Dagens låt får bli en av min favoritgrupp Dropkick Murphys som jag förhoppningsvis ska se en andra gång för året om några veckor. Låten heter Johnny, I hardly knew ya och är en gammal folkmusiklåt.

För övrigt anser jag att Ullevi bör förstöras då jag inte kan närvara på Järnjungfruns spelning imorgon.

"Min farfar dog i Auschwitz...."

Jag fylldes lite lätt av panik, och började stamma ur mig: "Asså förlåt. Eeeh, var ju inte så jag menade...."

Då fyller han i:

"Han trillade ner från vakttornet!"

Alla började asgarva, även jag. Sen blev jag skitsur på mig själv för att jag gick på den. Jag har ju för fan HÖRT DEN FÖRUT! Hur sämst får man bli?

Har för övrigt lagt in både den sovjetiska samt den gamla nazistiska tyska nationalsången som ringsignaler på telefonen. De är så jävla pampiga ( men kan ni hålla käften blödiga jävlar utan humor, gå och läs en annan blogg då! ).

Och så lite bilder igen. Ja jag vet att ni andra inte tycker att det är häftigt med mobilkamera längre, men jag har aldrig haft nån förrän nu, så nu tänker jag leka av mig. Käften bara.

I det där vita kissar man. Det är jag på väg att göra här. Då tar man fram penis och slappnar av lite. Henrik brukar säga att han är avundsjuk på min stråle. Den är så grov, säger han.

När man kissat klart stoppar man tillbaka penis och tvättar händerna. Sen tittar man så att man inte har kiss på kläderna.

//Andreas

Njut!

En skadad Wahlbeck briljerar.

Att Samuel Eto'o är på väg till uzbekistanska Kuruvchi har inte ens undgått mig. Det verkar finnas sanning i ryktena då det finns bilder på honom på lagets hemsida.

För dig som missat det helt skrev TT det här:

Eto'o på väg till Uzbekistan
Tashkent, Uzbekistan (TT-Reuters)
Ryktet som ingen vågar tro på – är sant. Barcelonas forwardsstjärna Samuel Eto'o är på väg till de uzbekistanska mästarna Kuruvchi.
27-årige Eto'o är på plats i staden Tashkent för att bekanta sig med klubben.
– Jag har flera erbjudanden, bland annat från Kuruvchi. Jag kommer att sätta mig ned i helgen och bestämma mig, säger Eto'o.
Kuruvchi hoppas att Eto'o ska skriva på ett kontrakt på sex månader och att han ska föra laget till seger i asiatiska Champions league.
– Vi har lagt fram ett seriöst kontraktsförslag och vi hoppas att Samuel vill spela för oss, säger klubbens tränare Mirjalol Kasymov.
Skulle affären gå igenom är det den mest sensationella övergången genom tiderna. Eto'o har gjort 136 mål på 272 matcher i den spanska ligan för Mallorca och Barcelona.

Vad tror ni om Arsjavin (eller hur det stavas) till Grönlands bästa lag?

Kuruvchis hemsida med bilder på Eto'os ankomst

PS. På hemsidan kan man också ladda ner Kuruvchis officiella låt "Kuruvchi", en stor sommarhit på diskoteken i Tashkent och Samarkand.

Originalet

Så istället för att blogga har jag torkat skit och bytt blöjor. Kul va!

Men i dag ska jag försöka publicera Dagens låt.

Efter att ha köpt en svart 16 gb för 5495 som planerat (läs föregående inlägg) så gick jag mot tunnelbanan. Självklart var den stängd och jag gick vidare till Roslagsbanan - som självklart var stängd. Jag tog en taxi därifrån vid 2-tiden till Mörby Centrum och tog bilen därifrån.

Det är klart att jag har packat upp iPhonen, men bilder kommer ikväll!

Nu till det roliga (läs föregående inlägg först); distansavtalslagen gäller vid beställningar över telefon och internet, det vet vi nog alla. Därför ringde jag Telia imorse och bad dem ta bort den 12-månaders bindningstiden jag beställde igår för att få ut en iPhone! Som Andreas uttryckte sig på MSN:

Telia blev just ägda :p

Nu har jag alltså en iPhone 3g 16 GB utan att vara bunden till Telia, och totalpriset blev 5495 kr.

Bilder gibs am Ende : )

Also ich hab wohl das größte Zimmer von uns allen, zahle dafür aber auch am meisten. Aber das macht erstmal nichts, im September kommen paar Leute zusätzlich ins Haus, dann tauschen ich und Dan und ich ziehe in das kleinste Zimmer hier und wir teilen uns die kosten. Da zahlen wir in etwa genausoviel wie Fathi und Roman.

Das Zimmer ist eigentlich in Ordnung, ich hab leider weder Teppichboden noch ne richtige Heizung, stattdessen hab ich so nen Heizkörper auf rollen, den man elektrisch betreiben kann. Obwohl unsere Vermieterinnen zu Beginn gesagt haben, dass das Haus sehr gut isoliert sein soll, haben die uns wohl angeschwindelt, weil mein Zimmer nachdem ich am Abend gegen Mitternacht nach Haus gekommen bin, extrem kalt war.

Das Bett ist in Ordnung. Die Australier schlafen hier immer mit ner leichten Decke (also nur ein großer Tuch) und darüber eine warme Decke (ohne Bezug).

Ich hab ein Kleiderschrank und nen (sehr / zu ) kleinen Schreibtisch. Hab auch nen eigenen kleinen Kühlschrank im Zimmer, der springt allerdings nachts immer an und macht lärm. Ich werd den Heute nach abschalten, bin wegen dem schon zwei Nächte hintereinander früh morgens geweckt worden.

Ansonsten hab ich in meinem Zimmer noch das Festnetztelefon stehen (ahrgs, dauernd ruft jemand an und nervt mich ...) und das Modem und den Router. Wir haben insg. auch 3 Lüfter im Haus rumstehen, allerdings ist in Melbourne grad Winter und ein Australischer Einheimischer sagte uns, dass es bis Ende November nicht wirklich warm wird. Der Australische Sommer startet wohl erst gegen Ende Dezember, dann wirds aber richtig heiß hier.

Die Küche ist ... naja, die Einrichtung es extrem alt, das Kochgeschirr ebenso. Wir haben im gesamten Haus genau 3 Messer. Bei einem ist die Schneide dermaßen beschädigt, dass man das wohl nichtmal mehr Schärfen kann, das zweite ist extrem Stumpf, man kann mit dem Finger drüberfahren ohne sich zu schneiden. Das Letzte ist das einzige was einigermaßen schneidet. Wir haben uns Heute extra zwei Messer für 6 Dollar gekauft (die sind verdammt scharf :)). Die Pfannen sind alle verrostet und die Beschichtung ist abgekratzt. Auf den Schneidebrettern scheint soetwas wie Schimmel durch. Das Besteck, die Teller und Gläser sind ok. Wir haben auch n haufen Tupper Dosen dort rumstehen, aber es sieht so aus, dass die wohl seit ewigkeiten keiner benutzt hat. In einer Dose hat sich auch irgend ein Schimmelpilz eingenistet (eklig!). Der Herd ist extrem alt, aber Kochen geht. Heute gabs lecker Spaghetti Bolognese und Salat. War echt super, fast besser als zuhause, aber nur fast ;). Und nen Kühlschrank natürlich.

Hier Zwei Schnappschüsse - ahrgs, beim letzteren hab ich aufgehört zu grinsen, mist ;)
drecks blog lässt mich das Bild nicht hochladen ..., reiche ich nach =)

Das Wohnzimmer ist auch in Ordnung, bisher saßen wir nur einmal richtig im Wohnzimmer zusammen, die Küche ist wohl eher unser Treffpunkt. Es gibt zwei Sofas für 4 Personen und nen Wohnzimmertisch. Ein Fernseher, ein DVD-Player und auch einen VHS-Player. Der Fernsher zieht allerdings Geister (besser kann man diesen Effekt nicht ausdrücken :)).

Wir haben ein Waschraum wo die Waschmaschine und das Bügelbrett /-Eisen drinstehen. Ein WC-Raum und ein Waschraum wo ein WC, ein Waschbecken, ein Bad und eine Dusche drinstehen.

Hmm... achja, wir haben draußen in der Auffahrt nen BBQ-Grill. Ich glaub den werden wir irgendwann in den kommen Tagen/Wochen noch ausprobieren :).

Ansonsten war im Haus noch ein (neu aussehendes) Fahrrad samt Schloss und Fahrradhelm, dass wir Benutzen können (und werden =)).

Ich hab sicher was vergessen ... naja, egal ;)
Soviel zu meinem Zimmer und dem Haus. Morgen gibs dann was über die nähere Umgebung des Hauses und vll. auch über die Melbourner City.

Obawa przed krytyką

Dla większości ludzi jedną z największych przeszkód uniemożliwiających bycie sobą jest obawa przed  krytyką. Ponieważ nasze relacje z innymi są źródłem największych radości (a także źródłem innych ważnych rzeczy, takich jak pożywienie albo praca), wszyscy odczuwamy potrzebę wpasowania się w krąg innych ludzi i nawiązania z nimi dobrych kontaktów. Krytyka ze strony innych często postrzegana jest jako groźna i niebezpieczna.
Aby chronić się przed taką krytyką, często ostrzegamy lub krytykujemy samych siebie. Czy kiedykolwiek słyszałeś w umyśle głos, który mówił Ci, że nie możesz wykonać jakiegoś zadania, albo że nie uda Ci się wykonać go tak dobrze, jakbyś chciał, bądź też że jesteś po prostu głupi lub niekompetentny? Wszyscy z nas czasami słuchają takiego głosu.

Pozbycie się nieśmiałości...

Bardzo zbliżonym nietwórczym stanem umysłu jest bolesna nieśmiałość, która zwykle wiąże się z tym, że czujemy się krytykowani lub deprecjonowani przez innych, a nie przez wewnętrzny krytyczny głos. Wiele osób odczuwa nieśmiałość, gdy odkryje, że jest przedmiotem krytyki. Wiele jednak odczuwa nieśmiałość nawet w samotności.
To, że ktoś, kto jest zupełnie sam, może czuć się „krytykowany", a co za tym idzie, odczuwać nieśmiałość, jest doskonałym przykładem tego, że to nasze myślenie (a nie czynniki zewnętrzne) wpływa na wiarę w siebie.
Właśnie teraz poświęć chwilę, aby wykonać pewien eksperyment myślowy.

Pomyśl o czasie, kiedy czułeś się szczególnie nieśmiały.
Może to być niedawne doświadczenie nieśmiałości — możliwe też, że sytuacja taka miała miejsce dawno temu.
Tak czy inaczej, pomyśl o takim okresie — zobacz to, co wtedy widziałeś, usłysz to, co wtedy słyszałeś, i poczuj to, co wtedy czułeś.
Jeżeli w pełni odtworzyłeś doświadczenie bycia nieśmiałym, prawdopodobnie czujesz się trochę nieśmiały właśnie teraz.
Wykorzystajmy to uczucie, aby wprowadzić nieco zmian.
W której części Twojego ciała najbardziej odczuwasz nieśmiałość?
Poświęć chwilę i zwróć na to uwagę.
Następnie odpręż się i pozwól, aby poczucie nieśmiałości stało się trochę intensywniejsze. Spraw, aby stało się ono tak silne, że będziesz mógł je zobaczyć jako obraz widziany oczami umysłu.
Teraz weź taki obraz (niezależnie od tego, jak właściwie będzie wyglądać) i spraw, aby stał się mniejszy, ciemniejszy i czarno--biały, a następnie odsuń go daleko od siebie.
Czy nadal czujesz to samo?
Czy czujesz się inaczej?
To ważne, abyś w tej chwili nie oceniał wartości swoich uczuć — po prostu zwróć uwagę na to, jak się czujesz.
Teraz powiększ ten sam obraz, pokoloruj oraz przybliż.
Jak się teraz czujesz?
Zwykle osoby, które próbują wykonać ten eksperyment myślowy, mówią o potężnej zmianie związanej z fizycznym sposobem odczuwania nieśmiałości. Następnie spraw, aby taki obraz ponownie stał się mniejszy, ciemniejszy, czarno-biały i oddalony, tak abyś mógł poczuć się bardziej komfortowo. Zmieniając intensywność obrazu poprzez inteligentne wykorzystanie submodalności, możesz poczuć się bardziej lub mniej nieśmiały. Który sposób myślenia o tym doświadczeniu wolałbyś zapamiętać?

Jak łatwo wykorzystać krytykę?

Kolejnym ważnym etapem jest nauczenie się, jak radzić sobie z krytyką innych ludzi, ponieważ może ona być równie niszczycielska — jest też poważnym problemem zarówno w pracy, jak i w domu.
Tom, kierownik działu szkolenia i rozwoju organizacji w dużym
banku, czuł się dość kiepsko z powodu tego, co działo się w pracy. Jego szef, prezes banku, był wobec niego krytycznie nastawiony, a on nie wiedział, jak na to reagować, nie przyjmując przesadnie obronnej postawy. Bolał go brzuch, gdy musiał wysłuchiwać krytycznych uwag szefa. Przyjmował wówczas postawę obronną, czuł się przygnębiony i nie był w stanie nic zrobić przez resztę dnia.
Aby rozwiązać swój problem, wypróbował opartą na perspektywie technikę obserwatora .
Wyobraził sobie, że cofa się i widzi siebie oraz szefa, a następnie ogląda film o tym, jak szef go krytykuje. Umożliwiło mu to wsłuchanie się w to, co mówi szef, bez nieprzyjemnych wrażeń i przyjmowania postawy obronnej. Następnie porównał słowa szefa ze swoimi działaniami, które zapamiętał. Szef mówił, że nie jest graczem zespołowym, ponieważ nie zawsze uczestniczy w zebraniach. Tom zastanowił się nad tym i powiedział sobie: „Ale ja opuszczam tylko te części zebrań, które nie są bezpośrednio związane z pracą mojego działu".
Gdy zastanowił się nad tą kwestią jeszcze chwilę, przyjmując perspektywę obserwatora, zdał sobie sprawę, że „innym musi się wydawać, że ich nie wspieram — nie wiedzą, co robię, kiedy mnie tam nie ma". Zdał sobie sprawę, że przekazywana przez szefa krytyka była po części istotnymi informacjami zwrotnymi — wcześniej po prostu nie był w stanie ich usłyszeć, ponieważ tak szybko przyjmował postawę obronną.
Tom zastanowił się wówczas, jak chciał odpowiedzieć szefowi.
Zastanowił się nad właściwą odpowiedzią, a następnie obejrzał „film" przedstawiający scenę rozmowy z szefem, zwracając szczególną uwagę na jego reakcję. Wyobraził sobie również, że bierze udział w zebraniach lub wyjaśnia zespołowi kierowników, dlaczego go na nich nie będzie. Pomogło mu to zaprogramować umysł tak, aby wysłuchał i wykorzystał przekazane przez szefa informacje zwrotne. Gdy skończył, zdał sobie sprawę, że ma lepszy stosunek zarówno do szefa, jak i do siebie samego.

Przeprogramowanie umysłu

Tom nie zdał sobie jednak sprawy z tego, że zmieniając sposób myślenia o reakcji na krytykę w tym konkretnym przypadku, przeprogramował swój umysł tak, aby również w przyszłości, gdy tylko zostanie przez kogoś skrytykowany, cofnąć się, ocenić słuszność krytyki, pomyśleć o właściwej odpowiedzi, przekazać ją i zastanowić się, w jaki sposób można wykorzystać wszelkie użyteczne informacje zwrotne. Możesz przeprogramować swój umysł tak jak Tom, wykonując opisane poniżej ćwiczenie.

ĆWICZENIE 37. ZRÓWNOWAŻONA REAKCJA NA KRYTYKĘ

1. Krytyka.
Zacznij od przypomnienia sobie ostatniej sytuacji, w której źle zareagowałeś na krytykę — gdy nie byłeś zadowolony z tego, jak na nią odpowiedziałeś. Wybierz umiarkowaną krytykę, aby łatwiej Ci było wykonać niniejsze ćwiczenie. Cofnij się do chwili, która miała miejsce zaraz przez rozpoczęciem przykrego doświadczenia.
2. Pozycja obserwatora.
Zobacz siebie w sytuacji, w której za chwilę zostaniesz przez kogoś skrytykowany, a gdy tylko „inny Ty" rozpozna czyjeś słowa jako krytykę, zobacz, jak ten „drugi Ty" zdysocjuje się od zdarzenia. Gdy ów „drugi Ty" zacznie przyjmować krytykę, możesz wyobrazić sobie, jak wychodzi z ciała lub czuje się chroniony przez otaczającą go tarczę z pleksiglasu. Pomocne może okazać się zobaczenie słów krytyki napisanych drukowanymi literami w komiksowym „dymku".
3. Film o krytyce.
Zobacz, jak „drugi Ty" kręci szczegółowy film przedstawiający znaczenie krytyki, tak by mógł zrozumieć, o co w niej chodzi. Jeżeli ów „drugi Ty" nie ma dość informacji, aby zrobić zrozumiały film, zobacz, jak prosi krytykującego o nie, dopóki dokładnie nie zrozumie, co ma on do powiedzenia.
4. Film o Twoim doświadczeniu.
Teraz, gdy ów „drugi Ty" poznał już punkt widzenia krytykującego i zrozumiał, jak on postrzega całą sytuację, zobacz, jak „drugi Ty" kręci film o tym, co Ty pamiętasz z tej samej sytuacji, a następnie porównuje Twój film z tym, co zobaczył krytyk.
5. Porównaj filmy.
Czy filmy przedstawiające interesujący Cię incydent pasują do siebie, czy są rozbieżne? Mogą mieć taką samą treść, pokrywać się jedynie częściowo lub zupełnie do siebie nie pasować. Pamiętaj, że zostały nakręcone z różnych pozycji percepcyjnych. Jeżeli do siebie nie pasują, zobacz, jak prosisz krytykującego o więcej informacji. Ów „drugi Ty" stara się wtedy zrozumieć krytykę.
6. Wybierz odpowiedź.
Na podstawie dokonanego przez „drugiego Ciebie" porównania filmów zdecyduj, jaka reakcja byłaby najwłaściwsza.
Istnieje wiele możliwych odpowiedzi — zależą one od okoliczności oraz stopnia zgodności (lub niezgodności) wspomnianych dwóch filmów.
„Drugi Ty" mógłby powiedzieć „przepraszam" lub „chciałem tylko panu powiedzieć, że się martwię" bądź „z mojego punktu widzenia to wygląda zupełnie inaczej".
Mógłby również odpowiedzieć: „to ciekawe spojrzenie na to, co się stało" lub „być może mogłem postąpić inaczej", a nawet „dziękuję panu za wyrażenie opinii". Zobacz, jak wybiera odpowiedź, która w danej sytuacji okaże się właściwa, i informuje drugą osobę, że stara się dokładnie zrozumieć, co ma ona na myśli. Gdy zobaczysz, jak będziesz odpowiadać na krytykę, zwróć uwagę na reakcję, z jaką spotka się taka odpowiedź. Możesz zmieniać to, co mówi „drugi Ty", a także jego sposób mówienia, dopóki nie będziesz zadowolony
z rezultatów.
7. Planowanie przyszłości.
Następnie zdecyduj, czy chcesz zmienić swoje zachowanie na podstawie informacji, które właśnie otrzymałeś.
Jeżeli tak, zobacz, jak w podobnej sytuacji w przyszłości wykorzystujesz inne zachowania. Proces ten jest sposobem na przeprogramowanie umysłu tak, aby uzyskiwał automatyczny dostęp do takich nowych zachowań, gdy następnym razem znajdziesz się w tego rodzaju sytuacji.
8. Powtórz ćwiczenie.
Aby Twoje odpowiedzi stały się jeszcze bardziej automatyczne, przeanalizuj dwie lub trzy przyszłe sytuacje, w których prawdopodobnie będziesz krytykowany — sytuacje, w których będziesz chciał wykorzystać poznany właśnie nowy sposób reagowania.
Powtórz kroki 1-6 niniejszego ćwiczenia, zastanawiając się nad każdą z tych sytuacji, tak abyś mógł wykonywać kolejne czynności w sposób jeszcze bardziej automatyczny.
9. Integracja.
Gdy skończysz, przybliż do siebie tę część Ciebie, która opanowała nową strategię, tak aby cały proces oceniania krytyki i odpowiadania na nią naprawdę stał się częścią Ciebie.
Opisany proces zrównoważonego reagowania na krytykę pozwala skutecznie odcinać się od krytyki i odkrywać wszelkie dostępne informacje zwrotne — niezależnie od ich źródła. Możesz go również wykorzystać, gdy dopiero spodziewasz się krytyki z czyjejś strony, bądź w sytuacjach, w których sam siebie krytykujesz.
Świadomość tego, że możesz wykorzystać ten proces, aby pozostać otwarty na komunikację i właściwie na nią reagować, może zdziałać cuda, jeśli chodzi o zwiększenie Twojej wiary w siebie.

Wartość krytyki

Gdybyś nie dysponował oferowaną przez NLP strategią zrównoważonego reagowania na krytykę, mógłbyś traktować krytykę tak, jakby stawiała Cię w sytuacji bez wyjścia. Jeżeli będziesz zmuszony przyjmować postawę obronną zawsze wtedy, gdy będziesz krytykowany, nie dostrzeżesz żadnych użytecznych informacji, które mogą być ukryte w słowach krytyki.

Każde zachowanie jest użyteczne w jakimś kontekście.
To bardzo ważne założenie NLP oznacza, że nawet krytyka ma wartość. W rzeczywistości każda krytyka zawiera przydatne informacje.
Jeżeli zastosowałeś strategię zrównoważonego reagowania na krytykę i nie przyjąłeś postawy obronnej, gdy ktoś skrytykował Twoje przekonania, wartości lub zachowanie, będziesz w stanie uważnie wsłuchać się we wszystko, co zostało powiedziane, obiektywnie to ocenić i wykorzystać do swoich celów wszystko, czego się nauczysz.
Jeżeli krytyka okaże się trafna, a Tobie uda się zachować obiektywizm, możesz odpowiedzieć, w sposób zrównoważony, zgadzając się z rozmówcą: „Rozumiem, co masz na myśli". Twoja zgoda nie musi jednak oznaczać, że zamierzasz cokolwiek w sobie zmieniać. Możesz się zmienić, ale wcale nie musisz.
Wybór należy do Ciebie.
Nauczyłeś się po prostu, że możesz nawiązać nić porozumienia z rozmówcą, a zawsze gdy będziesz się z nim komunikować, możesz podkreślać Wasze dążenie do zgody.
Jeżeli zauważysz, że po prostu nie jesteś w stanie zrozumieć, o czym mówi druga osoba, możesz spokojnie powiedzieć: „Jeszcze nie do końca rozumiem, o co panu chodzi — czy mógłby pan podać nieco więcej konkretów?".
Jeżeli poprosisz o obiektywne, bardziej szczegółowe informacje, zwiększysz szansę na to, że dowiesz się znacznie więcej zarówno o rozmówcy, jak i o sobie. Możesz po prostu porównać wszystko to, co mówi Ci druga osoba, z własnym doświadczeniem, i odkryć, gdzie dokładnie zgadzacie się, a gdzie macie odmienne zdanie.
Jeśli jednak nie zgadzasz się z rozmówcą, możesz równie dobrze wyrazić swoje zdanie, w sposób obiektywny mówiąc: „Wie pan, mam na ten temat inne zdanie". Dowiesz się również, że Wasze sposoby widzenia świata znacząco się różnią, jeśli chodzi o pewne kwestie.
Dzięki tym informacjom w przyszłości będziesz lepiej przygotowany do nawiązywania z tą osobą komunikacji w formie, która będzie jej bardziej odpowiadać.

Andreas Steve, Faulkner Charles - NLP Nowa Technologia Osiagania Sukcesów

Zobacz także

• Bądź swoim mistrzem - odpowiedzi są w Tobie

• Uśmiechaj się, przełamuj schematy!

• Autentyczna zmiana myślenia

• Przestań się okłamywać

• Poznawaj siebie - podejście Zen

• Kto jest premierem w Twoim rządzie?

Jag var tvungen att kommentera.

"Jag måste bara säga en sak Liza.
Beth är det äckligaste jag sett i bildväg under 2008."

Hela inlägget hittar du här

Fortfarande är jag hög efter lördagens Springsteenkonsert som får hela 5 Järegårdar av mig. Dagens låt är  konsertens bästa låt, Last to die från Magic. Insup den i era öron!

Niezależnie od tego, w jaki sposób przywoływałeś takie przyjemne i nieprzyjemne doświadczenia, wróć i zamień je.
Jeśli byłeś zdysocjowany w przypadku nieprzyjemnego doświadczenia, zaangażuj się w nie i zauważ, jak zmienią się Twoje odczucia.
Jeżeli byłeś zasocjowany z tym wspomnieniem, „wyjdź" z ciała i spójrz na siebie w sposób zdysocjowany — zwróć również uwagę na to, jak zmieniają się emocje, które będziesz odczuwać.
Teraz pomyśl o tym, jak przywoływałeś przyjemne wspomnienie.
Jeśli byłeś wówczas zdysocjowany, zaangażuj się w nie i doświadcz go tak, jakby wszystko działo się właśnie teraz. Jeżeli byłeś zasocjowany z takim przyjemnym wspomnieniem, wycofaj się na chwilę i zobacz, jak to jest, gdy ogląda się je z dystansu.

Gdy jesteś zasocjowany ze wspomnieniem:
- jesteś skłonny odczuwać wszystkie emocje, jakich doznawałeś w pierwotnej sytuacji — niezależnie od tego, czy były przyjemne, czy nieprzyjemne.
Gdy jesteś zdysocjowany:
- odczuwasz jedynie emocje zdystansowanego obserwatora.

Dzięki temu eksperymentowi wiesz już dobrze, w jaki sposób będziesz zapamiętywać zdarzenia.
Doświadczenia pozytywne będziesz chciał zapamiętywać w sposób zasocjowany, negatywne zaś w sposób zdysocjowany.

Przykładem na to, jak nie należy wykorzystywać opisanych umiejętności, jest historia kobiety, która doskonale się bawiła na pewnym sylwestrowym przyjęciu. Przez wiele godzin była szczęśliwa, tańczyła... a nawet śpiewała dla przyjaciół — była duszą towarzystwa. Około drugiej w nocy, zaraz przed końcem zabawy, ktoś na nią wpadł, gdy piła kawę. Napój rozlał się, brudząc cały przód jej białej sukienki. Była tak przerażona, że aż podskoczyła, mówiąc: „Cały wieczór zmarnowany!".
Kilka miesięcy później w sklepie spotkała kolegę, który był na tamtym przyjęciu. Gdy wspomniał o nim, przerwała mu, okazując zdenerwowanie:
„Proszę, nie rozmawiajmy o tamtym przyjęciu — to była okropna noc!".
Ta kobieta przez wiele godzin była duszą towarzystwa, a następnie pozwoliła, aby jedna nieprzyjemna chwila zrujnowała jej cały wieczór. Zamiast cieszyć się wszystkimi przyjemnymi wspomnieniami związanymi z miłym wieczorem, zasocjowała się z doświadczeniem rozlanej kawy pod koniec przyjęcia i zdystansowała się od wielu przyjemnych godzin, które spędziła z przyjaciółmi.
To nie jest najmądrzejszy sposób na zapamiętanie przyjęcia — podobnie jak nie jest to dobry sposób na przejście przez życie.

Pomyśl o ludziach, którzy cierpią na depresję. Często są to osoby, które dysocjują się od pozytywnych doświadczeń i asocjują z negatywnymi. Następnie przypomnij sobie znajomych, którzy zwykle znajdują się na emocjonalnym roller coasterze — w jednej chwili są szczęśliwi, a w następnej przygnębieni.
To osoby, które asocjują się z niemal wszystkimi doświadczeniami — zarówno przyjemnymi, jak i nieprzyjemnymi, rzadko osiągając stan dysocjacji.

Istnieją również ludzie, którzy najczęściej starają się doświadczać życia z pozycji obserwatora.
Zwykle przyciągają ich zawody wymagające zdolności analitycznych, w tym takie nauki, jak inżynieria czy programowanie komputerów. Są oni często bardziej zorientowani na koncepcje, informacje i rzeczy niż na innych ludzi.

Jeżeli naprawdę pragniesz cieszyć się życiem, będziesz chciał asocjować się ze wspomnieniami, tak byś mógł odczuwać wszystkie te przyjemne emocje i wykorzystywać je jako dobre zasoby wspierające pozytywne nastawienie do przyszłych rezultatów.

Fizjologia przyjemnych emocji jest również znacznie zdrowsza dla organizmu niż stresująca fizjologia dyskomfortu. Fizjologiczną reakcją organizmu na nieprzyjemności jest zwykle strategia „uciekaj lub walcz".
Taka taktyka przydaje się, gdy trzeba uniknąć naprawdę niebezpiecznej sytuacji, ale w przypadku typowych nieprzyjemności jej jedynymi skutkami są wzrost ciśnienia krwi oraz wszystkie pozostałe fizjologiczne reakcje na stres.
W zupełności wystarczy, że musiałeś doświadczać wszystkich tych złych emocji w pierwotnych okolicznościach — dlaczego miałbyś przeżywać je od nowa?

Gdy zdysocjujesz się od nieprzyjemnego wspomnienia, nadal będziesz widzieć, jaki byłeś wówczas nieszczęśliwy — tak byś nadal mógł być świadom tego, czego nie chcesz doświadczać w przyszłości. Nie tracisz żadnych wartościowych informacji i nadal pamiętasz ważne lekcje związane z takimi doświadczeniami.

Wszystko, co tracisz, to złe emocje, które często ograniczają Twoje horyzonty i kreatywność wtedy, gdy ich najbardziej potrzebujesz. Dysocjując się od nieprzyjemnych wspomnień, możesz pozostać pełen potencjału i pomysłów — lepiej radzić sobie z trudnościami, jakie niesie los.

Gdy nauczysz się wybierać między asocjacją a dysocjacją, zdobędziesz niezwykle skuteczne narzędzie, dzięki któremu zmienisz swoje życie. Następnym etapem jest rozpoczęcie treningu podświadomości, dzięki któremu będziesz mógł dokonywać wspomnianego wyboru w sposób automatyczny. Jeżeli już doświadczasz tego rodzaju mechanicznych wyborów, być może nie musisz wykonywać następnego ćwiczenia.
Daje ono jednak wiele radości i mimo wszystko może sprawić, że Twoje życie zmieni się na lepsze.

ĆWICZENIE. ASOCJACJA I DYSOCJACJA

Asocjacja

1. Fizjologia.
Wykorzystaj fizjologię asocjacji. Pochyl się do przodu i rozejrzyj się na boki — poczuj wszystkie emocje, jakich teraz doświadczasz, a także gotowość ruchu, działania w reakcji na wszystko, co zdarzy się za chwilę.
2. Zasocjuj się z przyjemnym wspomnieniem.
Pomyśl teraz o jakimś przyjemnym wspomnieniu i poświęć nieco czasu na całkowite zasocjowanie się z nim, tak byś ponownie znalazł się „wewnątrz" takiego doświadczenia, patrząc własnymi oczami, widząc to, co widziałeś wtedy i słysząc to, co wówczas słyszałeś — ciesz się, odczuwając wszystkie dobre emocje, których pierwotnie doświadczałeś
w takiej sytuacji.
3. Powtórz krok drugi. Posłuż się kilkoma innymi przyjemnymi wspomnieniami (po jednym na raz), utrzymując jednocześnie fizjologię asocjacji. Wybieraj przyjemne wspomnienia z bardzo zróżnicowanych kontekstów takich, jak praca, zabawa, dom, sport, zmysły, zadowolenie z siebie czy uznanie okazywane przez innych
itp. Całkowicie asocjuj się z każdym z nich, tak byś mógł w pełni cieszyć się z odczuwania takich pozytywnych i dających poczucie zasobności doświadczeń.
4. Poproś umysł, aby asocjował się jedynie z pozytywnymi odczuciami.
Teraz zamknij oczy i zapytaj podświadomości, czy zechciałaby zostać Twoim pozytywnym zasobem, automatycznie umożliwiając Ci asocjowanie się ze wszystkimi pozytywnymi wspomnieniami, gdy tylko je przywołasz. Uznaj, że niemal we wszystkich przypadkach będzie to mądry wybór, który pozwoli Ci cieszyć się życiem i być bardziej pomysłowym, gdy będziesz musiał stawić czoła nieuchronnym życiowym trudnościom.
Poświęć nieco czasu, aby upewnić się, że taki wewnętrzny komunikat zostanie usłyszany — poczekaj na pozytywną odpowiedź podświadomości.

Dysocjacja

1. Fizjologia dysocjacji.
Wykorzystaj fizjologię dysocjacji. Oprzyj się o krzesło i poczuj, jak Twoje barki cofają się nawet nieco bardziej. Pozwól, aby podbródek podniósł się nieco w górę, gdy głowa również będzie się cofać — uspokój całe ciało.
2. Zdysocjuj się od nieprzyjemnego wspomnienia.
Teraz pomyśl o umiarkowanie nieprzyjemnym wspomnieniu i poświęć nieco czasu na całkowite zdysocjowanie się od niego. Wyobraź sobie siebie w tamtym wspomnieniu tak, jakbyś oglądał się w telewizorze.
Być może warto wyobrazić sobie, że film jest czarno-biały albo trochę „odsunąć" telewizor — tak, aby film stał się ciemniejszy i bardziej niewyraźny. Jeżeli masz jakiś problem z dysocjowaniem się, wyobraź sobie, że oglądasz film przez szybę wykonaną z grubego pleksiglasu. Ciesz się z tego, że jesteś zdystansowanym obserwatorem — zdystansowanym, ale wnikliwym i zainteresowanym.
3. Powtórz krok 2.
Wykorzystaj kilka innych umiarkowanie nieprzyjemnych wspomnień związanych z różnymi kontekstami — pomyśl o nieprzyjemnych doświadczeniach w pracy, w domu, gdy byłeś z innymi i gdy byłeś sam, o rozczarowaniach i pomyłkach itp. Zdysocjuj się całkowicie od każdego z nich po kolei, tak abyś mógł cieszyć się z tego, że jesteś obserwatorem — zdystansowanym, ale wnikliwym i zainteresowanym.
4. Poproś umysł, aby asocjował się jedynie z pozytywnymi wspomnieniami.
Teraz zamknij oczy i poproś podświadomość, aby zechciała być dla Ciebie pozytywnym zasobem, umożliwiając Ci automatyczne dysocjowanie się od wszystkich nieprzyjemnych wspomnień, gdy tylko sobie o nich przypomnisz — aby uznała, że niemal we wszystkich przypadkach będzie to mądry wybór, który da Ci więcej radości z życia, a także pozwoli Ci na bycie bardziej pomysłowym, gdy napotkasz nieuniknione życiowe trudności.

Poświęć nieco czasu na upewnienie się, że tego rodzaju wewnętrzny komunikat został wysłuchany i zaakceptowany.
Istnieje jeszcze jeden użyteczny sposób na przetwarzanie nieprzyjemnych wspomnień tak, aby stawały się pozytywnymi zasobami
— należy je odtworzyć wstecz. Wykorzystaj następne ćwiczenie, aby dowiedzieć się, jak skuteczna może być ta technika.

ĆWICZENIE. OGLĄDANIE FILMU OD KOŃCA

1. Nieprzyjemne wspomnienie.
Pomyśl o umiarkowanie nieprzyjemnym wspomnieniu i odtwórz je tak, jakby było filmem (niezależnie od tego, jak teraz o nim myślisz). Gdy będziesz oglądać taki film, zwróć uwagę na wszystkie nieprzyjemne emocje, które będziesz odczuwać. Obejrzyj go dokładnie od początku do końca.
2. Odtwórz film wstecz.
Teraz postaraj się „zagrać" w takim filmie: włącz się pod koniec i odtwórz cały film wstecz — w kolorze i bardzo szybko, poświęcając na to zaledwie około półtorej sekundy.
Będziesz się czuł tak, jak gdybyś uczestniczył w doświadczeniu, a czas bardzo szybko biegł wstecz. Jeżeli chcesz, posłuż się tą techniką dwa albo trzy razy.
3. Sprawdź się.
Teraz odtwórz ten sam film co w kroku 1. i ponownie zwróć uwagę na emocje, jakie odczuwasz, gdy go oglądasz.
W przypadku większości osób okaże się, że pierwotnie odczuwane nieprzyjemne emocje zostały zneutralizowane. Ponowne przeżycie jakiegoś doświadczenia „wspak" powoduje szybką zmianę zapisanej w mózgu kolejności doświadczeń w taki sposób, że lęk zostaje wyeliminowany. Po prostu nie możesz się już bać. To tak, jakby uruchamianie tego procesu w umyśle powodowało oddzielenie strachu od danej sytuacji. Uczestniczenie w sytuacji, w której zdarzenia dzieją się w odwrotnej kolejności, oznacza, że faktycznie możesz zacząć od końca i wyobrazić sobie, że wszystko robisz „wspak": chodzisz wstecz, mówisz wspak, poruszasz się do tyłu, wykonujesz cały proces wstecz — tak, jakbyś był postacią z filmu odtwarzanego na magnetowidzie zaprogramowanym na „szybkie przewijanie wstecz". Kończysz zaś na początku doświadczenia, a w zasadzie jeszcze zanim się ono zaczęło.

Jeśli opisany proces nie działa, przyczyną jest brak osobistego zaangażowana — ćwiczący wykonał film o tym, jak porusza się wstecz i obejrzał go, zamiast rzeczywiście się weń zaangażować, odczuwając to, co odczuwa osoba wykonująca czynności w odwrotnej kolejności. Musisz naprawdę ponownie przeżyć wszystkie etapy zdarzenia w odwrotnej kolejności. Być może łatwiej będzie Ci wyobrazić sobie taki proces, jeśli pomyślisz, że zostałeś wyrzucony przez olbrzymią procę i przeżywasz wszystko „od końca", wyraźnie czując, jak bardzo szybko „lecisz" w kierunku początku zdarzenia.

Połączenie dysocjacji z odtwarzaniem „filmu" wstecz to metoda, która jest efektywniejsza od każdej z tych technik z osobna — wystarczająco skuteczna, aby zneutralizować nawet najbardziej intensywne fobie lub traumatyczne wspomnienia. Metoda ta została opracowana przez Richarda Bandlera jako rozwinięcie metody opracowanej wcześniej przez Johna Grindera.

Pewien agent ubezpieczeniowy obawiał się wind. Jeżeli biuro klienta znajdowało się wyżej niż na trzecim lub czwartym piętrze,
musiał korzystać ze schodów albo w ogóle unikał wizyty. Ten lęk naprawdę narażał go na straty — chociaż sporo ćwiczył, wspinając się po schodach. Gdy zapytano go, skąd wzięły się jego obawy, nie miał pojęcia, co odpowiedzieć. Nie mógł sobie przypomnieć pierwszego razu, ale powiedział, że o ile pamięta, całe życie bał się wind. Pamiętał, że jako dziecko bał się jeździć windą do gabinetu dentysty, który znajdował się na siódmym piętrze, i zamiast tego chodził po schodach. Nadal drżał na samo wspomnienie tamtych wizyt. Aby pomóc mu przezwyciężyć lęk, poproszono go, aby wyobraził sobie siebie w jadącej do góry windzie. „Oglądał" jakby z daleka czarno-biały film, który przedstawiał wspomnianego spanikowanego siedmioletniego chłopca jadącego windą w górę.
To bardzo istotne, aby nie tylko zobaczył siebie w windzie, lecz również usłyszał, jak wspomniany zaniepokojony mały chłopiec płakał i szamotał się. Jego wewnętrzny dialog był charakterystyczny dla stanu dysocjacji — zdystansowania się od odczuwanego lęku.
Wykorzystywał takie zdania, jak: „On jest przestraszony, tamten mały chłopiec jest przestraszony".
Po obejrzeniu małego chłopca jadącego windą, a następnie wysiadającego na najwyższym piętrze ze świadomością, że jest znów bezpieczny, agent w szczególny sposób zasjocjował się z tą sytuacją: włączył się pod koniec sceny i odtworzył cały „film" wstecz bardzo szybko od końca do początku. Wszystkie zdarzenia widział w pełnych kolorach — zmieniały się jak w kalejdoskopie, ponieważ „przewinięcie" filmu od końca aż do początku trwało zaledwie około półtorej sekundy.
Pod koniec odtwarzanego wstecz „filmu" znalazł się w sytuacji, która miała miejsce jeszcze, zanim całe zdarzenie w ogóle się rozpoczęło. Po sześciu latach nadal doskonale sobie radzi. Zaraz po wykonaniu ćwiczenia sprawdził swoją odporność, jadąc szklaną windą do znajdującej się na trzynastym piętrze restauracji, gdzie wypił kieliszek wina, aby uczcić swoje osiągnięcie.

Ponowne przeżywanie traumatycznych doświadczeń dzięki wizualizacji

Tę samą technikę można zastosować w przypadku dowolnego traumatycznego przeżycia, nawet jeśli nie stało się ono przyczyną lęków i fobii. Pewien mężczyzna miał szczególnie trudne doświadczenie życiowe. Pewnego dnia wrócił wcześniej z pracy, aby podzielić się z żoną wspaniałą nowiną — powiedzieć jej o awansie, którego się nie spodziewał. Gdy wrócił do domu, poszedł na podwórko, ponieważ wiedział, że żona zajmowała się o tej porze ogródkiem. Znalazł ją martwą — zmarła na zawał serca w wieku trzydziestu pięciu lat.
Ta scena pozostała z nim na zawsze i bardzo wpływała na jego życie. Gdy tylko pomyślał o żonie, o dziesięciu latach ich małżeństwa, dokładnie wyobrażał sobie ją leżącą na podwórku i ponownie przeżywał szok, jaki wiązał się z całym doświadczeniem.

Aby pomóc mu zmienić naturę wspomnianego traumatycznego przeżycia, poproszono go, aby „obejrzał" tę sytuację tak, jakby oglądał ją z punktu znajdującego się trzydzieści metrów nad ziemią — obserwując, jak wchodzi na podwórko i znajduje żonę martwą. Pod koniec takiego filmu angażował się w sytuację i wyobrażał sobie, że jest „wsysany" i w ciągu półtorej sekundy przeżywa całe doświadczenie wstecz tak, jakby był wciągany przez olbrzymi odkurzacz. Metoda ta pozwoliła na odłączenie szoku i obaw od tego wspomnienia — mężczyzna był już w stanie wspominać życie z żoną w nieco spokojniejszy sposób.
Dopiero wówczas zdobył umiejętność asocjowania się z wieloma przyjemnymi wspomnieniami związanymi z ich wspólnym życiem.

Ta sama technika sprawdza się również doskonale w przypadku zespołu stresu pourazowego (PTSD), na który cierpi wielu weteranów wojny w Wietnamie oraz policjantów. Proces ten może okazać się bardzo użyteczny wtedy, gdy jakaś osoba odczuwa intensywną, natychmiastową obawę lub wykazuje inne nieprzyjemne reakcje — niezależnie od tego, czy Twoim zdaniem chodzi o fobię, czy też nie.

Andreas Steve, Faulkner Charles - NLP Nowa Technologia Osiagania Sukcesów

Powiązane posty:

• Zostań mistrzem swoich emocji

• Reakcje i mowa ciała = lustro emocji.

• Jak rósł mózg człowieka: Ewolucja emocji.

• Gniew, poczucie winy, lęk i samotność - czym naprawdę są?

• Bądź swoim mistrzem - odpowiedzi są w Tobie

• Ciemna noc duszy

Är inte de här två väldigt lika? Bayern Münchens och Tyska landslagets(fotboll) briljanta ytterback Philip Lahm och gameplayer.se:s redaktör Andreas Berg.

Vem som är vem får ni lista ut själva.
(Tips. Som ni ser har den undre en träningsoverall på sig det är ett tecken på någonting.)

Wo fang ich jetzt am besten an? In den 3 Tagen ist so viel passiert...

Erstmal der Flug:

Ich bin zusammen mit Dan geflogen. Leider konnten wir im Flugzeug von Hamburg nach London nicht zusammen sitzen, aber das war nicht alzu schlimm, weil der Flug eh nur knapp 2 Stunden gedauert hat. Die Startphase war nicht so schlimm, den Druckausgleich hat man zwar deutlich gespürt aber es war noch erträglich. Allerdings haben meine Ohren bei der Landephase ziemlich geschmerzt.

In London mussten wir uns dann erstmal ca. 4 Stunden irgendwie beschäftigen und haben uns dann den halben Heathrow Flughafen angeschaut und für den nächsten Flug nach Hong Kong Sitze nebeneinander reserviert. Der Flug nach Hong Kong hat dann etwa 10-11 Stunden gedauert. Wir hatten Megaglück, dass ein älteres Ehepaar was in der selben Reihe wie wir saß, die Plätze gewechselt hat, so hatten wir während des gesamten Fluges 4 Sitzplätze für uns allein und konnten uns richtig breit machen : ).

Das Essen im Flugzeug war auch in ordnung. Fürs Abendessen hatten wir die Wahl zwischen Hühnchen und Beef, hab dann das Hühnchen genommen. Waren im Grunde einige Hünchenstückchen mit Kartoffelbrei und Erbsenstangen. Es gab auch immer mal so knaberein zwischendurch. Irgendwann haben die dann die Lichter gedämmt und die meisten Leute sind schlafen gegangen (ich nicht). Etwa 2-3 Stunden vor Ankunft in Hong Kong gabs dann Frühstück.  Wählen konnte man zwischen gebackenem Ei und Müsli. Das Ei war echt lecker. Die Landephase war wiedermal schrecklich. Hab das mit dem Druckausgleich immer noch nicht hinbekommen...

Angekommen in Hong Kong wurde uns erstmal ein Quantas Sticker an die Brust gebapt, damit wir wohl nicht verloren gehen. Wir hatten etwa ne Stunde am Flughafen Zeit. Nachdem wir aus dem Flugzeug raus waren, haben wir auf die Anzeigetafeln geguckt, wann und wo unser Flug wieder losgeht. Leider gingen 2 Maschinen fast zur selben Zeit nach Melbourne und wir haben uns die Uhrzeit und das Gate für die falsche Maschine gemerkt. Sind dann erstmal auf dem Flughafen rumgelaufen und haben uns bisschen umgesehen. Ca 10 min vor Abflug der falschen Maschine sind wir am falschen Gate eingetrudelt. Die nette Dame die die Tickets prüft, hat uns darauf hingewiesen, dass wir am falschen Gate sind und uns gesagt, dass wir mal auf die Flugnummer auf den Anzeigetafeln schauen sollen. Haben wir dann auch gemacht ... wir waren an Gate 69 und mussten zum Gate 21.  Schaut euch mal den Aufbau des Flughafens an und die Strecke die wir dann rennen mussten...

Und das so schnell wie möglich, weil das Gate eigentlich schon seit 10 min geschlossen war... habens dann grad noch geschafft. Ich hätt nicht gewusst, was wir gemacht hätten, wenn wir den Flug verpasst hätten :\.

Der Flug nach Melbourne war dann extrem anstrengend. Wir kamen total erschöpft, keuchend, verschwitzt im Flugzeug an und sind dann direkt losgeflogen. Diesmal hatten wir leider nicht die gesamte Sitzreihe für uns. Ich hab dann den größten Teil des Flugs versucht zu schlafen, was leider nicht von erfolg gekrönt war. Ansonsten gabs wieder was zu futtern. Weiss aber grad nicht mehr was das war, hatte den ganzen Flug über keinen Hunger, hab irgendwie nur nen kleinen Salat gegessen.
In der letzten Landephase hab ich endlich verstanden wie man Druckausgleich macht (einfach immer wieder gähnen). (Ich hasse Landephasen ..., und Flüge ab jetzt auch ...)

Am Melbourner Flughafen angekommen ging eigentlich alles recht flott und einfach. Wir sind durch die Kontrollen, haben unsere Koffer geholt und sind raus. Haben dann erstmal Fathi angerufen, er hatte ein Zimmer in nem Backpacker Hotel in der Melbourner City reserviert gehabt. Am Flughafen haben wir uns noch so ein Touristen Info Heftchen geholt wo besondere Locations und Veranstaltungen drin standen und unter anderem auch ne kleine Stadtkarte der Melbourner City. Wir sind dann mit nem Shuttle Bus hingefahren und haben mal geschaut, wie weit das Backpacker Hotel etwa von der Haltestelle wo wir rausgelassen wurden entfernt ist. Auf der Stadtkarte sah es aus, als wärs gleich um die Ecke, etwa 2 Blocks entfernt. Aber da Melbourne eine verdammt große Stadt ist, sinds dann eben mal 8 oder so gewesen. Die Räder meines Koffers sind bei dieser Strecke übrigens kaputt gegangen. Haben das Backpacker Hotel dann in so ner Seitenstraße gefunden. 28$ Pro Nacht in nem 6 Bett Zimmer + Frühstück. War wohl in Ordnung. Auch Relativ sauber, wenn man nicht unters Bett schaut. Haben dann auch Roman im Zimmer getroffen, der 12 Stunden vor uns losgeflogen ist. Sind dann noch kurz raus was essen. In der nächsten Hauptstraße gabs irgendwie 7-8 Fastfood Läden nebeneinander. Hier mal ne kleine Auswahl: McDonalds, KFC, Subway, ein Chinese, Hungry Jacks (das Australische Burger King). Wir sind dann zu Hungry Jacks rein und haben erstmal nen kleinen Schock erlebt. Die Preise sind recht günstig. Für ein Whopper Menü haben wir umgerechnet knapp 4 Euro bezahlt. Allerdings wars ziemlich schmutzig dort. Die Tische waren zugestellt mit dem Müll von vorherigen Gästen und Tabletts, die man normalerweise bekommt gabs auch nicht (was die Leute aber anscheinend nicht stört). Der Whopper war mehr schlecht als recht zusammengeklatscht, die Coke hat etwas anders geschmeckt als in Deutschland und die Pommes waren im Grunde in Ordnung, nur ziemlich versalzen. Sind dann direkt schlafen gegangen, weil wir um 7 aufstehen mussten und wir eigentlich auch so schon ziemlich fertig waren (naja, zumindest ich). Gegen 8 dann mit Fathi getroffen, der hatte zum Glück ein Auto zur Verfügung (geliehen) und wir sind los uns das Haus anschauen. Roman und Fathi hatten sich das ein Tag vorher schon angeguckt und direkt den Vertrag unterschrieben. Wir haben uns das dann auch angeguckt. Irgendwie hatten wir andere Erwartungen, aber naja, man kann drin leben... 5 Zimmer (d.h. wir haben noch Mitbewohner), eine Küche, 1 Badezimmer mit Dusche, Bad, WC und ein WC-Zimmer, ein Waschraum und ein Wohnzimmer. Da die Zimmer untersch. groß sind, blieb mir nur übrig das große Zimmer zu nehmen. Ich zahl jetzt etwas mehr als die anderen, aber ich glaub im September wechseln wir, so dass sich das wieder ausgleicht. Bilder stell ich später mal rein. Danach sind wir zur Deakin Uni gefahren um erstmal irgendwie bescheid zu sagen, dass wir angekommen sind. Dort haben uns dann andere Studenten erstmal rumgeführt und bisschen was gezeigt und erzählt, wichtige Termine, Infos, etc. . Irgendwann mussten wir dann los, weil Fathi das Auto zurückbringen musste. Am Abend sind wir noch kurz raus in ein Lokal und haben dort 19$ für 2 Bier und eine Coke bezahlt, der Alkohol ist wohl ziemlich teuer in Australien :\.

Ich bin dann früh ins Bett, weil ich auf dem Flug kaum geschlaffen hab, im Backpacker auch nur paar stunden durchschlafen konnte und allgemein wohl noch unter dem Jetlag litt. Am nächsten Morgen dann wieder um 7 aufgestanden (hatte wieder nicht besonders gut geschlafen). Gefrühstückt, Koffer gepackt und ab ins neue Haus. Wir hatten zum glück wieder das Auto zur Verfügung. Nach dem Auspacken haben wir erstmal nen Großeinkauf gemacht. Umgerechnet glaub ich 160 Euro ausgegeben, dabei aber jede Menge billigkrams gekauft (alles in ner weissen Verpackung mit der Marke "Home Brand", fotos gibs später :)).

Danach gings noch weiter, aber mir rennt mal wieder die Zeit davon. Den Rest schreib ich später.
Etwaige Schreibfehler, schlechte formulierungen, Satzbau etc. bitte nicht beachten :)
Die Tage wirds wohl auch in Englisch geschrieben, heute allerdings noch keine Lust.

Viel Spass beim zuschauen!

Despite the Balearic authorities temporarily closing DC10, Circoloco’s brand of underground techno-treats continues its waltz across Europe. The notorious clown’s face, disturbing to anyone whose childhood was ruined by Stephen King’s ‘It’, is instantly recognisable, while residents Tania Vulcano and Clive Henry ensure Circoloco’s reassuring gold standard is upheld by handpicking a selection of techno’s finest to accompany their forays. Over the last nine years its Italian promoters Andrea and Antonio have taken the party – born from the womb of DC10 – to Rome, Barcelona, London and beyond. Although originally limiting their excursions to the winter months, 2006 saw the night assume permanent residency here at The End in London.

On this particular Saturday night, the queue outside is – as always – long enough to draw envious looks from Alton Towers, its protruding tail snaking all the way around West Central Street and spilling out onto Shaftsbury Avenue – even at 3am. Although lacking the sun, sea, and stupid-cum-sexy fancy dress of its Ibizan counterpart, The End shows why Circoloco works anywhere.

After successfully creeping past the enormous queue, inside appears to be more of the same: everyone considering a cigarette break is forced to wait all over again for the ‘one-in-one-out’ policy. For anyone wanting to give up smoking, forget hypnotherapy, just spend a Saturday night at the End; while those who once enjoyed the occasional cigarette will soon be ardent anti-smokers.

Once in, the End’s dark underbelly beckons: the basement is throbbing, and the crowd – already warmed up by Clive Henry – are stomping and shouting to Pedro’s twisted bouncy techno. Every so often a new break or sample calls for a moment of appreciation; a deep breath to fill the lungs and suck up the vibrations, embracing the warm tingling under the breast-plate that forces a smile. If this doesn’t ring a bell, try it. Next time something special is played: stop dancing… take a deep breath… and appreciate the tingle as you slowly exhale.

Circoloco had also hijacked AKA bar, where the Man Make Music collective take charge. Sketchy, Noel Mas, and then Another Amit provide welcome relief for those who want to escape the dungeon downstairs, all the while stretching Circoloco’s musical pedigree. The crowd are treated to a top-notch tech-house party with a twist of rave, as the boys sport glow-sticks galore; Noel Mas even takes it interactive, launching handfuls into the air above a grateful dance floor, neon confetti raining down to ensure all are complicit in the mischief.

Back downstairs, Fabrizio turns it deep and dirty; he slaps down one filthy record after another in an attempt to recreate the dark twisted main room in DC10 where people forget their own name. The bass rumbles through the custom-built walls, as people dance in their own little worlds – not a place to dwell if you intend on keeping your sanity. But luckily the Lounge provides the perfect remedy, Luciano Esse endearing himself to the London crowds - not the Luciano, but not too far off. Word had already spread that he was the one to watch, and his set should make his Chilean name-sake proud – even dropping a Nina Simone remix used by the techno legend. In pursuit of good music, the lounge soon packs out – not helped by AKA’s early closure – and certain body odours that should be kept personal are shared with the group. But help is at hand.

Downstairs, the crowded party keeps on keeping on until 6am, but for those with an appetite for more music and space, the after party kicks off at half-five. AKA reopens its doors under the Jaded banner, allowing our very own editor Ben Gomori to supply the faithful with his own interpretation of ‘early morning’ – his deep techy-house successfully returning movement to all those struggling legs. Slowly-but-surely people drift in from every corner of the London clubbing scene, linked by a common goal of wanting to keep dancing. One dedicated techno-connoisseur even gets out of bed especially for it despite having a quiet Saturday night, swapping breakfast for beer to make some shapes on the dance floor. Unfortunately, I can’t claim to be so hardcore, and 7am is bedtime.

Circoloco has been an established night at the End for two and a half years and seems unlikely to stop soon. However, if denied its DC10 home-in-the-sun, the brand will probably lose its current magic. The powerful memories that fuel so many clubbers could be in finite supply. As good as Circoloco’s off-shoots are, the real thing is incomparably better. Fingers crossed that won’t happen, and if it does, Antonio and Andreas are sure to create another Mecca in the sun someday soon.

Så där hade det aldrig accepterats att jag skrivit och därför vill jag svara Maria som jag tycker gnäller här (såvida Maria är seriös).

1. Öppna bakluckan och lyft ut reservdäck, domkraft och fälgkors och lös uppgiften (var en man).

2. Då är också problemet med packningen löst annars hade det bara varit att bära skiten hem (var en man).

Jag anser det som okej att skriva detta inlägg då folks status på Ansiktsbok ofta är ett försök att få uppmärksamhet riktad till sig och det är just vad Maria fått även om det är på denna fjuttiga blogg.

Men vad ligger i uttrycket "var en man" egentligen? Vad tycker du?

KOMMENTERA INLÄGGET HÄR!

Själv åker jag miljövänligt (och ineffektivt) det vill säga med SJ, det blev billigast så.

Mitt tåg avgår Kallekrona 08.45 och är framme 13.20 i Kalstad. Förhoppningsvis kan man inmundiga något läckert i matväg innan man ska trycka sig in på Ullevi.

Söndag förmiddag åker jag hem vid 10.50

Förresten, detta inlägg är mest info till Fredrik då han för tillfället är offline på msn och jag inte pallar att ringa.

Så det blir två timmars spelande av epokgörande managerspelet Premier Manager 2 nu. För tillfället coachar jag Gateshead och vi ligger i Conference league.