dan voor dat u oprecht vrolijk en dus niet geruststellend/troostend klinkt.

3. Welke beloning u ook gebruikt, zorg dat de timing van die beloning precies goed is.
Het is dus niet goed om een hond die al angstig gedrag vertoont, af te leiden met iets lekkers of een speeltje! Dan beloont u immers precies het gedrag dat u niet wilt zien en beloond gedrag zal zich steeds vaker en heftiger herhalen. Wat wel kan is om te proberen het ontwikkelen van angstig gedrag vóór te zijn. Bijvoorbeeld: wanneer uw hond bang is voor andere honden en u ziet in de verte een andere hond naderen, doe dan iets met uw hond dat hij heel leuk vindt (vóórdat uw hond de eerste tekenen van angst of opwinding i.v.m. de naderende hond vertoont!). Speel met hem met een balletje of laat hem simpele gehoorzaamheidsoefeningetjes doen waarbij u beloont met iets lekkers. Stop het spel/de beloning zodra uw hond toch angstig gedrag gaat vertonen! Hervat het spel/de beloning zodra uw hond zich weer "gedraagt". In de tussentijd negeert u het angstige gedrag van uw hond volkomen (niet mopperen, niet troosten; gewoon niet reageren). Wanneer u dit consequent herhaalt dan gaat uw hond de komst van een andere hond zien als de voorbode van iets leuks in plaats van als iets bedreigends (namelijk dat u met hem gaat spelen of dat hij iets lekkers kan verdienen).

Of angstig gedrag kan worden afgeleerd is vooral afhankelijk van de oorzaak. Wanneer de basis van de angst een slechte inprenting / socialisatie is, dan is de kans op verbetering klein (maar niet onmogelijk). Is de angst op latere leeftijd ontstaan, dan is in de meeste gevallen verbetering of zelfs "genezing" mogelijk.

Weer iets bij geleerd. U ook? De praktijk zal niet zo gemakkelijk zijn, vooral omdat die hond slechts af en toe bij ons blijft. Een mens kan maar proberen.

Nog een goeie zonnige zondag!

Spelende hond in de waddenzee bij Hollum. foto: Jan Spoelstra

Iewers in die 1800's in Georgia, VSA, het 'n arm boer se vrou hul 5de kind verwag.  Die man en die dokter het toe 'n idee gekry om die kind na geboorte weg te neem en om dan vir die vrou te vertel dat hy dood gebore is.  Volgens die storie is die dokter na 'n nabygeleë brug toe en is die kind in die rivier gegooi.  Nou vir die storie-gedeelte...parkeer jou motor op 'n wolklose volmaan-aand in die middel van die brug en sprinkel babapoeier rondom die kar.  Klim dan terug in die motor en sit vir 10 minute in doodse stilte  en donkerte...jy is dan veronderstel om 'n baba te hoor huil en voetspore in die poeier te sien as jy uit die motor klim!

'n Ander storie vertel dat 'n bus jare gelede op 'n treinspoor gaan staan / stol het.  'n Trein het die bus aan flarde gery voordat die kinders kon uit. Die storie gaan voort en vertel dat 'n motoris jare later ook op dieselfde treinspoor gaan staan het.  'n Trein het nader gestorm en hy't sy oë toegeknyp om te wag vir die impak.  Die volgende oomblik het hy 'n beweging gevoel en toe hy weer kyk, staan sy motor aan die ander kant van die spoor en jaag die trein sentimeters agter sy motor verby.  Volgens die legende gebeur die baie dat motors van die spoor afgestoot word deur die spoke van die bus se kinders.  As jy poeier sprinkel...

In York, in Engeland, het 'n bou-inspekteur altyd sy hond saam geneem werk toe.  Hy't natuurlik vir alles en almal geblaf en dit het die bouers frusteer.  Een middag het hulle die hond met kos nader gelok en agter 'n stuk muur toegemessel.  As jy om 4pm in die kelderverdieping van die gebou rondloop, kan jy die hond se gekrap en getjank hoor...

Daar is verskeie sulke stories en selfs 'n fliek genaamd THE DARWIN AWARDS.

Behalwe vir die storie van Uniondale se spook, weet ek nie eintlik van nog sulke stories in Suid-Afrika nie...ken jy 'n paar?

Als u niet, uw hond zal regelmatig aandacht, zoals de schaalvergroting en de verwijdering van haar tanden het kader van een algemene anesthetic.

Kijk voor harde, gele opbouw aan de zijkanten van uw hond's kiezen.
Deze opbouw is de naam plaquette. Als onbehandeld het calcifies in tandsteen.

Tandsteen is als een shell-coating van de tanden. Als onbehandeld de tanden verval, worden los, pijnlijk en smelly.

Inspecteer uw hond de mond en de geur van de honden regelmatig adem. Als u nog bericht dat de tanden moeten schoonmaken, neem uw hond naar de dierenarts voor een raadpleging en een afspraak wordt gemaakt voor de hond te hebben ultrasone de-schalen, als het nodig is.

Dit heeft te doen met de hond op grond van een algemene anesthetic. Als er sprake is van losse tanden ze worden ook verwijderd. Als er sprake is van andere, kleinere problemen met uw hond heeft, dan is terwijl de hond slaapt de Vet kan een goede blik op hen. Dus, noem het Vet iets anders, dat is de moeite die u of uw hond.

Kauwen tennisballen en speelgoed leidt vaak tot de tanden dragen van de sneller dan normaal. Dus, kijken voor het dragen als je volwassen hond voortdurend chews.

De eerste tanden (tijdelijke melkgebit) verschijnen tussen de 2-8wks van leeftijd.
De definitieve tanden lijken ongeveer 3 tot 7 maanden oud. Er zijn verschillende dingen die je kunt doen, zowel om de pijn en de controle van de kauwen.

Maak een aantal kippensoep ijsblokjes en geef ze aan de pup. Geef de pup speelgoed of gedroogd verbergen speelgoed op te kauwen.

Drenk een schone doek in water, Wring het uit en dan bevriezen (rollend it up helpt) en geef het aan uw pup op te kauwen.

Zachter de kibble een beetje met water.

Ontmoedigen bijten op uw arm of hand voor comfort.

Pups verliezen hun tanden in een duidelijk patroon:

* Ten eerste de kleine voorste tanden komen.
* Toen de premolars net achter de canines.
* Toen de kiezen in de rug komen (en zie je volwassen kiezen achter die komen ook).
* Tot slot de canine tanden komen.

Soms zijn de volwassen canines uitbreken voordat de baby canines zijn gekomen. Dit wordt een behouden melk tand of "restembryo tanden".

Zij blijven stevig naast elkaar waardoor voedsel te krijgen tussen hen veroorzaakt plaque, gom ontsteking en pijn.

De enige behandeling is een algemeen anesthetic en de verwijdering van de melk tanden.
Dit gebeurt vaak wanneer het dier is gesteriliseerd (neutered) of is onder andere chirurgie.

Tijdens kinderziekten, wat ongemak, met inbegrip van bloeden tandvlees is te verwachten. Uw pup zal willen bijten meer tijdens deze periode, maar het kan ook te pijnlijk om dat te doen (vandaar de suggesties hierboven).

U ziet waarschijnlijk weinig of geen van de tanden van uw pup verliest, als puppies meestal slikken.

Als ze geluk hebben blijft het daarbij, en kunnen ze met permissie van de kleine haarbal verder stappen. Als ze pech hebben mogen ze het warme hoopje ook nog eens met behulp van een plasticzakje oprapen en terug meenemen.

Nog niet zolang geleden zou hij die kleine canis eerder op een stuk hout gespietst hebben, en vervolgens, gezapig voor zich uitstarend, hem boven het kampvuur zachtjes laten ronddraaien totdat het vlees mooi doorbakken was.

Nog niet zolang geleden, in evolutionaire termen natuurlijk.

In Arizona keken ze in de alarmcentrale raar op  toen ze het geblaf hoorde van alleen een hond..

lees meer ©bron hln  ]]> http://forwardlooking.wordpress.com/?p=110 Sun, 14 Sep 2008 15:48:59 +0000 Petra van Driel http://forwardlooking.info/2008/09/14/de-eerste-week-het-team-en-de-route/

De eerste week met een nieuwe geleidehond betekent in de regel een tijd van training, een intensieve periode, waarin mensen en dieren elkaar steeds beter leren kennen en begrijpen. Bij een nieuwe hond ligt de nadruk vaak op andere zaken dan bij een vervangende hond. Is de nieuwe geleidehond in een aantal gevallen de eerste hond die zijn blinde of zeer slechtziende baas in huis krijgt, bij een vervangende hond kan elke gebruiker zijn in het verleden opgedane ervaringen gebruiken. En juist daar ligt bij een vervangende geleidehond soms de moeilijkheid.

Zo weet Beau, dat we, als we de voordeur uit zijn, meteen links af moeten. Voor Ilco bestaat ook de mogelijkheid wat meer rechts te gaan rijden. Waar ik bij Beau soms niet veel anders meer zei dan “vooraan links”, voeg ik daar voor Ilco voorlopig vaak nog even een “Ilco hou links” aan toe. Dat betekent voor hem een stukje duidelijkheid. We gaan niet zomaar links af, maar we houden daadwerkelijk de linker kant zo goed mogelijk aan. Daarna mag heel even het snelheidsduiveltje in Ilco de kop opsteken. Als we maar op tijd vaart minderen voor het naderende trappenhuis, waar we met een slinger van eerst rechts en daarna links omheen moeten. Daarna weer meteen scherp links, waarna we tussen bomen en andere obstakels door moeten laveren. Een kwestie van uiterst precies de hond volgen dus. Iets dat door de hogere loopsnelheid van Ilco een kunst op zich blijkt te zijn.

Het zoeken van de helling, dat daarna volgt, is een lastig punt. Er is namelijk eigenlijk geen sprake van een helling, als je daaronder enig hoogteverschil verstaat, maar van een optisch verschil tussen stoep en stoeprand. Zijn we eenmaal overgestoken, dan is er zowaar wel een echte helling. Net als bij de daarop volgende zebra. Ilco houdt van die duidelijke hellingen. Die mist hij nooit. Na de zebra echter, volgt er weer een gelijkvloerse, dus enkel zichtbare oversteek met daarna paaltjes. Daar wil ik weer langzaam langs. Geen haast, dat vergemakkelijkt voor mij het sturen. Stuur ik niet goed mee en raken we daardoor iets, dan zal de hond proberen dat een volgende keer te vermijden. Hij leert van zijn eerdere ervaringen. Daardoor kan hij daarna wellicht teveel naar links of rechts gaan uitwijken, terwijl ik op dat moment wel op de juiste manier meerijd en het dus wederom niet goed zou gaan. Kortom, beter om fout gedrag meteen te voorkomen.

Na nog meer paaltjes en opnieuw een gelijkvloerse oversteek, volgt een vrij lang stuk rechtdoor. Dit is haast vals plat omhoog met de nodige boomwortels. Daar kunnen we snelheid maken die alleen nog behoeft te worden verminderd om op tijd en zonder door een te hoge snelheid in het gras te belanden, links af te kunnen slaan richting uitlaatplek.

Toen het regende, hebben we apart getraind op rijden met natte, dus gladde hoepels. Wat met twee handen nog wel te doen is, wordt met één hand en op een hogere snelheid dan die welke ik gewend was, behoorlijk lastig. Remmen bijvoorbeeld, blijkt dan opeens een aparte tak van sport. De geleidehond krijgt het commando "sta." Maar de hoepels zijn te glad om abrupt te kunnen remmen, waardoor hij de voorwaartse druk van de beugel voelt. Ilco's natuurlijke reactie hierop was, doorlopen. Inmiddels heeft hij echter geleerd, dat hij in een dergelijk geval het gegeven commando en niet het signaal van de beugel dient op te volgen. Op deze en vele andere manieren werden tijdens deze week alle mogelijke oefenmomenten zo goed mogelijk benut.

Anders dan veel “gewone” geleidehondgebruikers, kan ik na een week dus nog niet bogen op het grote aantal routes dat we al samen kunnen afleggen. Want we hebben het deze week gehouden bij slechts deze ene route. Maar daarin werd elke dag wel een ander stukje techniek verwerkt. Dat maakt, dat we nu bouwen aan een solide basis voor toekomstige nieuwe routes. Want dat die er komen, dat leidt geen twijfel.

Nog een weekje wandelen met Jules voor de boeg. Vanmorgen slechts één hond gezien (en een stuk of 6 hardlopers) in het park, en Jules vond hem hoegenaamd niet interessant. Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen die zich op zondagochtend vroeg het bed kan uitslepen om met de hond te gaan wandelen. Ik probeer nog altijd te bepalen welk tijdstip ideaal is op een weekdag, maar de experimenten hebben dat nog niet uitgewezen. Gewoon hopen dat we het volhouden tot zondag zonder dat Jules een andere hond bij de dierenarts doet belanden...

Oja, "Queen of all Media" Perez Hilton heeft onze Milow opgevist. Het clipje van Milow die een cover zingt van Justin Timberlake's Ayo (Technology) staat al een tijdje op mijn blog (op de muziekpagina), maar nu bestaat er dus ook een officiële video voor. Te bekijken bij Perez, dus - die het trouwens beter vindt dan het origineel. Kijk eens aan. Maar eigenlijk hou ik onze artiesten liever voor ons, zonder de plastic roze toestanden en massaverering van Hilton en co. Laat Milow maar met zijn twee voeten stevig op de Belgische bodem staan.

Nip

Het is een Jack Russel, het is een meisje en ze is erg lief. Maar ook geobsedeerd door het fenomeen B-A-L. 

B-A-L omdat honden niet kunnen spellen maar heel goed weten wat een 'bal' is.

Ze kwam afgelopen dinsdag en toen was deze obsessie ons nog niet bekend. De B-A-L was dan ook zichtbaar en lag op de kast.

Ondanks dat Juul niet heeft gezien hoe de B-A-L daar terecht is gekomen, had ze dit al snel door. Bij elke beweging die ik maakte, stoof zij al kwispelend richting kast. Dit ging de hele dinsdag door.

Woensdagochtend dacht ik slim te zijn en heb ik de B-A-L  stiekem verplaatst. De B-A-L verhuisde naar een hogere kast in de hoek van de studeerkamer en lag verstopt tussen allerlei prullaria (lees rommel). En warempel! Juul loopt langs, stopt, ruikt en kwispelt en het verhuisexperiment is mislukt. Ook woensdag hetzelfde tafereel als dinsdag.

Donderdag. Het gaat vast om de geur van de B-A-L en dus stop ik de B-A-L in een lade onder allerlei andere spullen. En alhoewel ze daar net toch iets te lang bleef hangen, lijkt de B-A-L-obsessie voorbij. Hoera!

Een heel speciaal cadeautje kregen we nog van de puppywalkers van Ilco. Foto’s van zijn puppytijd bij hen, met natuurlijk onder elke foto een bijschrift, zodat ik er net zo goed iets aan zou hebben. Wie weet kunnen we dit ooit met hun goedvinden publiceren. Want er spreekt de intense liefde en toewijding uit, van mensen voor hun hond. Bijzondere mensen in dit geval, want de hond waarvan, zo blijkt uit alle tekstjes, veel gehouden is, werd na ongeveer 14 maanden afgestaan om uiteindelijk de trouwe hulp en lieve huisgenoot van iemand anders te worden. En inderdaad, Ilco is een hond waarvan je wel haast houden moet. En dat doen we dan ook. Net als zij, onvoorwaardelijk.

De maandag middag is besteed aan kennis maken, wat theorie en bezien hoe het is geduwd te worden met een span van 2 honden erbij. Langzame, wat oudere Beau liep achteraan. Gespannen, snelle Ilco moest natuurlijk voorop. Telkens wanneer hij te snel liep kreeg hij het commando “langzaam.” Reageerde hij daar niet op, dan stopten we eenvoudig, moest hij naast komen, dat is links van de rolstoel gaan staan, en startten we weer opnieuw. Maandag avond heeft dit ritueel zich, nu zonder trainer en zonder mijn moeder die ’s middags op de heenweg duwde, maar met Jurjen, herhaald. Ondanks het feit dat de daadwerkelijke training nog moest beginnen, was het zowel voor de honden als voor mij een vermoeiende dag met veel nieuwe indrukken.

Maar van hardlopers heeft Jules geen last, alleen van andere (mannetjes)honden. Ik vermijd dus alle honden maar, want van op afstand kan ik niet zien of het een mannetje of vrouwtje is, en ik ga geen onnodige risico's nemen. Het enige nadeel is dat er ook kronkelende paadjes zijn, waar je dus na een bocht plots oog in oog kunt staan met een andere viervoeter. Dit heeft mij al meermaals stevige hartkloppingen en een bijna uit de kom gerukte arm opgeleverd.

Elke dag is het dus weer stress op de wandeling. En we zijn nog niet op de helft...

Nip