Er is exclusief beeldmateriaal opgedoken van de piepjonge Regi. Maar het kan ook zijn even coole neefje geweest zijn.

Solution : ici, le seul blog qui arrive à me faire marrer alors que je fais fondre mes oreilles à coups de Kanye West larmoyant. Consultez également le votre!

SAGiTTAiRE Non, on ne congèle pas son enfant sous prétexte qu'il ne veut pas finir sa tartine de Kiri (même si ça énerve, au prix du Kiri, sale morveux). Emmenez_le plutôt jouer au bord d'un canal en pleine nuit.Cependant pour tous les adeptes de la congélation,heureusement qu'il y a Findus, Fiiiiindus!

Etrange, je ne congèle que rarement des bébés! Je suis plutôt tendance "élevage d'être humains en milieu humide" (une cave en Autriche, par exemple.) Mais bon, comme je suis contre l'avortement, il faut bien trouver des solutions. Au moins, pour l'instant, à Bruxelles, en étant enceinte on se sent ultra branchée, vu le nombre de femmes enceinte au mètre²²².  Voyons voir ce qu'en pense Jessica. My best almost french speaking friend.

En réalité, à cet instant là, Jessica me disait "mais non Florence faut paaas t'énerver pour si peuuuu reste zennnn", alors que j'avais des envies meurtrières (suivez mon regard.) On peut d'ailleurs aisément lire dans mes yeux "tu vas crever dans d'atroces souffrances minibitch! Gniark Gniark "

Demain, si vous êtes sages, je vous apprendrai à cultiver un petit bedon pour faire flipper tous vos ex.

Passons à présent à la rubrique Mais que sont-ils devenus?

Un mois plus tard, Jessica a rattrapé et même dépassé le bronzage de Florence.
Florence a perdu 3.4 kilos de bide (lors d'un avortement clandestin au Guatémala. Oé, finalement j'ai changé d'avis.) Une belle bête.
L'ex de Florence lui a acheté très cher son silence. Je cite "ne dis rien à ma femme!" Ta FEMME? Voyons voir...
Ladite minibitch s'est noyée dans une mare de sperme lors d'une orgie. Les pompiers sont toujours à sa recherche.

À demain pour des aventures encore plus folles! Parce que la vie est une fête... Et puis c'est gratuit alors autant en profiter ;p

]]> http://miedzyslowami.wordpress.com/?p=149 Wed, 30 Jul 2008 14:12:52 +0000 międzysłowami http://miedzyslowami.de.wordpress.com/2008/07/30/nic-smiesznego/ Od 17 lipca 2008 Mikołaj raczkuje. Zaczął na Zalesiu...
Jest to powód do dumy, bo oznacza że dziecko jest jak najbardziej zdrowe i prawidłowo się rozwija... No ale...
Pytam się znajomych mam czy to ja jestem tak niezorganizowana czy faktycznie jak Niuńki raczkują nic się nie da zrobić. Otóż podobno jest już pozamiatane.
Myślałam że jak na kreskówkach pokazują że dzieci raczkują to żart. To jednak nie żart tylko rzeczywistość. Nie wyobrazałam sobie że moje dziecko prędkością dorówna kotu zwłaszcza jak go goni. Kot ma jednak lepszą przyczepność a Dzidziulowi łapy się rozłażą i dziś centralnie na czole gości siniak.
Rozpracowane w domu mam:
- otwierania szuflad
- otwierania szafek
- zrobione zostały w niektórych szafkach porządki
- dziecko zatrzaskuje mi drzwi przed nosem
....no i koniec pisania...Niunio wstał..

jak mi się uda napiszę co przede mną czyli wczorajsze wyczyny 3-letniej córki moich znajomych...

No i sukcesy.
Gryziemy wszystko więc już nic nie miksujemy prócz twardego mięcha i...pijemy z kubeczka takiego zwykłego najzwyklejszego i przy tym nie odżywiamy się szkłem lub porcelaną.
Niezwykłe jest natomiast dla mnie ile on potrafi zjeść: 3 chochle takiej gęstej zupy a za 3 godz. zjadł całego banana zapieczonego z cynamonem.
Żałuję że tak mało czasu mam na tego bloga. Niby pracuję przy komputerze ale jednak nie zagladam tu tak często jak bym chciała.

Właśnie dochodzi mnie zapach chleba… piekę sama!

Thế hệ GenX (1964-1981) có nhiều thứ vui hơn. Ít ra họ cũng có thể nhắn tin SMS hoặc sử dụng email.

GenY (1982-1999) có nhiều hơn tất cả.

Tuy vậy, chỉ nói có không thì chưa đủ. Làm sao để biết được GenY sử dụng những công cụ này theo tần suất như thế nào. Đây là một lời gợi ý của người thuộc GenY.

Src : http://www.themarketingstudent.com/index.php/2008/06/16/a-look-at-how-gen-y-communicates/

-25 kwietnia Mikołaj świadomie i samodzielnie wyciąga rączki żeby go zabrać

-10 czerwca samodzielnie siedzimy w kąpieli (wreszcie!!)

A najpiękniejsze uśmiechy i tak zawsze otrzymuje kot. Bez wzajemności.

No pós-guerra, dá-se um fenómeno de babyboom nos EUA. A saúde e o ensino são fortemente abalados com este fenómeno – nasceram mais crianças, entre 1948 e 1953 nos EUA do que nos trinta anos anteriores. É a geração resultante do babyboom que vive a sua juventude no período em análise.

Estes teenagers dão uma forte dinâmica à sociedade, com comportamentos manifestamente diversos das restantes gerações. As cadeias de fast-food começam a crescer, bem como o consumo de álcool e o à-vontade com a sexualidade. O Mundo industrializado recebe, em choque, uma juventude irrequieta e rebelde.

Vive-se um hedonismo, uma inflexão sobre o indivíduo sem precedentes. A juventude segue uma concepção utópica da vida e defende a força pacífica da flor contra a violência da guerra, luta contra as atitudes homofóbicas (p.40). Surgem os movimentos feministas e o blackpower, integrados num espírito de busca da igualdade de direitos.

O universo Hippie e Yippie, funciona como porta-voz de uma juventude ruidosamente inconformada. Demarcam-se da sociedade e das normas vigentes e trocam as suas posses, que consideravam sinais ilusórios de escravidão, pela vida simples, vivida em comunidade e que desprezava tudo o que fosse bem material.

É ao som de Bob Dylan e Joan Baez, dos Beatles ou dos Rolling Stones que embalam o seu quotidiano. A toxicomania, uma aceitação do modelo proposto por Timothy Leary, guru desta subcultura e autor de “The Politics of Ecstasy”, surge como “a busca de uma libertação de constragimentos”, proposta por investigador de psicologia aplicada (p.55). Depois de uma série de festivais, surge, em 1969, o Woodstock, com os seus 450.000 participantes e onde actuarem referências como Jimi Hendrix e Janis Joplin. Estes festivais, “materializaram exemplarmente esta renovada forma de recusa, colectiva e partilhada, de tudo quanto não tivesse a ver com a festa, o prazer e a imaginação de uma vida alternativa e natural” (p.56).

A vertente intelectual é, também ela marcante nesta geração. As universidades, além de instruir, aumentam a politização e dão origem a uma nova linguagem. Não raras vezes, à semelhança do que aconteceu com a greve académica em Portugal, em 69, era das universidades que partiam os ideais de revolta e inconformismo.

O Maio de 68, a celebrar agora os 40 anos, será o movimento com maiores repercussões nesta década. “É proibido proibir”, gritava-se numa época em que, em muitos países era obrigatório obedecer - diria eu. A dissociação que os jovens buscavam em relação a tudo o que era velho, era manifesta até mesmo nas parades de Nanterre: “Professeurs, vous êtes aussi vieux que votre culture” - eram as mentes envelhecidas que atrasavam a sociedade.

Também a insatisfação da mulher, abordada n’ As Novas Cartas Portuguesas, começava a fazer-se ouvir em Portugal. Enclausuradas pela sociedade, silenciadas pelas paredes que revestiam as mentalidades, bem como os lares, vêem na Código Civil de 1967, o seu papel manter-se confinado à obediência e a castidade até ao casamento mantinha-se obrigatória. Em 1961, surge o Movimento Nacional Feminino, numa época em que, lá fora Brigitte Bardot e Marilyn Monroe, expunham toda a sua sensualidade

Também por cá, a mentalidade anti-guerra exala dos jovens. É essa a grande causa, embora longe de ser a única, da contestação estudantil contra o regime.

Os anos 60 foram vividos de diferente maneira, de acordo com a sociedade vigente. Os ideais contestatários dos jovens, esses mais próximos, independentemente da sua localização, manifestavam-se consoante a liberdade que lhes era dada.

Referência bibliográfica:

BEBIANO, Rui (2003), O Poder da Imaginação: Juventude, Rebeldia e Resistência nos Anos 60, Coimbra: Angelus Novus

In den Bloglisten auf Wordpress.com stolpert man immer öfter über Schwangerenblogs. Der Gang auf dem Gehsteig ähnelt immer öfter einem Kinderwagenslalom.

Selbst unter den Verwandten und Bekannten hat der Klapperstorch überdurchschnittlich oft zugeschlagen.

Bin ich durch den Nachwuchs in der näheren Verwandschaft nur sensibilisiert für das Thema und es fällt mir deswegen auf einmal auf? Sehe ich die Welt nun auf einmal durch eine Babybrille?

Gibt es vielleicht harte, statistische Fakten, die einen Babyboom belegen können? Ich habe jedenfalls den Eindruck, dass wir momentan einen ausgeprägten Babyboom haben.

Woran liegt das? Ist das ein verspätetes Jahrtausendwendephänomen? Liegt es am neuen Elterngeld?

Selbstverständlich begrüße ich die Entwicklung. Ich frage mich nur, was sich in den letzten Jahren verändert hat. Das kann doch nicht an der Schmidtschen Wurfprämie für Akademikerinnen liegen, oder?

Was ist aus den ganzen Menschen geworden, die mir immer wieder erzählt haben, es wäre geradezu unverantwortlich in der heutigen Zeit Kinder in die Welt zu setzen? Richtig, die haben jetzt alle Kinder oder sind guter Hoffnung.

Solange ich keine hinreichend gute Erklärung für dieses Phänomen erhalte, bin ich versucht an irgend eine Weltverschwörungstheorie zu glauben.

Ein außerirdisches Befruchtungsprogramm? Haben die Illuminaten vielleicht ihre Finger im Spiel? ;)

Bitte klärt mich auf.

Source

Let’s be honest with ourselves for a minute here; let’s face it.  The baby boomers is an example of a failed generation.

Can you honestly say that the world is better off today than it was before they took charge?

I mourn the people I see around me who were raised by idiots who bought into the hype of the 1960’s.  Liberalism has destroyed this country.

But how did this happen?  Was it the drinking water or Japanese atomic winds that mutated the young boomers’ genetics into some kind of self-actualized bastardization of humanity?  Personally, I blame Hitler.

Check it out.  Our grandparents, “the finest generation”, were drafted to go kill Nazis in 1942.  This really sucked a lot of ass for them.  Even the ones who were too young to see combat were still immersed in a war culture and looked up to young men who were shaped and hardened by war, discipline, and order.  You did your job or the guy in the foxhole next to you gets his head shot off.  All because Hitler had a tiny dick.  Oh, and he also invaded Poland.

So now you’ve got a society inherited by our grandparents.  You get unions, and somehow we get John F. Kennedy.  Their kids, who were raised to be little soldiers, come to the bright conclusion of, “fuck this shit” and alternatively, “hell no, we won’t go.”  They see how their parents did it — far too “right” — too militaristic, disciplinarian, orderly, fascist — that they have to swing too far left to compensate.  Now you get the 60’s and hippies.

Here’s where everything goes horribly wrong.  And it goes horribly wrong because our parents, in their infinite 20 year-old wisdom, come to the conclusion that drugs are good, sex is good, and doing anything the way it was done before is bad.  The result is the Age of Aquarius and what has become modern liberal thinking.

Of course, modern liberal thinking suffers from a serious problem that nobody ever seems to mention.  The 60’s liberal movement was based on the premise that everything in the past was done wrong and that they alone knew the secret to enlightenment.  Take a step back and think about that for a minute.

Does it sound even remotely feasible to you that a group of kids with longer hair than their parents could possibly know how to live their lives to achieve happiness and fulfillment better than every other generation before them?  I hate to break it to you, kids, but there have been thousands of generations before yours and there will be thousands after.  What makes you so special?

“The times they are a changin’” … but were they?  Our parents, the all-knowing Boomers, decided to discard every ounce of traditional wisdom about how to be happy in life in favor of smoking weed and listening to new edgy music like The Beatles and … *gasp* … Jimmy Hendrix!  Society wasn’t brick and mortar any more — theirs was a generation where ideals were as good as facts.  If you give poor people money, they will use it to escape poverty and help contribute to Utopia.  As long as my drug use doesn’t directly affect anyone else, it should be perfectly legal and will have absolutely no consequences.  Let’s get married for love and only love.  I think there’s a Shakespeare play that says that, right?

Wrong.  You were wrong.  And your children, and everyone else, is paying the price.

If your parents were born in the period between 1940 and 1960, you’re screwed.  You have inherited a world in abject disrepair that we are charged with fixing.  Politically, the Boomers will continue to live and vote themselves into office until we can finally be rid of them and actually bring back some common, instinctual sense. We live in a Western cultural wasteland that I am afraid we are simply too stupid and incapable to fix.  And why?

Because our parents have no idea how to be happy.  We were raised by them, and they can’t give us any good advice.  They’re all divorced, self-centered, and doped out on anti-depressants.  How are we supposed to know how to live to find happiness?

Look at what the average person in the 40-50 age group did, and …

Here’s where it gets tricky: if you ask a Boomer, he’ll finish that sentence with: “the exact opposite!”

That’s how and why they got themselves into trouble and ruined the world.  They blindly discarded everything their parents knew and did because they knew better.  But they were wrong.  The answer is:

Look at what the average person in the 40-50 age group did, and figure out what made them so unhappy, and avoid that.

The biggest single factor: divorce.  Divorce makes everyone unhappy.

This isn’t an easy task.  You could easily argue that I’m doing exactly what my parents did: reject the old, because I know better.  But there’s a key difference here.  I don’t believe that I know better.  I believe that former generations — my ancestors — did know better.  Unfortunately, the Boomers forgot it all, and my grandparents are dead.  So I’m on my own.

In addition to adamantly rejecting the possibility of divorce, I also reject many of the tenets of Boomer culture.  Here are some that have worked for me so far:

• Forget how something sounds on paper or in theory.  How does it work in practice?  If there’s one value that the Boomers threw away entirely it’s practical thinking.  This is evidenced in everything from romantic for-love marriages up to the war in Iraq.  Sure, in theory, the Iraqis want to be free.  On the planet Earth, they like to worship Allah and kill the other kind of Muslim and have civil wars and gas each other.  In theory, everyone should be free to do whatever they want, but in practice, society suffers.  In theory, socialism is awesome.  In practice, it’s at best capitalism + bribes and at worse, it’s Joe Stalin.  The Boomers couldn’t get around this idea, which is why we have things like Earth Day and the feminist movement.
• Proverbs kick ass.  A bird in the hand is better than two in the bush.  A penny saved is a penny earned.  Look before you leap.  These tiny little sayings were “square” in 1960.  Proverbs contain more truth per sentence than anything you will read anywhere.  In fact, you should leave this blog immediately to go google proverbs.  Read them and use them.  Your life will instantly improve by orders of magnitude.
• Your actions always influence other people.  If you think that you can sit around in your house and smoke heroin all day and that’s okay because you’re not robbing people to pay for it therefore you are not impacting society, you’re wrong.  You are, because your very existence serves as an example to other people.  We are a culture, a society, an a nation, and we are cooperating.  If you choose to do things that contribute to nothing other than your own happiness, you are hurting everyone else.  Because at some level, we’re propping you up.  Here’s a question that a Boomer will never ask: “If everyone is doing what I’m doing, will that be OK for my society?”
• Listen to your heart, not your brain.  Your brain is usually wrong.  Your heart almost never is.  Instincts — gut feelings — are you.  Whatever complex logic and rationale you may use to justify things like buying that shit you don’t need, cheating on your lover, voting for Hillary Clinton, etc., is all bogus.  Your emotions drive you.  Your brain is just along for the ride.

I could go on forever but I’m already starting to sound preachy.  Take a closer look at the culture your parents created and ask yourself if it’s something you really want to perpetuate.  Let’s forge a better path based on sanity.  That would be totally fetch.

Boomers: you fucked up.  Thanks a lot.

The United States today is in a dismal state of affairs—as far perhaps as it is possible to be from the mythical American Dream of peace, prosperity, security, and unity without fomenting open rebellion in the ranks of the citizenry. If you're in doubt about why this is, just stop to ponder who's running the country these days and what that means. In virtually every walk of American life—certainly in government, business, and academe—the Baby Boomers are fully in charge, and it isn't a pretty sight. In fact, it's downright ugly.

In the interest of full disclosure, I herewith admit to being a card-carrying Boomer myself and not especially proud of it. Not completely ashamed yet, not altogether embarrassed, but certainly not proud.

Just look at the "leaders” we've put forward over the past fourteen years to represent us—as president and vice president, as Cabinet and sub-Cabinet officials, as party front men on both sides of Capitol Hill. To put it charitably, euphemistically, they've given new meaning to the concept of leadership. I needn't name names; you know who they are. And though some of them, and others like them, had already shed their diapers by 1946, Vietnam was their formative life experience, and they have been card-carrying practitioners of the Boomer ethos ever since.

These individuals aren't the brightest or best, nor the most virtuous or competent, among us. Quite the opposite in most cases. But they're clearly the most ambitious; as such, they define who we are and how history will remember (or forget) us.

Whatever we Boomers may have been or done in our individual capacities, on the big matters that legacies are made of we have been outclassed, out of our depth, unable to offer the strategic leadership that would leave something of value to posterity. Most importantly, we have shown ourselves singularly incapable of greatness.

Maybe there's something to former NBC news anchor Tom Brokaw's claim that the World War II generation was “the greatest generation any society has ever produced.” We'll overlook the fact that they bequeathed the Cold War, nuclear weapons, and McCarthyism to the rest of us. What defined that generation (and supported the claim to greatness), Brokaw notes, was sacrifice, selflessness, modesty and, most of all, signal achievement.

By contrast, Boomers have, for the most part, never had to make significant sacrifices. We didn't live through crippling depression, and we didn't have to wage a grand, glorious, unifying war against regnant evil. Ours was a pointless, prolonged, desultory (and did I say pointless) war that divided the few who served from the many who didn't and left a permanent scar on the psyche of a generation.

Boomers are anything but selfless and modest. In the main, we are totally selfish—self-absorbed, self-indulgent, self-serving. Our most visible members are unrepentantly shameless self-promoters, intent on being someone rather than doing something. Given the choice between mingling with celebrities and bettering the human condition, we'll take the former every time.

During our coming of age, when inexperience and unworldliness should have made us the most modest, we were the most impatient and intolerant. We had all the answers, even if we didn't understand the questions.

Hypercritical then, we are hypocritical now. Those who refused to serve when it was our turn are now among the most strident, hawkish flag wavers around. And most of those who were vehemently anti-establishment then have now sold out to (or bought into) “the system.”

Most notably, there's the matter of achievement. Remember the famous lines from Shakespeare's Twelfth Night? “Some are born great, some achieve greatness, and some have greatness thrust upon 'em.” Given the improbability of being born great and the random infrequency of great events, true greatness is almost all about achievement.

So, have we Boomers achieved anything worthy of the ages? The answer, plain and simple, is no. We've been too busy getting ahead. Greatness requires vision, courage, and boldness, none of which we have to offer. We're reformed malcontents turned myopic creatures of convention, perpetuators and exploiters of the status quo, technocrats posing as statesmen. Opportunism is our motive force, rhetoric our métier.

From us you've not gotten, and won't get, sweeping new ideas, institutions, or initiatives that can live in perpetuity and inspire future generations. We still don't have a clue how to get beyond the Cold War (much less how to extricate ourselves from the Iraq debacle with the country's dignity intact), or how to achieve comprehensive health care, reform education, or rid politics of the corrupting influence of money. Surely you don't expect us then to live up to the rhetoric of our youth and eliminate poverty, injustice, or war, craft an enduring post-millennial ideology, or create futuristic global institutions. What's in it for us?

There's a verse of Henry Wadsworth Longfellow's that is relevant here:

Lives of great men all remind us
We can make our lives sublime,
And departing, leave behind us,
Footprints on the sand of time.

How regrettable that my generation, oblivious to what it takes to achieve sublimity, seems destined to leave no imprint—no positive imprint, that is—on the sand of time.

Gregory D. Foster is a professor at the Industrial College of the Armed Forces, National Defense University, Washington, D.C., where he previously has served as George C. Marshall Professor and J. Carlton Ward Distinguished Professor and Director of Research. The views expressed here are his own. He can be reached at fosterg@ndu.edu.

Ja miewam się coraz lepiej. Bóle zniknęły, rana zagojona a teraz ćwiczę z Jadzią. Jadzia to moja rehabilitantka, bezlitosne stworzenie. Nigdy nie myślałam że leżąc na płask i napinając mięśnie można tak się spocić. Ale jakie sukcesy: podnoszę stopę do połowy, potrafię napiąć świadomie prawy pośladek i nawet na kilka chwil mogę zostać z dzidziulkiem i go przytulić!!

Z wiadomych powodów jednak wciąż nie jestem w stanie w 100% zajmować się Mikołajkiem więc jeździ do zawodowej Mamy, która ma 4 dzieci. I tak np. jak są zajęcia plastyczne i dzieci rysują farbami- Mikołaj z ciocią też rysuje. Dziś z kolei Dzidziuś był więźniem i został zamurowany w lochach zamku (cegły stanowiły kołdry i poduszki) w przytulnej celi. Więźniowi chyba się podobało, bo aż zapomniał usnąć po południu w związku z czym kąpieli nie doczekał. Higiena jednak z tego co pamiętam nie była nigdy najmocniejszą stroną ani zamków, a lochów tym bardziej. Teraz chyba coś przeżywa w związku ze zniewoleniem bo się kręci przez sen...

Zębów sztuk 6. Wygląda jak krokodyl i tak też gryzie. Chrupki, jabłko oraz co się napatoczy. Ulubiona zupa- pomidorowa z ryżem. Niedościgniony jest wciąż kot Wąglik, poza zasięgiem rażenia rączek i zębów Dzidziusia…

ETTER AT Sovjetunionen falt, sank folketallet i Russland dramatisk. Fram til nylig minket befolkningen med rundt 750 000 mennesker i året.

Kreml besluttet seg for å gjøre barn til prioritet.

No i najważniejsze- Mikołajek ma pierwszy ząbek na dole po jego prawej stronie :) Faktycznie ząbkowanie to trudny czas... dla Dzidziula i dla Rodziców...

Obiecałam że jak dostrzegę uroki macierzyństwa to o nich napiszę. Piszę więc- faktycznie są.
Bardzo żałuję że nie notuję skrupulatnie: pierwszy uśmiech- data, zaplatane paluszki- data, pierwsza zupka- data; żałuje że nie założyłam albumu od poczęcia i hen, hen nie zapisuję, rozpisuję i rozrysowuje kolejnych sukcesów mojego dziecka…

4 grudnia 2007 nie wstałam już z łóżka zwlekłam się do internisty i zrobiłam zdjęcia RTG, a w nocy z 6/7 zabrało mnie pogotowie. Tam oczywiście nic nie znaleziono. Nie mogę się ruszyć z bólu padłam po tym jak starałam się umyć pietę pod prysznicem. Ból, ból, ból… Pogotowie odwiozło mnie do domu, bo zaburzeń neurologicznych brak a że boli… „Może pani zrobi NMR ale to badanie…” ja zrobię- zrobę wszystko i szybko przytakuję lekarzowi. Ubezpieczenie Allianz (taka reklama tutaj niech będzie należy im się!) mi to zapewni. Lekarz z powątpiewaniem pokiwał głową. Rano wciąż nie chodziłam wiec do ortopedy. Tu po raz pierwszy padło pytanie czy jestem w stanie położyć się do badania. Jeszcze byłam. Skierowanie na NMR i 20 min jakiś dziwnych stuków, trzasków i puków. Po tych 20 min prawie bez ruchu już prawie nie wstałam. To znaczy wlekłam swoja nogę za cielskiem a może odwrotnie… U przyjaciół leżałam na dywanie i płakałam. Mikołaj obok mnie. Śpiewałam mu żeby tylko nie myśleć jak bardzo boli… Wieczorem zaczęłam czuć masakryczne mrowienie i tracić czucie w prawej nodze szczególnie od kolana w dół. I tak już zostało.

Potem podzwoniłam po znajomych i okazało się że nie wygląda to dobrze zwłaszcza jak czytałam wynik NMR . I tak minął weekend…
W poniedziałek od nowa lekarze. Neurolog stwierdziła że to cud że nie mam ubytków neurologicznych , że chodzę i nie puściły mi zwieracze. Ból trwał ale bardziej bolało że nie można mi było zostawić dziecka pod opieką więc na całe dnie mąż zabierał Mikołajka do opiekunki. A ja szalałam. Poznawałam każdy szczegół sufitu na tysiąc sposobów od nowa zapamiętując każdy jego załamek. Nawet bliżej zapoznałam się z pająkami i ich rodzinami podnajmującymi kąty mojego mieszkania.

Sytuację uratowała teściowa która z dnia na dzień po prostu przyjechała i zapanowała nad tym chaosem. Mikołaj był w domu, ja codziennie byłam wożona na rehabilitację. W 6 tygodni wszystko miało się cofnąć . Wyjechała teściowa. Niestety ponowna wizyta 8 stycznia u Pani neurolog zaowocowało jednoznaczna diagnozą- operacja. Lepiej nie będzie, aj est gorzej- ubytki neurologiczne znaczne.

Gorączkowe szukanie konsultacji u neurochirurga i Telefon Do Przyjaciela. Przyjaciel do swojego Przyjaciela Cudotwórcy, któremu mój kolega zawdzięcza życie i rękę. I wciąż to samo. Operować. Jak najszybciej. Rozmowa z Ordynatorem oddziału ortopedyczno-urazowego. I czekanie na najbliższy termin. W zasadzie od poniedziałku 21 stycznia siedzę na walizkach… I jeszcze przekochana Pani Dr z NFZ bez słowa wypisująca skierowanie na operacje.

A co potem…

Ryzyko powikłań w czasie i po operacji jest duże. Wyjścia nie mam. Nie wiem dokładnie co mi będą robić. Cos czyścić, cos wzmacniać. Tylko potem mam 3 miesiące leżenia i umiarkowanego wysiłku fizycznego- czyli mogę iść do toalety i zrobić sobie herbatę. Wszystko inne jest na barkach Mamy, Teściowej, Siostry Męża. Wszystko inne patrz głównie Mikołaj…

Rozpoczyna się swoisty wyścig- kto zacznie chodzić pierwszy- ja czy mój syn.

A na koniec pouczenie. Mnie to nie spotkało o czym napisze choć to tez wynik ciąży oraz bardzo intensywnej pracy.
Za pośrednictwem przeglądarek są poszukiwane rożne rzeczy. Więc jeżeli jesteś kobietą, w dodatku w ciąży i boli Cię kręgosłup przeczytaj to dla własnego dobra.

Po pierwsze bezwzględnie poinformuj swojego lekarza że boli. I gdzie boli.
Po drugie musisz znać masę płodu do porodu a obowiązkiem szpitala przy przyjęciu do porodu zrobić dokładnie wszystkie badania łącznie z USG dziecka.
Dlaczego jest to tak ważne? Podczas ciąży rozluźniają się wszystkie więzadła i jesteśmy takie rozklapane. Tu cos uciska, to się przemieszcza. I generalnie nikt na to nie zwraca uwagi bo tak ma być.

Do porodu przyszła kobieta. Miała jakieś badania z gabinetu ale nikt nie sprawdził jakie i jaka jest waga dziecka. Kazali rodzic naturalnie. Uskarżała się na ból kręgosłup w odcinku lędźwiowym. Pod koniec porodu dziecko przeciskając się cos poprzestawiało w kościach spojenia łonowego (ono chyba nawet pękło) po czym wypchnęło kręgi i spowodowało powysuwanie krążków międzykręgowych tzw. popularnie dysków. Poród zakończył się paraliżem od pasa w dół i puszczeniem zwieraczy. Młoda mama przeleżała 9 miesięcy rozwieszona w hamaku żeby to wszystko jakoś wróciło na miejsce. Na marginesie dziecko ważyło 4200 g.
Moje ważyło tylko 3150 g, pod koniec ciąży kręgosłup bolał mnie ogromnie i gdyby nie to, że ortopeda wypisał wskazanie na cesarskie cięcie skończyłabym tak samo.

Trzymajcie kciuki żeby wszystko poszło po prostu wyśmienicie…

Dat Patrick en Sonja hun eerste spruit Maite tussen Kerst en Nieuwjaar geworpen hadden (ja, sorry voor de plastische uitdrukking), wisten we sms-gewijs al van de papa. Maar dat ze het grote nieuws op zo'n originele manier aan de rest van de wereld zouden laten weten, was best een verrassing. Een volledig gepersonaliseerd geboortekaartje, inclusief zelf ingezongen cd! En néé, Patrick had zich duidelijk niet laten vervangen door Gabriel Rios of Sid Vicious. Daarvoor stond er nét te veel galm op de zangpartij... :-)

Het kaartje zie je hieronder en het officiële Maite-lied kun je hier beluisteren.

Aunque podría ser procesado por dejar preñada a una menor, el chaval parece ser un buen chico, de esos que no se han metido nunca en líos. Aburrida!

Visto en Pink is the Blog

Aunque podría ser procesado por dejar preñada a una menor, el chaval parece ser un buen chico, de esos que no se han metido nunca en líos. Aburrida!

Visto en Pink is the Blog

Jamie Lynn Spears se ha quedado embarazada de su novio de toda la vida, dice People, cojones, que tiene 16 años. ¿Acaso empezaron a salir a los 3 meses? El afortunado es un tal Casey Aldridge.

Jamie Lynn cari, la proxima vez que echés un kiki, toma precauciones o acude a planificación familiar, te lo digo como amiga tía.

Post dedicado a Susana, siempre alerta.

Visto en People